Recensie: Hoe je thuis de wereld kunt redden, een ding tegelijk – Tara Shine

Hoe je thuis de wereld kunt redden ballon confetti boek biologisch

Help mee en neem groenere beslissingen in je dagelijks leven. In deze prachtige gids geeft milieuwetenschapper Tara Shine ongeveer 100 voorbeelden van alledaagse dingen die je gemakkelijk kunt veranderen. Bij elk onderwerp geeft de auteur achtergrondinformatie, zodat je ook begrijpt waarom de voorgestelde veranderingen goed zijn. Van alternatieven voor flesjes vloeibare zeep en rietjes tot het vervangen van huishoudfolie en natte doekjes: alle suggesties zijn haalbaar, duurzaam en in veel gevallen besparen ze ook nog geld!

Tara Shine is beslist niet de eerste de beste in de wereld van ‘zero waste’ en ‘green living’ en dat is goed te merken in ‘Hoe je thuis de wereld kunt redden, een ding tegelijk’. Het boek is prima te lezen als beginnende wereldverbeteraar, het is helder en toegankelijk geschreven. Beslist niet belerend of met een vingertje, wel heel erg informatief. Wat ik leuk vind: het boek is per locatie ingedeeld. Alle opties om de wereld in je eigen keuken te redden vind je bij elkaar, net als de slaapkamer, woonkamer, tuin, etc. Maar dat niet alleen, trouwens. Ook onderwerpen die te maken hebben met feestjes, hobby’s en werk komen aan de orde.

Voor beginners en gevorderden

Het is ook een uitstekend boek en naslagwerk voor degenen die een of meerdere stappen verder willen gaan. Ms. Shine heeft me meerdere keren aan het denken gezet, heel prettig! Om een paar voorbeelden te geven: zo had ik me niet gerealiseerd dat een apparaat als de stofzuiger uit heel veel verschillende onderdelen bestaan. Hartstikke logisch natuurlijk, maar goed. En zo’n ding moet dan ook in stukken gerecycled worden. Hmm… Niet echt geweldig voor het milieu. Je zou, als je geen vloerbedekking hebt, je vloer kunnen bezemen. Scheelt ook weer energie. En je verbrandt tegelijkertijd weer wat calorieën, ook niet verkeerd.

Oh jee

Ook heel slecht voor het milieu: glitter! Net als lijm, stickers en waskrijt trouwens. Waarom is glitter zo slecht? Het is (meestal) gemaakt van meerlagige vellen plastic, kleurstof en een glimmend materiaal zoals aluminium, titaniumdioxide of ijzeroxide. Iew. Het is een microplastic en wordt weggespoeld door de gootsteen en, vanwege het formaat, kan het makkelijk door waterzuiveringsinstallaties passeren en in het milieu terechtkomen, waar het een gevaar vormt voor dieren.

En al die boeken dan?

En dan over boeken, want ja… Niet fijn voor de bomen natuurlijk, al die miljoenen (miljarden?) boeken die ieder jaar geproduceerd worden. Je zou natuurlijk voor een e-reader kunnen gaan, maar dat is eigenlijk pas interessant (milieutechnisch dus) als je per jaar meer dan honderd nieuwe boeken koopt. Dat is omdat het produceren van e-readers evenveel energie en water in gebruikt neemt als de productie van ongeveer honderd boeken. Qua papieren boeken zijn de bieb en de Little Free Libraries de meest milieuvriendelijke opties. De laatste vooral als je ook boeken doneert. Boeken die echt niemand meer wil lezen, zoals die encyclopedie van ergens in de vorige eeuw, kunnen beter bij het oud papier.

Aanrader

Ik vind het boek van Tara Shine een echte aanrader. Je kunt natuurlijk alleen voor de tips gaan (en dat zijn er dus bijna honderd!) of je kunt voor de tips gaan met de achtergrondinformatie. Het is milieuvriendelijk geproduceerd, dat kon natuurlijk niet anders. Na het lezen zie je gegarandeerd overal mogelijkheden om aan de slag te gaan. Dat kun je positief zien, want hey, geweldig om een impact te kunnen maken! Aan de andere kant: wat doen we met z’n allen het milieu aan… Eerlijk gezegd werd ik lang niet altijd vrolijk van ‘Hoe je thuis de wereld kunt redden’. Of misschien beter gezegd, van de wereld om ons heen. Maar ja, het is wel duidelijk: We moeten aan de slag. En dat kan dus heel goed met het boek van Tara Shine.

Mijn eigen acties

Mocht iemand zich afvragen waar ik mee aan de slag ga: ik heb me voorgenomen om zo min mogelijk nieuwe dingen te kopen. Zo kreeg de boyfriend afgelopen weekend een vlieger a 3.50 Euro bij de kringloop. Voor een asiel in Macedonië nam ik een hondenjasje mee, voor in de winter. Een tijd terug kocht ik hemdjes van bamboe. Een miskoop, want ze kropen enorm op, zelfs een maat die me eigenlijk te groot is. Die gaan dus naar de kringloop en voor mezelf heb ik op Marktplaats andere besteld. Helaas niet van bamboe, maar wel tweedehands. En ik ben op zoek naar servetten. Om de papieren servetten te vervangen. En ik gebruik tegenwoordig veel vaker mijn bezem in plaats van de stofzuiger. Want er verhaart hier iemand, toch… En verder heb ik nog zo’n 97 tips om door te werken… 😉 Wish me luck people!

Oh, en, als je nu denkt, mijn top tip staat er vast niet bij: geef ‘m vooral door!

The Science of Well-Being & 10 tips voor makkelijke geefacties

20200520 Little Free Library Minibieb Beleggen 1987

Sinds een paar weken studeer ik aan Yale. Cool he? No worries, ik blijf beslist op anderhalve meter afstand van mijn medestudenten. Het is allemaal heel relaxed op Yale, de koffie is er heel goed, ze hebben zelfs havermelk en ik kan er gewoon in mijn pyjama naartoe. Het is dus een online cursus. 🙂 En hij heet: The Science of Well-Being. Hier vind je een korte video van Dr. Laurie Santos over de cursus.

Happiness

Een aantal jaar geleden las ik ‘The Happiness Project’ van Gretchen Rubin en sindsdien, als het ergens over happiness of geluk gaat, dan probeer ik dat altijd wel te volgen. Vandaar deze cursus. Even in het kort: iedere week pak je een aantal dingen aan. Daar focus je je op en als het goed is, voel je je aan het einde van de cursus happier. Klinkt goed, toch?

Op dit moment ben ik net klaar met week 3. Week 1 was een introductie, in week 2 ging het om ‘savoring’ en dankbaarheid en week 3 gaat het om Kindness. In week 2 was het de bedoeling dat je iedere dag ergens helemaal in op ging. Eten, drinken, luisteren naar de vogels tijdens een wandeling, zoiets. En iedere dag moest je 5 (!) dingen opschrijven waarvoor je dankbaar was. Nog helemaal niet zo makkelijk…

Kindness

Nu week 3 dus. Kindness. Het is de bedoeling dat je iedere dag 2 Acts of Kindness uitvoert. Een min of meer random, dus voor wie dan ook. De buurvrouw, iemand die je op straat tegenkomt, de postbode. Dit is allemaal pre-corona opgesteld, dus waarschijnlijk iets lastiger dan voorheen. Maar van de andere kant, zo moeilijk is het niet om iemand een fijne dag te wensen. Want zo klein en simpel kan het zijn.

De andere goede daad is met iemand die je kent. Iedere dag ‘moet’ je een uur bewust aandacht schenken aan iemand die je kent. Best lang, een uur. 🙂 Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar in mijn Whatsapp zitten tal van onbeantwoorde appjes. ‘O ja, moet nog. Doe ik morgen als ik meer tijd heb’. Wat dus niet werkt, want op andere dagen heb ik evenveel tijd tot mijn beschikking. Of even weinig.

Druk!

Maar goed, aan de slag dus. Ik ging wandelen met een vriendin, appte na maanden weer met een andere vriendin en zusje (ik heb er nog pijn van aan mijn duim) en schreef post naar een pen pal. Ik mailde met andere vriendinnen over een afspraak en ik deed iets wat ik ‘normaal’ nooit doe: ik reageerde op de gelukswensen voor mijn verjaardag. Niet aardig he? Ik weet het. Maar het zijn er altijd zo veel.. I know, luxeprobleem. Vandaag heb ik dus iedereen bedankt. Voelde goed!

Tips & tricks

En dan die andere goede daden.. Ik merkte dat de andere deelnemers er wat moeite mee hadden, of in ieder geval regelmatig om tips vroegen. Dus ik dacht, als ik daar nu eens iets over schrijf? Ja, ik kom eindelijk to the point. 🙂 10 tips voor makkelijke goede daden. Waar je zelf blij van wordt en een ander ook. Hoop ik toch. Komen ze!

  1. Zie je iets positiefs voorbijkomen op social media? Deel het! We hebben nu de neiging om down en depri te zijn en als je je zo voelt, respect. Maar als je iets kunt doen om anderen te laten zien dat er ook nog veel moois in de wereld gebeurt, doen. Zo deelde Hokazo, het asiel in Uden, een klein wonder, zoals ze het zelf noemen. Enjoy!
  2.  Heb je nog steeds buitenlands geld rondslingeren in je huis? Laten we wel wezen, dat heb je voorlopig niet meer nodig. Stuur het naar een non-profitorganisatie, zoals deze: www.muntenactie.nl/
  3. Bij de supermarkt kun je toch van die kleine advertenties ophangen? Zo lekker kneuterig, weet je wel? Oppas aangeboden, tuinierder gezocht, zoiets. Als je de volgende keer dat je bij de supermarkt bent, een paar kaartjes meeneemt en er wat lolligs opzet? Een mooie quote, een grap of een compliment. En nee, dat mag vast niet van de supermarkt, maar een beetje stout zijn is best leuk, toch?
  4. Ook al zien we op het moment niet veel mensen, dit kan nog wel: plak op een plek waar veel mensen komen een post-it met een compliment. ‘Wat zit je haar leuk’ bijvoorbeeld. Of wens ze een fijne dag. Easy does it mensen.
  5. Doneer boeken aan een minibieb. Hier komen steeds meer kastjes te staan met boeken of andere dingen waar mensen geen behoefte meer aan hebben. Hartstikke makkelijk dus. Wel alleen romans en thrillers enzo, he? Leesboeken dus. Niet je studieboeken van tachtig jaar geleden. En woordenboeken mogen ook bij het oud papier. Want daar hebben we tegenwoordig Google voor. En nee, dat is niet zonde, daar help je dan de vereniging mee die het oud papier inzamelt. En het milieu.
  6. Omdat we op dit moment weer meer post krijgen, is dit ook een makkelijke: verzamel postzegels. Er zijn goede doelen die deze inzamelen en in bulk, grote hoeveelheden dus, aan opkopers verkopen. Zo verdienen ze weer een zakcentje en dat kunnen ze op dit moment erg goed gebruiken. Anders ook hoor, maar nu helemaal. Een van deze verenigingen is Vereniging Kattenzorg in Den Haag.
  7. Ook een leuk idee, vind ik dan: ruim je huis op (je bent er nu toch de hele tijd, dus waarom niet) en als je iets vindt waar een ander ook nog iets aan heeft: pak het leuk in en leg het ergens neer waar veel mensen komen. Je moet toch af en toe boodschappen doen of naar de apotheek. Doe er wel een briefje bij, zodat men begrijpt dat je het niet vergeten bent. Ga gauw weg na de drop off of blijf om een hoekje staan kijken totdat er een vinder opduikt.
  8. Deel je kennis. Als je een uurtje over hebt, vooruit een half uur, log in op social media en help mensen met een hulpvraag. Wel aardig blijven, he? Er zijn altijd wel mensen die willen weten waar de dichtstbijzijnde kweker zit of wanneer de kringloop weer open gaat. Of wat de kwantumtheorie precies inhoudt.
  9. Koop lokaal. Geef je zuurverdiende centen uit bij een kleine ondernemer die jouw geld net iets harder nodig heeft dan mijnheer Bol of Amazon of Lidl etc.
  10. En nu je toch achter je laptop zit: teken een paar petities. Ja, de verhalen zijn vreselijk en het is inderdaad vervelend dat je daarna nog meer verzoeken in je mailbox krijgt om petities voor zielige katten, boeren en yogaschoolhouders te tekenen. Maar het is maar een kleine moeite om zo’n petitie te tekenen. En wilde je niet iets aardigs doen voor een ander? Ja, toch?

Dat waren ze lieve mensen. Laat je het weten als je een goede daad gedaan hebt? Of laat het me weten als je iets beters weet! Fijne dag! En… Wat lach je leuk. 🙂

Niks nieuws kopen en Moederdag enzo

Bloem roze Moederdag

Hi, een bloemetje voor jou! Omdat ik het zo leuk vind dat je hier bent en mijn blog leest! Hartstikke tof natuurlijk, dat schrijven en bloggen, maar ook fijn dat er mensen aan de andere kant zijn. Hallo! Zwaai zwaai!

En, fijne Moederdag gehad? Ik ben er zelf niet zo kapot van, het voelt toch altijd als een verplichting, braaf naar de mams met een bos bloemen. Gelukkig is er de laatste tijd steeds meer aandacht voor de mensen die geen moeder meer hebben, of een moeder met wie het contact slecht is. Of die zelf heel graag moeder hadden willen worden, maar bij wie dat niet gelukt is.

Dit jaar hadden we dus een verplichting minder. In verband met Corona he? Niet omdat mijn moeder er niet meer is. Als cadeau kreeg ze… niets. Nou ja, niet helemaal niets. Ze kreeg een hele mooie kaart (die ze volgens mij nog zelf voor me geknutseld heeft :)) en een gestrijkkraald viooltje. Want dat zijn haar lievelingsbloemen.

Ik heb een tijd terug besloten om dit jaar niets / zo min mogelijk nieuws te kopen. Omdat er al zoveel spullen op de wereld zijn en ik heel veel leuk vind, maar niet alles zelf hoef te hebben. Zo had ik ooit allerlei gereedschap voor in de tuin, heel leuk op zich, was nog van mijn vader geweest. Maar ja, bepaald geen groene vingers hiero. Dus weggegeven. Een paar jaar geleden heb ik mijn tuin laten opknappen en heel stom, ik heb me laten ompraten door de tuinman. Want ik wilde alleen maar tegels. Vanwege die groene vingers die ik niet heb. Maar…

Toch maar groenstroken laten maken. Want ik had zulke mooie hortensia’s, zonde om die zomaar in de kliko te gooien. Alleen… Een van de prachtige hortensia’s moest verhuizen omdat hij anders niet in de strook paste. Die is dus inmiddels hartstikke dood. En verder ben ik enorm goed in het kweken van onkruid. Wat natuurlijk enorm subjectief is, want het zijn ook gewoon planten. En vlinders en bijen zijn helemaal in hun nopjes met mijn paardenbloemen. Net zoals ik heel blij ben met verse munt in mijn thee. Een beetje minder was ook goed geweest, maar ach.

Nu was het toch tijd om iets in de tuin te gaan doen. Want leuk om tijdens de coronacrisis buiten de box te gaan. Ik had al een paar jaar een zakje bloemzaden (heet dat zo?) liggen, uitermate geschikt om uit die doos te komen. En heel fijn voor de bijen! Bovendien, wat moet je anders met je tijd. Behalve chocolade en chips etend Netflix kijken. Moest alleen de tuin ‘even’ geschoffeld worden. Schoffel van de buurvrouw geleend, want ja, al mijn gereedschap staat nu in iemand anders z’n tuin. Dat viel toch een beetje tegen. In mijn verbeelding ging dat schoffelen aanzienlijk sneller dan in het echt. En in mijn verbeelding had ik ook wat minder spierpijn. Oeps.

Maar goed, enkele uren (verdeeld over enkele dagen, het moet wel leuk blijven) zag de tuin er een stuk beter uit. Helaas stond er toch nog onkruid in en kon het bijen- en vlindermengsel nog steeds de tuin niet in. Ja, had natuurlijk wel gekund… Maar het leek beter om toch nog ‘iets’ met de grond te doen. Dat bleek verticuteren. Verticuteerharkgereedschapding aangeschaft voor maar liefst 3.95 Euro bij Het Goed.

Want hey, we mochten weer naar de kringloop! Waar sommige andere klanten helaas toch erg veel aandacht voor hun telefoon hadden en daardoor zorgeloos de winkel doorbanjerden. En weer andere klanten zo in het aanbod van de winkel opgingen dat het leek alsof ze de coronamaatregelen even vergeten waren. Maar goed, mijn trip was ook niet echt heel erg essentieel. Tenzij je strijkkralen en knikkers een eerste levensbehoefte vindt, maar dat verwacht ik niet.

Dus… Om een lang verhaal kort te maken: ik koop steeds minder want goed voor het milieu en voor mijn portemonnee, de tuin is bijna af (het mengsel ligt in de grond, klaar om prachtige bloemetjes te worden) en mijn moeder kreeg van ons geld voor Moederdag. Althans, we doneerden geld aan een Spaanse stichting die zielige hondjes opvangt. Zodat Agatha, een naamgenootje van mijn moeder, weer een tijdje brokjes in haar maagje heeft. Ze, mijn moeder dus, vond het wel lollig. Heel enthousiast leek ze niet, maar goed, dan krijgt ze volgend jaar ze wel weer badschuim. 😉

Oh ja, als je wilde weten wat ik met die knikkers ging doen, dit dus. Een drinkgelegenheid voor vlinders! Het is niet zo goed op de foto te zien, maar er ligt water tussen de knikkers. En het is nog decoratief ook. Vind ik dan toch. Enjoy! X

Tweedehands duurzaam knikkers vlinders

Niksen, de Dutch art of luieren – mijn recensie

Niksen boek Olga Mecking Mirjam van Elst post PostNL

Niksen – de kunst van het nietsdoen – is moeilijker dan het klinkt. Maar wist je dat Nederland er juist een perfect land voor is? Olga Mecking laat zien hoe we meer kunnen luieren en dat nu even niets doen ons creatiever en gelukkiger maakt. Ontdek via tips, anekdotes en meningen van experts hoe bevrijdend het kan zijn om wat vaker te niksen.

Onlangs realiseerde ik me dat ik best veel van mezelf moet. De hond uitlaten, hardlopen, minimaal 10 pagina’s per dag in een klassieker lezen, ook nog eens 10 pagina’s van een recensie-exemplaar, solliciteren natuurlijk, meedoen aan toffe challenges om mezelf uit m’n comfortzone te jagen, het huis poetsen en allerlei andere dingen waar ik nu zo gauw niet op kan komen. Globale pandemie of niet. Gelukkig viel het boek ‘Niksen’ van Olga Mecking toen op de mat. Precies op tijd!

Want al die dingen begonnen toch best als een keurslijf aan te voelen. En ik merkte dat ik al mijn klussen eerst deed, om er maar vanaf te zijn, terwijl mijn creatieve uitdagingen (zoals het prentenboek over Anne dat ik wil tekenen en schrijven) bleven liggen. Net als mijn ontspanning. De boeken die ik voor de lol wilde lezen liet ik tot ’s avonds liggen. Zodat ik daarmee lekker in de tuin kon gaan zitten. Dat dachten de buren ook… Maar dan met bbq en harde muziek. Waardoor ik toch weer binnen zat. En Netflix maar weer aanslingerde. En uiteindelijk wel moe, maar niet voldaan naar bed ging. Op naar weer een dag vol klussen.

Wat is niksen?

Een van de interpretaties van niksen is: ‘een niet-doelgerichte activiteit, hoe kortstondig ook, tussen andere activiteiten door, waar en wanneer je er maar mee kunt wegkomen’. Duidelijk zo? Misschien is het makkelijker als je nagaat wat niksen niet is.

Wat is niksen niet?

Niksen is dus geen werk. Ook nadenken over je werk of voor je werk is niet niksen. Door je tijdlijn scrollen, Netflixen en lezen: geen niksen. Sporten ook niet. Zit je op de bank en denk je na over het eten van vanavond en de planning van aankomende week? Geen niksen. Niksen is ook geen mindfulness. Mindfulness en mediteren zijn namelijk best wel een klus. En niksen is ook geen verveling of luiheid. Uitstelgedrag? Niet niksen. Snappen we ‘m?

Mecking legt in haar boek uit waarom niksen zo goed voor ons is. Oftewel, waarom onze 24uurseconomie met alle apparaten die altijd aan staan niet goed voor ons is. Dat we het veel drukker hebben dan we in de gaten hebben en dat het belangrijk is dat wij onszelf weer opladen. Met niksen dus. Dat we creatiever zijn en beter in ons vel zitten als we niet altijd bereikbaar zijn en aan staan. Dat doet Mecking trouwens niet in haar eentje, ze heeft meerdere experts om bijdragen gevraagd, waaronder Gretchen Rubin van ‘The Happiness Project’.

Hoe kun je niksen?

Mijn persoonlijke favoriet is tijdens een wandeling op een bankje zitten en gewoon even luisteren. Naar de vogels, de wind of het beekje dat daar stroomt. Niet meteen doorlopen om de spreekwoordelijke bus te halen en ook niet mijn telefoon checken. Die appjes en andere notificaties wachten wel. Maar ook als je bijvoorbeeld op die bus staat te wachten, naar andere mensen kijken. Naar hun gesprekken luisteren. En dus niet je tijdlijn in de gaten houden. Even hier en nu mensen. Laatste voorbeeld: ga in een café zitten, bestel iets heel erg lekkers en geniet daar mateloos van. Geen foto van maken, niet op IG zetten, gewoon eten, drinken en genieten. Een feestje voor jou alleen. Niet delen. En oh ja! Tijd voor maken, voor dat niksen. Inplannen. In je agenda zetten. Mama is er even niet. Mama is aan het niksen. Doei.

Wat vind ik van niksen?

Ik moest er even aan wennen, dat een buitenstaander* (sorry Olga) een mening had over een begrip uit mijn eigen cultuur. En dat er een heel boek gewijd is aan gewoon niks doen. Maar het is wel verfrissend! Moeten we met z’n allen meer niksen? Jazeker, daar ben ik van overtuigd. Zou ik het boek Niksen aanraden? Dat ligt aan de doelgroep. Aan buitenlandse vrienden en collega’s zeker. ‘Niksen’ is een leuke introductie tot onze cultuur en onze gewoontes, vlot en toegankelijk geschreven. Aan Nederlanders wellicht wat minder snel. Dan zou ik voor een boek over mindfulness gaan. Denk ik.

*In april las ik heel toevallig meerdere boeken die gingen over buitenstaanders. Vond ik wel toepasselijk in corona-tijd. En dat waren nog mooie boeken ook! Als je nu naar mijn YouTube-kanaal gaat (even op Mirjam van Elst zoeken), dan kun je zien welke dat zijn. Of je klikt hier. Enjoy!

Niksen, De Dutch Art of Luieren is geschreven door Olga Mecking en uitgegeven door Kosmos Uitgevers. Bedankt voor het recensie-exemplaar Kosmos!

Niksen Olga Mecking Mirjam van Elst Kosmos Uitgevers bulldog mops

Interview met Astrid Habraken, auteur van ‘Verdwaald in Tirol’

Verdwaald in Tirol Boek Roman Koffer Thee

Ik interviewde Astrid over haar eerste roman. Astrid en ik kennen elkaar uit haar Cardceteratijd, ik schreef blogs voor de website, over mijn liefde voor postbodes en post. We hadden elkaar al een tijd niet meer gesproken, hoog tijd dus voor een afspraak om over ‘Verdwaald in Tirol’ en aanverwante zaken te praten. En zaken die helemaal niets met boeken en schrijven te maken hebben. 😊

Wat meer informatie over Astrid

‘Verdwaald in Tirol’ is de debuutroman van Astrid Habraken. Astrid groeide op in Eindhoven, maar verhuisde voor haar studie naar Leiden. Daarna woonde ze in Innsbruck, Erlangen, Rotterdam en inmiddels is ze woonachtig in Wassenaar. Het verhaal van Stéphanie is gebaseerd op Astrids eigen omzwervingen.

En de flaptekst over ‘Verdwaald in Tirol’

“Stéphanie hoeft niet lang na te denken als haar man Lex thuiskomt met het aanbod voor een baan in Oostenrijk. Ze gaan: dit is haar kans om helemaal opnieuw te beginnen. Zonder een idee van hoe ze de dagen in Innsbruck gaat invullen, vertrekt Stéphanie naar haar nieuwe woonplaats. Naar een stad die ze niet kent en een appartement waar ze nog nooit binnen is geweest. Al snel merkt Stéphanie dat ze haar oude leven niet zo gemakkelijk van zich afschudt. Opnieuw beginnen is lastiger dan ze had gedacht. Terwijl Lex zich in zijn werk verliest en veel weg is, worstelt Stéphanie steeds meer met zichzelf en met de vraag: wat doe ik hier? Een verhaal over dromen, verdwalen en liefde.”

Omdat ik Astrid ken en het boek gebaseerd is op haar eigen ervaringen, was ik erg benieuwd naar de verschillen tussen haar en Stéphanie. Of wellicht beter gezegd, de verschillen in de belevenissen van de 2 dames. Stéphanie heeft in Nederland haar eigen bedrijf en hoewel ze daar heel actief is, toch stelt ze zich in Oostenrijk nogal passief op. Voor hun verhuizing is ze niet mee geweest om Innsbruck te bekijken, ze heeft man Lex het appartement uit laten zoeken en ze spreekt amper Duits. Daar kan ik me, control freak die ik ben, moeilijk iets bij voorstellen.

Astrid: Het is wel zo dat ik redelijk blanco dit avontuur ben aangegaan. Ik had het erg druk met mijn bedrijf en heb me de tijd voor onze emigratie voornamelijk daarop geconcentreerd. Misschien een vorm van vermijding, want het is natuurlijk best spannend, zo’n emigratie. Maar het is wel een stap die mijn man en ik samen gemaakt hebben. Ook al heeft mijn man inderdaad ook alleen het appartement uitgezocht. We waren daar allebei aan toe, aan verandering. Hebben Stéphanie en ik het onderschat? Ja, absoluut. Oostenrijk mag dan wel onderdeel van de EU zijn, maar het is wel heel anders dan Nederland. En Innsbruck is wel een leuk stadje, we waren er afgelopen zomer nog een paar dagen, maar het is wel erg klein.

Stéphanie en haar ervaringen in Tirol zijn gebaseerd op mijn tijd daar. Maar het is geen autobiografie, Stéphanie is niet Astrid van 10 jaar geleden. In ‘Verdwaald in Tirol’ heb ik de frustraties willen beschrijven, hoe moeilijk het kan zijn om opnieuw te beginnen, maar juist ook Stéphanie’s ontwikkeling. Hoe belangrijk het is om jezelf te kennen en te weten wat je wil en hoe je beter uit zo’n proces kunt komen.

Mirjam: ik vond Lex nou niet bepaald de meest invoelende echtgenoot. Ik ken veel expats en het is ook hard werken, ze zijn vaak en veel op pad. Hoe was dat bij jullie?

Astrid: We hebben tijden gehad dat we elkaar weinig zagen in Innsbruck. Mijn man ging er met een heel duidelijke focus naartoe. Hij wilde meters maken, zijn wetenschappelijke carrière naar een hoger plan brengen. Om hopelijk daarna een aanstelling aan een universiteit in Amerika te krijgen. Omdat ik niet goed kon aarden in Oostenrijk, ging ik net als Stéphanie vaak terug naar Nederland. Ik begon zelfs een nieuw bedrijf, waarmee ik nog een reden had om vaker heen en weer te reizen. Waardoor we elkaar nog minder zagen. Niet handig natuurlijk. In de weekenden samen deden we leuke dingen, verkenden we de stad. Soms ook met vrienden en familie, die ons regelmatig kwamen bezoeken.

Mirjam: Ergens doet Stéphanie’s leven in Innsbruck me denken aan de huidige corona-crisis. Op een bepaalde manier. Ze zit veel thuis, ze ziet niet veel mensen. Ze heeft niet veel controle over haar leven, ze lijkt alles over zich heen te laten komen. Ergens wil ze wel dingen doen, mensen ontmoeten, maar het komt er maar niet van. Ze lijkt depressief. Je hoort nu ook dat zoveel mensen down zijn, moe, weinig energie hebben. Er veel moeite mee hebben dat ze hun familie niet kunnen zien, niet naar buiten kunnen wanneer ze willen.

Astrid: Tja, Stéphanie (en ik ook, eerlijk gezegd) heeft onderschat hoe moeilijk het is om opnieuw te beginnen. Ten eerste omdat je nooit helemaal opnieuw begint, je neemt jezelf natuurlijk altijd mee. Het is ook veel moeilijker dan je wellicht zou denken om vriendschappen te sluiten met lokale mensen, uit de stad zelf. Het is wel leuk om andere expats te ontmoeten, maar dat je allebei expat bent, betekent niet automatisch dat je raakvlakken hebt. Vriendschappen opbouwen kost tijd en het is moeilijk als je verwachtingen niet matchen met de realiteit. Overigens zijn we na onze periode in Oostenrijk naar Duitsland gegaan. Daar had ik het heel goed naar mijn zin, onder andere omdat er een grote expatgemeenschap was. En omdat ik veel geleerd had natuurlijk van mijn tijd in Innsbruck.

Mirjam: Het is al veel gevraagd op social media: komt er een vervolg op ‘Verdwaald in Tirol’? Ik ben wel benieuwd naar hoe het Stéphanie verder vergaat. Of ze een manier vindt om toch beter te aarden in Oostenrijk. Of dat ze toch terug naar Nederland gaat. Of Amerika. Of misschien een boek vanuit het perspectief van Lex?

Astrid: Die vraag heb ik al veel gekregen, heel erg leuk! Ik ben er wel over na aan het denken want ik vind het schrijven van een boek ontzettend leuk. Wat mij betreft blijft het beslist niet bij ‘Verdwaald in Tirol’. Maar of dat een vervolg wordt… Daar denk ik nog over na!

Dank voor je tijd Astrid, leuk je weer gesproken te hebben. Nogmaals van harte met je debuut en je nieuwe bedrijf, Queesten Boekproducties! Daar hoor ik graag een andere keer meer over. 😊

Astrid Habraken Auteur Verdwaald in Tirol

Op avontuur met Alice

20200406_132204

Ik weet niet hoe het met jullie is (goed, hoop ik natuurlijk!), maar ik probeer zoveel mogelijk in het nu te leven. In het nieuwe normaal. Niet om te kijken naar hoe het voorheen was en wat er nog gaat komen. Nu dealen met de huidige situatie en daar zo luchtig mogelijk mee om proberen te gaan.

Makkelijk gezegd natuurlijk als je geen geliefden op de intensive care hebt liggen en als je geen chronisch zieken in je directe omgeving hebt. Ik doe mijn best, ik blijf zoveel mogelijk binnen. Josje laat ik ’s ochtends vroeg uit en als we iemand tegenkomen, blijf ik zo ver mogelijk bij die ander uit de buurt. En als ik groepen mensen zie, bel ik de politie. Jep, that’s me. Voorheen sprak ik zo’n groep er direct op aan, maar dat werd meestal niet echt gewaardeerd. Dus doe ik het nu zo. Minder stress voor mij en ik heb toch mijn burgerplicht gedaan.

Maar goed! Mocht iemand zich afvragen hoe ik mijn tijd doorbreng tijdens deze crisis: ik spendeer veel tijd met Alice. En we hebben het heel gezellig samen! Afgelopen week tikte ik de volgende challenges af:

Ga terug naar je kindertijd

Ik was niet zo’n actief kind, ik zat meestal op de bank met een boek. Er is dus niks veranderd. 🙂 Ik had nu ook geen zin om te gaan elastieken of mijn nek op een andere manier te breken. Daarom ging ik kleuren! Ik kleurde een Paasmandala. Ik stuurde hem ook op, want je kon er PRIJZEN mee winnen. Die ik, net als vroeger, natuurlijk niet won. Maar niet erg hoor, want alle kleurplaten werden naar een verzorgingstehuis gebracht om de eenzame oudjes wat op te fleuren. Helemaal prima.

Doe iets voor een ander

De uitvoering is er nog niet helemaal, maar met de voorbereiding ben ik goed bezig. Ik pakte een pakket in voor Angel’s Choice met voer voor de dieren die in Oost-Europa gered worden, warme kleding en schoenen voor de vrijwilligers daar. Ik weet het, de lente is hier begonnen en daar vast ook. Maar goed, dan hebben ze het vast.

Aankomende week breng ik het boek ‘Waterschapsheuvel’ naar konijnenopvang Hazel. De nonprofits hebben het zwaar op dit moment, er kunnen nu natuurlijk geen events georganiseerd worden om geld binnen te halen. Maar zodra het weer mag, hebben ze alvast dit boek om te verkopen oid. De konijnenopvang is vernoemd naar de hoofdpersoon van ‘Waterschapsheuvel’ genoemd, vandaar. En ik ga het boek ‘Rennen met Sherman’ opsturen naar de Ezelsocieteit in Zeist. Ik kreeg het van de uitgever om te recenseren, mooi om daar een organisatie mee te helpen die ezeltjes redt.

Lees een boek uit een andere cultuur

Zou niet zo moeilijk moeten zijn, toch? Ik heb tenslotte een hele kast vol met ongelezen boeken. Maar eens gekeken hoeveel boeken ik heb die niet van Noord-Europese of Amerikaanse schrijvers zijn. Oeps. Bar weinig. Inmiddels heb ik ‘De Vrouw van de Imker’ van Amylya Malladi uit, over een jonge vrouw die voor de Taliban vlucht en asiel aanvraagt in Denemarken. Mooi! Interessant om het standpunt te zien / lezen van een buitenstaander, iemand die een samenleving als de onze met heel andere ogen bekijkt. Verhelderend. Toch maar eens wat meer boeken van andere culturen gaan lezen…

Praat met vreemden

Ha! Dat doe ik altijd al. Dat was dus niet zo moeilijk. Ook niet in corona-tijd. In de supermarkt verbaasde ik me samen met een oudere dame over het bijzondere gedrag van iemand die pertinent niet aan de kant wilde. Okay.. In het park babbelde ik, uiteraard op ruim anderhalve meter afstand, met iemand over haar hondje. Even later bleek dat ik haar dochter ken. 🙂 Met een andere dame praatte ik in een ander park over onze geweldige honden. Challenge afgevinkt dus.

Verbreed je horizon en kijk een ander genre film

Dankzij mijn post van afgelopen week, over het jazzverleden van Rita Hovink, kwam ik bij het programma Andere Tijden terecht. Een paar maanden geleden is er namelijk een documentaire uitgezonden over haar leven. Hartstikke interessant! En omdat ik Boer zoekt Vrouw van die week al gekeken had en Andere Tijden nogal verslavend is, bleef ik een tijdje hangen. En keek ik een documentaire over het communisme in Nederland. Ook heel erg interessant. Op Netflix keek ik ‘One of us’, over de chassidisch-joodse gemeenschap in Amerika. Indringend. En ik keek een deel van ‘My neighbor Totoro’ van Studio Ghibli. Het deed me heel erg denken aan de tekenfilms die we als kind keken, met van die meisjes met enorm grote ogen die continu giechelen. Ook weer heel erg leuk om te doen!

Ik wens jullie allemaal een hele fijn week en:

20200407_093218

Muziek voor uit je comfortzone

Op mijn Instagram tijdlijn kwam opeens www.alicegoeswild.nl voorbij, een platform voor avontuurlijke vrouwen. Zou het algoritme gemerkt hebben dat ik allerlei webinars en challenges aan het doen ben? Vast niet, toch? 😉 Maakt niet uit. ‘Alice goes wild’ heeft wel iets weg van de Artist’s Dates van Julia Cameron, maar dan digitaal. Want we kunnen nu even geen musea spontaan binnenwandelen natuurlijk.

Challenge nummer 1!

Je hoeft de challenges natuurlijk niet op nummer te doen, maar ik vond de eerste zo leuk dat ik ‘m meteen wilde uitvoeren. En dat was: Luister naar muziek waar je nog nooit eerder naar hebt geluisterd. En die je waarschijnlijk ook niet zou willen luisteren, zeg maar. Okay… Zin in. Alleen, welke muziek? Want als ik niet wat ik niet ken… Gelukkig heb ik daar een vraagbaak voor. Oftewel, mijn Facebookvrienden! Ik postte deze oproep:

“Welke muziek kun jij mij aanraden? Iets voor uit mijn comfortzone, zeg maar. Let me know!”

Nou, dat duurde niet lang. De suggesties stroomden binnen. Dit zijn ze:

Natuurlijk ken ik Boudewijn de Groot. En Trijntje Oosterhuis. En Chris Isaak. Maar niet hun hele oeuvre, lijkt me zo. Anuour Brahem? Anyone? Johnny Marr? Nog nooit van gehoord. Bij Hozier begon wel een belletje te rinkelen, maar het was maar zachtjes…

Als eerste slingerde ik Eva Cassidy aan op YouTube. En hoewel ik haar zelf niet zo gauw gekozen zou hebben, toch was het fijne muziek. En het leuke van YouTube: als een playlist afgelopen is, dan ga je naar de volgende. En daarna weer naar de volgende. En dat hoeft dan dus helemaal niet meer Eva Cassidy te zijn. uiteindelijk had ik opeens Roberta Flack aan staan. Ook tof!

De vriend die me de Mattheus Passion aanraadde, deelde dezelfde avond de link naar de live-uitvoering van het Concertgebouw Amsterdam. Ook meteen aangezet dus. Niet alles tegelijk he? Roberta was inmiddels uit. Okay, de Mattheus Passion is niet helemaal mijn ding. Ik ben niet zo van de aria’s. Maar wel leuk om een avond iets heel anders dan anders te luisteren! En ondertussen typte ik een blog, las ik een paar hoofdstukken, schreef ik een paar kaarten… Prima avond.

Met dit lijstje vermaak ik voorlopig nog wel even. En ik heb zo’n vermoeden dat hetzelfde geldt voor de andere uitdagingen van Alice goes Wild. Kom maar door, hoor! Iemand nog muzikale suggesties? Laat ze vooral achter, er kan altijd meer bij. En een suggestie van mij? Uit je comfortzone? Rita Hovink natuurlijk! Met de klassieker.

Nog even: de suggesties met een link heb ik inmiddels geluisterd. En wat wil het toeval? Ik vind ze allemaal mooi. Stuk voor stuk. Dus link vooral even door. Echt doen hoor!