Vorige week donderde ik van een trapje. Laatste tree gemist in het Noordbrabants Museum, net nadat ik dit prachtige kunstwerk zag.
En dat deed me toch zeer
Lang verhaal kort – ik verzwikte mijn enkel, heb nu een flink ei op m’n voet en lopen is heel erg lastig.
Dus: krukken huren. Leek me handig. Om toch redelijk mobiel te zijn.
Hier begon de frustratie
Dat bleek een uitdaging. De website van Medipoint, de partij waar je hulpstukken als krukken kunt bestellen, is gruwelijk onhandig en onduidelijk. Zo onduidelijk dat je wel moet bellen.
De mensen van het callcenter hebben het enorm druk. Dat begreep ik van het bandje dat mij minstens 15 minuten lang om de zoveel seconden voor mijn begrip bedankte.
Vervolgens vertelde de dame aan de telefoon mij dat ik gewoon iemand naar de winkel kan sturen. Want krukken zijn altijd op voorraad. Aha. Dat stond toch echt anders op de website.
Afhankelijkheid en kwetsbaarheid
Waarom vind ik dit zo vervelend? Niet kunnen lopen is niet handig. Ik moet nu bij zo ongeveer alles om hulp vragen. Ik kan niet met een kop hete thee lopen. De hond uitlaten gaat niet. Mijn drukverband moet verwisseld worden, dat kan ik niet zelf.
Dat is niet fijn. Het voelt enorm kwetsbaar en afhankelijk. En ik heb alleen maar een ei op m’n enkel. Als het goed is, is dat weer snel foetsie. Maar wat als je een ernstige ziekte hebt? Waardoor je wel andere dingen aan je hoofd hebt dan dit soort geneuzel? Of als je chronisch ziek bent en je je continu met dit soort zaken bezig moet houden?
Overigens was niet alleen de site van Medipoint vreselijk onduidelijk, ook de website van CareynPlus vond ik dramatisch. Ik bleef in cirkels over de website surfen en kwam iedere keer op hetzelfde punt uit. Zonder de informatie die ik nodig had. Dat moet toch anders kunnen, mensen.
De oplossing voor deze inefficiënte communicatie
En weet je? Dat kan ook prima. Als je je website goed op orde hebt, met duidelijke informatie, klare taal en een prettige manier om door de site te navigeren, dan help je je klanten enorm. Dan surfen zij snel naar de juiste informatie en hoeven ze je klantenservice niet te bellen. Zo haal je daar een stuk van de druk weg. Wat denken jullie ervan, beste zorgaanbieders?
Efficiënt communiceren met Woorden per Kilo
Meer weten over een betere en efficiëntere communicatie? Stuur me een bericht, dan maken we een afspraak. Dan kan op mirjam@mirjamvanelst.com of via de contactpagina.
Het gigantische kunstwerk is trouwens van Thomas Trum, een Brabantse kunstenaar. Aanrader!
Onlangs las ik ‘Het Happy 2050 Scenario’ van Babette Porcelijn. Porcelijn is een van de luidste stemmen in duurzaamheidsland. In 2022 werd ze door LinkedIn uitgeroepen tot top voice op het gebied van klimaat en duurzaamheid. Met haar non-profit organisatie Think Big Act Now wil ze mensen op weg helpen naar een gelukkige, duurzame toekomst. Voor iedereen. ‘Het Happy 2050 Scenario’ is daarmee heel erg relevant en van nu.
Duurzaamheid, verborgen impact, al die transities waar we nu in zitten, het is allemaal niet bepaald lichte kost. En toch ligt het iedere dag op ons bordje. Er moet zo ongelooflijk veel gebeuren, hoe gaan we dat doen? Hoe krijgen we iedereen mee? En, hoe communiceren we daarover? Soms zou ik het liefst met een grote zak chips onder mijn dekbed duiken.
Gelukkig is er met alle verhalen over greenwashing ook veel oprechts mogelijk. Babette Porcelijn geeft in ‘Het Happy 2050 Scenario’ handvatten voor organisaties die zich bezighouden met duurzaamheid. Babette is van oorsprong designer, daardoor weet ze ingewikkelde informatie heel helder in beeld om te zetten. Waardoor die materie veel toegankelijker wordt.
Alles wat je kunt doen voor een gelukkige wereld
In ‘Het Happy 2050 Scenario’ laat Porcelijn zien hoe wij onze wereld runnen. Dat gaat helaas bepaald niet goed. Ze laat ook zien wat we daaraan kunnen doen. De ondertitel van het boek is ‘alles wat je kunt doen voor een gelukkige wereld’. Dat geeft de burger moed.
Duurzaamheidsgoeroe Babette Porcelijn weet raad
Gelukkig weet Babette dus raad. Ze kijkt niet weg. Sterker nog, ze laat een heel fel licht schijnen op allerlei activiteiten die niet okay zijn. Zoals corruptie, kinderarbeid en moderne slavernij. Praktijken waar iedereen tegen is. In principe. Maar die we wel gedogen. Waar we onze ogen voor sluiten. Uit onmacht, of onwetendheid. Of omdat we geen oplossing weten. Maar wel graag een nieuwe telefoon willen, om maar iets te noemen.
Mijnbouw is vervuilend en niet duurzaam
Een voorbeeld van zo’n praktijk is de mijnbouw. De mijnbouw is enorm vervuilend. En er komt slavernij bij voor, en kinderarbeid. Op dit moment kunnen we nog niet zonder mijnbouw. Maar zoals Porcelijn aangeeft, we hoeven niet perse op deze manier door te gaan. We hebben opties. Gelukkig.
Hoe maken we de mijnbouw minder vervuilend?
Zo kunnen mijnen een spaarpot aanleggen voor de sluiting van de mijn. Als een mijnbouwbedrijf nu failliet gaat, blijven de restproducten over. Deze worden niet opgeruimd. Met zo’n spaarpot kan dat gefinancierd worden. We kunnen grondstoffen uit het afval van de mijnbouw winnen. Vloeibaar afval kan ingedroogd worden. Daardoor wordt de kans kleiner dat er gif weglekt naar het grondwater. Waterzuiveringsinstallaties plaatsen is ook nog een optie. Zo kan vervuild proceswater gezuiverd worden van zware metalen en gifstoffen. Op de plek van de vervuiling.
Wat kan ik als burger doen tegen de mijnbouw?
Ik had niet verwacht dat ik, als individu, iets zou kunnen bijdragen. Maar dat kan ik dus wel. Dat vind ik een van de sterke punten van dit boek. Porcelijn laat duidelijk zien welke rol wij allemaal kunnen spelen.
Wat is dat dan? Minder consumeren. Zo min mogelijk nieuwe elektronische producten en auto’s kopen. Eerst kijken of je huidige product te repareren is. Gaat dat niet? Koop dan een tweedehands item. Vermijd onnodig bouwen en verbouwen. Is die badkamer of keuken echt aan vervanging toe of is het gewoon je smaak niet? Bespaar zoveel mogelijk op energieverbruik. Als we onze vraag naar energie verkleinen, dan hoeft er minder energie-infrastructuur aangelegd te worden. En dat is winst.
Slagkracht, oftewel: hoe gaan we dit nu aanpakken?
‘Het Happy 2050 Scenario’ eindigt met ‘slagkracht’. De slagkracht die wij als crew hebben. De acties die wij kunnen nemen om dat scenario, een gelukkige en gezonde wereld in 2050 te bereiken. Zodat wij, met ons allen, als een grote vloot zeilbootjes het huidige systeem vlot kunnen trekken.
Wist je trouwens dat je 25% van de bevolking nodig hebt om een systeem definitief en onomkeerbaar te laten kantelen? Dat zegt Jan Rotmans, professor transitiekunde. Volgens hem duurt het vrij lang voordat je die 25% bereikt hebt, maar als je dat voor elkaar hebt gekregen, dan gaat de resterende 75% vrij snel om. Omdat de transitie dan in een stroomversnelling komt. Rotmans schat dat zo’n 20% van de Nederlanders een duurzame leefstijl nastreeft. Dat biedt hoop!
De leefregels van Porcelijn
En Porcelijn geeft leefregels. Het zijn vuistregels voor de crew, voor ons dus, om dat ‘Happy 2050 Scenario’ te bewerkstelligen. Dit zin de leefregels die Porcelijn geformuleerd heeft:
GELUK – ga voor een waardig, waardevol leven voor jezelf en anderen
WELZIJN – zorg voor een veilige basis, leef gezond, werk samen, onderhoud contacten, ga voor je bliss en blijf leren
GELIJKE KANSEN – koop slaafvrij, fair trade en fair chain, help kansarmen in hun kracht te gaan staan, wees integer en verzet je tegen corruptie, gebruik geen drugs
ECONOMIE – gebruik je geld voor een happy 2050, betaal belasting, betaal de echte prijs, maak geen schulden, zet je geld bij een happy 2050 proof financiële instelling
NATUURLIJKE HULPBRONNEN – consumeer binnen de draagkracht: focus op ontspullen, plantaardig eten, schoon vervoer en een kleiner duurzaam huis; doe met minder en voorkom verspilling.
BELEID – kies! Stem op een happy 2050 proof partij, of word zelf actief voor een happy 2050 beleid.
DE CREW – gebruik je slagkracht en bouw mee aan een happy 2050, inspireer anderen, leef het voor, wees nieuwsgierig en geniet ervan.
VEILIGE PLANEET – zet je in voor een levende planeet, voorkom schade aan milieu, klimaat en natuur, creëer groen, plant veel bomen, bescherm natuur.
‘Het Happy 2050 Scenario’ is een must-read
Babette Porcelijn heeft met veel liefde, passie en tijd aan dit boek gewerkt. En dat is te merken. De ruim 500 pagina’s staan boordevol informatie. Porcelijn weet ontoegankelijke informatie toch toegankelijk te maken. Knap gedaan. ‘Het Happy 2050 Scenario’ is een fantastisch hulpmiddel om jezelf te informeren. Het boek geeft concrete handvatten, maar Babette durft ook te dromen. En te inspireren.
Porcelijn kreeg het voor elkaar, om mijn drive weer terug te brengen. Met ‘Het Happy 2050 Scenario’ zwengelt ze mijn vuur weer aan. Ik heb zin om mijn schouders onder dat hele grote item van duurzaamheid te zetten. Niks geen zak chips dus, maar de wereld in. We hebben maar een paar anderen nodig voordat het omslagpunt komt. Ik heb er zin in.
Hoe kun jij in je werk meer doen met duurzaamheid? En hoe kun je de impact die je nu al hebt met je werk, laten zien aan je omgeving? Dat is waar ik je bij help. Door bijvoorbeeld jouw goede initiatieven te vertalen naar mooie teksten en aanwezigheid in de wereld.
We hadden het er maar druk mee, de afgelopen tijd: Thanksgiving, Thanksvegan, Black Friday, Green Friday. Het was nogal wat om allemaal bij te houden op social media. Alle voors en tegens werden breed uitgemeten.
Uitspreken waar je dankbaar voor bent, een prachtig gegeven. Toch zijn er, zeker in de US, steeds meer mensen die het allemaal maar niets vinden. En dat snap ik wel.
Want mooi natuurlijk, dat de pelgrims destijds aangaven waarvoor ze dankbaar waren. Zoals de 126 paar schoenen die ze meegenomen hadden.*
Minder mooi is dat ze in de jaren daarna de oorspronkelijke Amerikaanse bewoners vrijwel allemaal over de kling joegen. En dat ze, toen ze die klus geklaard hadden en gratis personeel nodig hadden, dat uit Afrika haalden. U weet wel, met die slavenboten waar onze voorvaders ook een en ander mee te maken hadden.
Waarom zou je vieren dat je voorouders vreselijk zijn behandeld? En laten we wel wezen, voor de nazaten van deze Amerikanen is de tweeklassemaatschappij in de US nog steeds niet zo’n feest.
Hetzelfde geldt voor al die dieren die ieder jaar hun leven verliezen met Thanksgiving. Even voor het idee: ieder jaar belanden maar liefst 45 miljoen kalkoenen in de oven. En op het bord van al die dankbare mensen.
Het voelt allemaal wat ironisch. Of hypocriet. Je volproppen met dieren die een armzalig leven hebben gehad, zeggen hoe dankbaar je bent en de volgende dag naar de winkel rennen om allerlei goede deals te scoren voor spullen die je niet nodig hebt. Waar je minimaal tot aan de volgende Thanksgiving over doet om de boel af te betalen.
Dus wat nu?
We leven op het moment in ongemakkelijke, schurende tijden. Mensen geven aan waar ze ontevreden over zijn, wat anders moet. En dat is goed. Lastig, pijnlijk, vervelend. Ongezellig. Maar wel nodig.
Wat kun je doen als je het eigenlijk allemaal wel prima vindt? Als je best comfortabel op de bank zit, in je doorzonwoning met driedubbelglas en zonnepanelen?
Dan kun je je nog steeds verdiepen in de transities waar we nu met ons allen in bevinden. Verdiepen in de ander. Kijken wat je kunt betekenen. En bovendien: dit gaat ons allemaal aan. Dit is niet van de buurman, de bakker of de pakketbezorger. Maar van ons, de hele maatschappij.
Ga lezen. Zoals het interview van het FD met Zoë Papaikonomou en Kauthar Bouchallikht:
Niet gezellig, wel noodzakelijk. En stoppen met zeuren. Nu gewoon aan de bak.
** Waargebeurd verhaal. De pelgrims hadden zich niet zo goed voorbereid op hun reis naar het westen. Zo hadden ze dus honderden schoenen en laarzen bij zich, maar niets om het land te bewerken. Best een wonder dat ze het overleefd hebben.
Weet je nog, vroeger, die verrassingseieren? De chocolade was best okay, maar het ging natuurlijk om het plastic ei en de verrassing die er in zat.
Een speelgoedje waar je niet zo bar veel aan vond, maar wat je wel wilde hebben. Even mee spelen en dan lag het ergens in een hoek. Stof te happen, totdat het meemocht met het vuilnis.
Doet het je ergens aan denken? Aan ‘give aways’ misschien, goodie bags of kerstcadeaus? Blijft leuk, he, om iets te krijgen? Ook al heb je het niet nodig. Ook al heb je er al tig van in de kast liggen. En geven blijft ook goed voelen. Toch?
Maar weet je? Het hoeft niet. Je klanten iets in de mik douwen. Wat ze niet nodig hebben en wat ook nog eens niet goed is voor onze planeet. Je kunt er ook voor kiezen om het anders te doen. Om niets te laten produceren. Want hey, CO2-uitstoot en ketenverantwoordelijkheid enzo.
Met het geld dat je uitspaart, kun je iets goeds doen. Bomen planten, een micro-krediet afsluiten. Een donatie doen aan een goed doel. Iets wat past bij jou en je doelgroep.
En dat verhaal mag je best vertellen. Delen. Anderen inspireren. Wat denk je, doen?
Wil je dat ik meedenk ik het verbuigen van deze gedachten? Op zoek gaan naar wat bij jou past en onze planeet “verbeterd”? Neem contact met mij op of stuur mij een e-mail mirjam@mirjamvanelst.com
Wandelcoach Hester Sybrandi schreef deze fijne review over onze samenwerking:
Mirjam hielp mij in een mooie training om (nog) meer feeling met bloggen te krijgen. Ik ben wel een talig mens en hou ook wel van spelen met woorden, maar liep toch weleens vast.
Met behulp van een aantal leuke oefeningen om de woorden “los te maken” en een methodiek hielp ze me om datgene wat ik deed effectiever te gaan doen.
Het helpt me echt; het schrijfproces in een paar logische stappen in te delen. Ik merk dat dat de creativiteit ondersteunt. En Mirjam heeft me dat met veel enthousiasme en humor bijgebracht.
Ik heb nu een beter beeld van hoe ik bloggen nog beter kan inzetten op mijn website. Het is iets minder “organisch” (als loopbaanwandelcoach hou ik daar uiteraard wel van; van iets dat min of meer spontaan “groeit”) en “we zien wel” en meer op basis van een aantal bewuste keuzes.
Het heeft me geleerd van hoe ik met zo’n “stappenplan” betere blogs kan maken en dat is fijn. En dat organische: ik hoop er steeds wat beter in te worden; groei heeft tijd nodig.”
Wil jij ook beter schrijven? Makkelijker je creativiteit aanboren? En ook makkelijker op onderwerpen komen voor onder meer blogs?
Het komt allemaal aan bod in mijn training, waarin ik structuur en creativiteit combineer. Unieke combi, al zeg ik het zelf.
Ketenverantwoordelijkheid. Een begrip waar ik me steeds meer mee bezighoud. Of in ieder geval, waar ik steeds meer over nadenk.
Wat is het precies?
Jij bent als individu, maar ook als bedrijf natuurlijk niet alleen op deze wereld. We staan allemaal met elkaar in verbinding. Onze acties hebben impact op het leven van anderen.
Wat concreter:
Stel: je koopt een paar sokken. Dat kun je natuurlijk doen bij de eerste de winkel die je tegenkomt. Bij een grote keten of bij het zaakje van die kleine ondernemer bij jou om de hoek. Misschien wil je wel perse sokken van de andere kant van de wereld. Kan allemaal.
Onderzoek
Doe je dan research naar die verkopers? Weet je waar zij hun materialen vandaan halen? Wie jouw sokken daadwerkelijk gemaakt heeft? Zijn die sokken van wol? Hoe zijn dan de schapen behandeld van wie die wol afkomstig is?
Voor bedrijven geldt natuurlijk hetzelfde. Waar zijn jouw grondstoffen gemaakt? Is daar kinderarbeid bij betrokken? Slavernij? Hoe schoon wordt er gewerkt bij die bedrijven? Hoe gaan ze om met hun uitstoot?
Jouw zaken
Want het is natuurlijk fantastisch dat jij je zaakjes prima in orde hebt. Er even vanuit gaande dat dat het geval is. Maar ook met andere ketens in de ketting horen we rekening te houden. Weten hoe het allemaal precies zit. En daar actie op ondernemen.
Overdreven?
Een beetje overdreven allemaal? Nee. Ketenverantwoordelijk nemen is gewoon onze morele verplichting. En dat niet alleen, jouw klanten, oftewel de volgende keten, gaan erom vragen. Als ze het nog niet doen. Toch wel erg handig om dan de boel op te orde te hebben.
Een tijd geleden deelde ik op LinkedIn hoe ik mijn bedrijf zo duurzaam en dierzaam mogelijk run. Want als ik roep dat ik duurzame ondernemers en organisaties help met mijn diensten, dan moet ik natuurlijk ook duurzaam ondernemen. Walk the talk, zeg maar.
Op die post ontving ik mooie aanraders en toevoegingen. En die deel ik graag met jullie. Komen ze!
* De app Too good to go gebruiken om zo voedselverspilling tegen te gaan. Over deze app schreef ik al een blog, dat vind je hier: https://mirjamvanelst.com/too-good-to-go-lets-try/ * Ook je badkamer kun je verduurzamen, zo kun je een shampooblok gebruiken en een mineralenstick als deodorant. * Toe aan een nieuwe laptop en telefoon? Koop die dan refurbished en in het geval van je telefoon: koop een Fairphone. * Leg zonnepanelen op je dak, plaats een regenton en vang regenwater op. * Verminder je dataverbruik, gooi mails, apps en foto’s weg. * Koop goede kleding, geen fast fashion. * Neem kippen, zodat je nooit meer eten hoeft weg te gooien.
Toffe tips! Mijn telefoon en mijn laptop staan allebei op de nominatie om dit jaar vervangen te worden, dus daar ga ik zeker mee aan de slag. En dat dataverbruik… Dat is ook echt wel een dingetje. Of zeg maar gerust: ding. Punt van aandacht dus.
Ik hoor en zie vaak opmerkingen over verpakkingsmateriaal. En dat is ook belangrijk, daar moeten we mee aan de slag. Minder gebruiken en meer recyclen.
Maar… als je echt een flinke impact wil maken met je voedsel, dan kun je beter ergens anders beginnen. Babette Porcelijn heeft dit heel inzichtelijk gemaakt met haar keuzeboom die je op de foto ziet.
Als je echte stappen wil zetten, kijk dan naar het eten op je bord. Plantaardig eten in plaats van dierlijk materiaal. Daarna las je vaker een kliekjesdag aan en ga je misschien minder kopen en koken. Om zo minder weg te gooien. De rest kun je zelf wel lezen, he? 😊
Nog even over de duidelijkheid: dat verpakkingsmateriaal, dat zit dus helemaal aan de puntjes van de takken van de boom. Dus ja: het is nog steeds belangrijk om minder of liefst geen verpakkingen te gebruiken.
Maar als je grote stappen wil zetten (en wie wil dat nou niet?), focus dan op de stam van de keuzeboom. Fijne dag!
Ik gaf het al aan: ik ben een duurzame en dierzame tekstschrijver en communicatiespecialist. Dan moet ik mijn bedrijf natuurlijk ook op een duurzame manier runnen. Want hey, walk the talk, he?
Hoe ik dat doe? • Ik werk zoveel mogelijk thuis. • Dat huis is geïsoleerd en heeft dubbel glas. • Ik ben zuinig met gas, mijn verwarming staat zo lang mogelijk uit. Alleen de ruimtes waar de Chief Relaxation Officer en ik zijn, worden verwarmd. • Ik print zo min mogelijk. Als ik dan toch iets moet printen, dan doe ik dat op gerecycled papier dat niet gebleekt is. • Mijn meubilair koop ik zoveel mogelijk tweedehands. • De lunch die hier geserveerd wordt is veganistisch. Het ontbijt en het diner ook, trouwens. • Net als de melk in mijn biologische koffie. • En die toffe mok? Van de kringloop!
En ja, ik weet het, het zijn maar kleine druppeltjes op een hele grote gloeiend hete plaat. Maar als we dat nu met ons allen doen? Want dan zijn het heel veel druppels.
En heb je nog meer druppels die ik kan toevoegen? Ik hoor het graag!
Reacties laden....
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we ervan uit dat je ermee instemt.
