Dit is een goede gids

20200131_152527Dit is een goede gids – Marieke Eyskoot

Dit is een goede gids voor een duurzame lifestyle. Zo simpel is het. Wil je best wat bewuster leven, maar weet je niet hoe? En kun je er eigenlijk niet veel tijd, geld of gedoe in steken? Dan is dit jouw boek. Het staat vol met praktische en positieve tips op het gebied van kleding, verzorging, eten, wonen, werken en vrije tijd, en laat zien dat mooi en verantwoord prima samen kan gaan. En vooral dat het gaat om goed, niet om perfect: om slimme keuzes, doen wat je kan en wat bij je past. Met dit moderne handboek maakt duurzame mode en lifestyle-expert Marieke Eyskoot groen en eerlijk leven leuk en bereikbaar. De juiste adressen, mooie merken, fijne plekken, verrassende weetjes en handige oplossingen – precies wat je nodig hebt. Want iets goeds doen en het goed hebben tegelijk: kan het veel beter?

Duurzaamheidsactie #1

Ik kocht deze goede gids bij de kringloop. Waar ik toch in de buurt moest zijn, dus met mijn milieuverpestende autokilometers zat het deze keer wel snor. Ik moest hierdoor wel aan al de keren denken dat ik een tikje aan de late kant was en daarom naar mijn huisarts / vrijwilligerswerk / supermarkt reed terwijl die adressen zich eigenlijk op loopafstand bevinden. Sorry Moeder Aarde.

Oeps

Als ik nu de enige op de aardkloot was die deze onhandige beslissingen maakte, dan was het nog niet zo erg. Maar helaas, hoewel we heus van goede wil zijn, want hey, ons nageslacht moet ook nog van deze mooie planeet gebruik maken (en we hebben geen reserve zolang Mars nog 3 jaar reizen van ons af ligt), toch gebruiken we met z’n allen nog steeds superveel plastic, scoren we altijd nog shirtjes voor 2 Euri’s bij die ene grote keten en vliegen we nog altijd naar Bali. Want hey, het regent de hele tijd in Nederland, deprimerend joh!

Niet vrolijk, wel aardig

Word je niet vrolijk van deze feiten? Ik ook niet. En in eerste instantie werd ik ook niet vrolijk van deze gids. Want0 Eyskoot drukt je keihard met je neus op de feiten. Op een begripvolle en aardige manier, dat wel. Of je dat toffe shirtje met die leuke lovertjes nog aan wil doen nadat je de gids gelezen hebt? Ik hoop het niet, want: kinderarbeid. Of die mooie lipstick die de hele dag blijft zitten? Chemicaliën, lieve dames.

Hoop

Gelukkig is er hoop beste mensen! Want Eyskoot legt uit waarom je huidige keuzes wellicht niet zo handig zijn, ze geeft je ook tips en tricks. Heel veel. Toffe adressen om producten aan te schaffen die wel milieubewust geproduceerd zijn en met respect voor de makers. Maar ook tips om andere keuzes te maken. Zoals naar de kringloop gaan, bijvoorbeeld.

Minpuntjes?

Heb ik ook nog minpunten gevonden? Laat ik het een tip noemen: gewoon wasbaar maandverband en menstruatiecups proberen Marieke, dan weet je voor de volgende editie of je ze kunt aanraden. En al die toffe hotspots: Nederland is groter dan de Randstad he? Hier in het oosten wonen ook mensen. Daarom hieronder een paar tips van mij. Verder: topgids!

Munt Saladebar Nijmegen

Munt is veel meer dan een saladebar, je kunt er ontzettend lekker vers, vegetarisch en veganistisch eten. Gezond en iets minder gezond. 😉 Munt zit naast een stripwinkel en tegenover Habbekrats, een toffe tweedehands winkel. En da’s dan ook weer duurzaam. 😊

Van Nature Nijmegen

Van Nature is een soort mini-warenhuis met heel veel groene producten. Zoals het gerecyclde kopieerpapier dat ik daar een tijdje terug kocht.

Dots of Nature

Laatst realiseerde ik me dat borstels van varkenshaar gemaakt worden. Vond ik geen fijn idee, dus ging ik op zoek naar een diervriendelijke optie. Die vond ik bij Dots of Nature. Ze zit in Wijchen en dat is hier bijna om de hoek, dus ik kon de borstel ophalen. Maar ze heeft ook een webshop, dus als je niet naar Wijchen wilt rijden, dan hoeft dat niet. 😊 En Dots of Nature heeft nog veel meer duurzame producten, dus ga vooral even kijken.

Uit de Tuin

Wie houdt er nu niet van zeep? Ik kijk al een hele tijd verlekkerd naar de zepen die Uit de Tuin maakt. Zodra mijn eigen voorraad op is, ga ik zeker hier kopen. Uit de Tuin zit ook in Nijmegen, dus ik zou zeggen: kom gezellig een keer naar het oosten en kom naar de duurzame hotspots! Kun je meteen murals spotten bij de Waal. Is leuk. 😊

Even voor de duidelijkheid: dit blog is niet gesponsord. Dit zijn gewoon mooie, duurzame bedrijven die ik hier een ‘mention’ gun. Omdat ik vind dat ze het goed doen. Dus dat!

O ja, mocht je nu denken: wat doet madam de schrijfster zelf? Want leuk dat ze mij op m’n vingers tikt, maar hoe zit dat? Goed punt. Een paar van mijn voornemens / acties:

  • Veganistisch eten. Dat wilde ik al een tijd, maar dat was altijd moeilijk. Want niets in huis, geen tijd (zin dus) om boodschappen te doen, ik was ergens waar ze niets veganistisch hadden.. Dus nu bereid ik me beter voor. That’s it really.
  • Duurzame producten kopen. Zoals het printpapier van laatst. En de haarborstel. Maar in de toekomst ook parfum, lipstick en dergelijke duurzaam aanschaffen. Waarom in de toekomst? Omdat ik eerst mijn voorraad ga opmaken.
  • Op het werk ook duurzaam doen. Dus een mok gebruiken in plaats van meerdere wegwerpbekers. Maar ook kijken naar gerecycled papier bijvoorbeeld.
  • Je telefoon verbruikt minder energie als je je scherm donkerder zet. Check.
  • Als je toch iets nodig meent te hebben, eerst in een weggeefgroep of op Marktplaats kijken. Scheelt geld en is beter voor het milieu!
  • Of wees creatief en vind een oplossing die je al in huis hebt.

Aanvullingen / verbeterpunten / opmerkingen zijn altijd welkom!

 

Mirjam in de grote stad

Afgelopen dinsdag was ik in Den Bosch. Ik had een afspraak daar en ik besloot het nuttige met het aangename te combineren. Dus stond ik zomaar op een regenboogzebra! Leuk hoor, eindelijk weer eens een Mirjamdownunder. En dan nog wel zo’n kleurige. Daar had ik wel behoefte aan, wat kleur, want wat regende het die dag! Het leek wel alsof Noah ieder moment met zijn ark voorbij kon komen. Maar gezellig he, al die kleurtjes? Er is wel over deze zebra nagedacht trouwens, de kleurtjes liggen op het voetpad. Zodat niet allerlei enthousiaste Instagrammers de weg zouden blokkeren. Slim!

20200204_114744

Na de regenboog huppelde ik over het terrein van de Verkadefabriek. Wat best nog spooky was, want ik was helemaal alleen. Er stonden wel wat auto’s, maar het had zomaar het einde van de wereld kunnen zijn en little ole me als laatste mens op onze aardbol. Ik voelde me dus niet helemaal op m’n gemak. Wat natuurlijk onzin was want als ik de laatst overgebleven mens was, waar zou ik dan bang voor moeten zijn? Behalve UFO’s natuurlijk en marsmannetjes. Ineens vroeg ik me af of onze huisdieren me op zouden eten? Want ja, geen duimen om blikken voer open te maken enzo. Ja, het is erg gezellig in mijn hoofd. Maar verder gaat het prima met me hoor, echt.

20200204_120244

Onderweg kwam ik deze leukerds nog tegen. Al deze locaties liggen heel dicht bij elkaar, je loopt je beslist geen blaren op je voeten om al deze murals te zien. Prettig. Kermit en zijn maat staan op een muur bij een autoverhuur- of opknapbedrijf of zoiets. Ik verwachtte elk moment door een potige automonteur in m’n kraag gegrepen te worden, dus de foto is niet van superkwaliteit. Ik wilde ooit nog Urbexen, op van die verboden en verlaten plekken fotograferen, maar of ik dat durf? Ik denk dat we het antwoord op die vraag al weten. 😉

20200204_115958

En deze 2 schatjes dan? Even het hoekie om en je bent er. Ik zie nu pas dat ze geen ogen hebben. Toch zijn ze heel expressief. Liefde moet je voelen, zoiets? Zou dat de boodschap zijn? Leuk gegeven voor de tekencursus. Waarover later meer, trouwens!

20200204_115639

Deze vond ik ook wel erg tof. De mural was nog veel groter, maar er stonden allemaal auto’s voor en natuurlijk geen fotogenieke. Toch jammer dat ze daar dan geen rekening mee houden. Omdat ik het toen ook wel een beetje gehad had met de regen ging ik…

20200204_121420

naar de Verkadefabriek. Wat een toffe locatie is dat! Ik had alleen tijd voor een koffie verkeerd en een hoofdstuk van ‘Caging Skies’, het boek waarop de film Jojo Rabbit op gebaseerd is. Wat is dat een geweldige film trouwens! Ik ben benieuwd of ik het boek mooier ga vinden dan de film, maar op dit moment denk ik van niet. Voor degenen die de film nog niet gezien hebben: ga erheen en laat me weten wat je ervan vindt. Dan vertel ik wat ik van het boek vond. 🙂 Was ‘m weer lieve mensen. Tot volgende week!

20200204_124837

Bye bye January

20200128_150802

Poef! En toen was het al weer februari. Alweer een twaalfde deel van het jaar voorbij. Wel fijn, deze maand hebben we 1 dag extra. Graties. En hij valt ook nog eens in het weekend, dus we hoeven niet te werken die dag! Wat ga je ermee doen? Iets leuks? Of toch iets nuttigs?

Januari dus

Maar goed, nog even een terugblik op januari. Waarin ik wat las, wat schreef en m’n best deed om veganistisch te eten. En om het huis te ontdoen van zooi. En dat ging allemaal best wel goed. Om met het laatste te beginnen: ik deed meer dan 200 dingen weg. Vrijdag ging ik nog even naar de kringloop om wat spullen weg te brengen en ik kocht maar 3 boeken en 2 tijdschriften. Vond ik best wel goed van mezelf.

Hoe vonden jullie de foto van mijn nieuwe spiegel en de boeken die ik in januari las? Voor mijn Klassiekersproject voor Ogma las ik De Meester en Margarita. Dat viel nog niet mee, ruim 500 pagina’s magisch realisme. 🙂 Meer daarover binnenkort op Ogma! Van de 9 boeken die ik in januari las, vond ik ‘Madame Verona comes down the hill’ van Dimitri Verhulst veruit het mooiste. Rent allen naar de boekenwinkel en koop dit boek! Of leen het van de bieb. Niet van mij hoor, dit blijft altijd in mijn boekenkast staan. Dat u het weet.

Waar gaat Madame Verona over?

Op een gure winterdag daalt Mevrouw Verona de heuvel van Oucwegne af, in de wetenschap dat de terugtocht voor haar fysiek niet meer haalbaar is. Een kleine 150 pagina’s gevuld met de liefde. Aan een kant is het een ‘slow read’, want oh, want zijn de zinnen van Dimitri Verhulst mooi. Ik moest regelmatig even terug, om nog een keer te genieten van zijn taalgebruik. En tegelijkertijd wil je heel graag weten wat er gebeurd is en wat er gaat gebeuren… Ik ben fan van Dimitri Verhulst, dat is wel duidelijk.

Een akelige vondst

Bizar, laatst stonden er 2 kooien bij de kledingcontainer bij de supermarkt. Gedumpt. De kooien waren vies en in een zat een diertje.. Dood. Ik nam een foto van de kooien en plaatste hem op Facebook, zonder goed te weten wat te doen. Advies volgde al snel: de dierenpolitie bellen. Oh ja. Die informeerde me dat dit een zaak voor de gemeente was. Maar het was al half 5 op een vrijdag, dat had geen zin. De politie nam het op zich om de kooien te (laten) verwijderen.

Later hoorde ik dat ik ook de dierenambulance had kunnen bellen. Dat hangt wel af van de lokale afspraken en procedures. Het beleid is blijkbaar niet eenduidig. Waarom ik dit hier deel? Ik vind dit echt niet kunnen. Je huisdier gaat dood en je flikkert alles, inclusief dier bij het afval. Zodat iemand anders het vindt en jouw zooi mag opruimen. En nu maar hopen dat het diertje een natuurlijke dood gestorven is.

Ik verwacht niet dat we er ooit achter komen wie dit gedaan heeft. Ik hoop wel dat degene de reacties op Facebook en Nextdoor heeft gezien en zich realiseert dat dit echt niet kan. En mocht iemand anders zoiets tegenkomen: meld het. Mijn melding werd serieusgenomen. Te laat voor het arme diertje, dat wel…

Schrijven

Afgelopen week had ik een afspraak met mijn schrijfcoach en gelukkig, ze vond Anne’s verhaal leuk! Ik kreeg wel flink wat tips om de tekst korter, krachtiger en beter te maken. Wat natuurlijk heel fijn is. Nu ben ik mijn schatjes dus om zeep aan het helpen (oftewel: killing my darlings) om zo tot een betere tekst te komen. En dan begint 9 februari de tekencursus. Ik vind het nog steeds best wel eng, ik hoop echt dat ik Anne met mijn tekeningen tot leven kan wekken. Met de tekst is dat in ieder geval al gelukt en dat voelt goed!

Josje’s tandjes

Verder was het de maand van Josje’s gebit! Ik nam haar mee naar de dierenarts voor een check-up en ik dacht dat ze zo het stempel ‘okay’ zou krijgen. Niet dus. Er waren toch wat dingetjes. Ze loopt wat verticaal op haar achterpootjes, wat in de toekomst voor problemen kan zorgen. Eigenlijk zou ze een mini-facelift moeten hebben, want haar oogleden komen tegen de oogbol aan. Dat is niet erg, maar ook niet fijn. En, Josje is het er niet meer eens, maar ze is wat te zwaar. Op dieet dus!

En toen bleek dat haar gebit vies en ontstoken was. Ik had natuurlijk al gemerkt dat madam uit haar bekkie rufte, maar ach, dat is normaal, toch? Nee dus. Lang verhaal kort: Josje’s gebit moest dringend schoongemaakt worden en wellicht moesten er tanden worden getrokken. En ja hoor, Josje gaat nu door het leven met 8 tanden minder. Ze eet er gelukkig geen brokje minder om. Hoewel dat hele tandenpoetsengebeuren, want we nu dus echt moeten doen: stom. Heel erg stom. Het is dat de tandpasta een leversmaak heeft, anders ging ze prompt in staking. Maar verder gaat alles goed. 🙂

Hello February

En zo zeilden we regenachtig februari in. En dan ga ik nu een schilderij maken met echte diamanten. Echt waar. 🙂

 

Minimalisme en opruimen enzo

20200115_124205Een tijd terug merkte ik dat ik thuis niet zo lekker in m’n vel zat. En ik was heel veel thuis. Niet zo handig dus. Ik kon m’n draai niet meer vinden, mijn huis voelde niet meer zo prettig als voorheen. En dat terwijl ik een echte huismus ben. Hartstikke leuk hoor, ergens anders zijn (reizen vind ik niks aan, het is dat het soms ‘mot’), maar thuiskomen… Dat is pas fijn.

Ik ging dus maar weer eens opruimen. En daar werd ik nog ongelukkiger van (nou ja, niet dat ik van een hoog gebouw wilde afspringen of iets dergelijks), maar het leek wel alsof ik daardoor al de tekortkomingen van mijn geliefde huisje nog beter zag. Zucht. Dus ging ik dingen wegdoen en niet alleen de dingen op hun juiste plekje leggen. Nadenken, wat wilde ik nog wel hebben en wat niet meer.

Meditatief

Dat werkte dus wel. Mediteren, dat wil nog niet zo hard lukken (oeps – vandaag nog niet gedaan), maar dat ‘declutteren’, dat gaat als een tierelier. Scheelt waarschijnlijk ook dat ik bijhoud hoeveel er iedere dag weggaat. Net als vroeger, een krul in je schrift van de juf. En bij 10 krullen een sticker. Deze maand heb ik al meer dan 100 dingen weggedaan. Yay!

Weg ermee

Ik heb van alles op Marktplaats gezet (kom vooral kijken) en dat loopt best redelijk, ik heb veel spullen van Anne naar asiels en andere goede doelen gebracht en ik heb oud ijzer is aan de straat gezet. Dat werkt perfect, briefje met ‘Gratis’ erop en binnen een paar minuten is het spul foetsie. Oude electrische apparaten gaan natuurlijk naar Wecycle. En tot nu is het me gelukt om iedere keer dat ik naar een kringloop ga, een zak met oude spullen af te geven.

De kringloop?

Ja, toch wel. Want hoewel ik er niet meer als tijdverdrijf naar toe wil, is het toch handig om daar eerst naartoe te gaan voordat je naar de bouwmarkt / Action / Blokker rent. Zo kocht ik er laatst de boeken op de foto. Ja, die waren natuurlijk niet nodig. Maar echt, ik vraag me oprecht af waarom iemand nog iets nieuw wil kopen, want wat ligt er toch veel in de kringlopen. En nuttig en van goede kwaliteit en voor redelijke prijzen. Meestal dan. Nu nog de niet zo nodige aankopen vermijden. 🙂

Dit is een goede gids

Zo kocht ik laatst dit boek van Marieke Eyskoot bij de kringloop in Oss. Wat volgens een kenner de duurste kringloop van Nederland is. We kwamen de beste man in de kringloop in Cuijk tegen en hij wist ons te vertellen waar je het goedkoopst de boodschappen kunt doen. Antwoord: bij de Jumbo in Boxmeer. En ook waar je het beste cd’s en lp’s kunt kopen. Luistert iemand nog naar cd’s? Helaas was meneer zo’n spraakwaterval dat we het alweer vergeten zijn. Beetje jammer.

Maar goed! Dankzij deze gids realiseerde ik me weer dat het allemaal best wel wat minder mag. En beter. Beter voor mezelf zorgen, mijn huis en het milieu. Sindsdien ben ik meer gaan eten. Meer? Jep, want ik merkte dat ik best vroeg al trek had. En als ik trek heb, ben ik niet bepaald gezellig. Ook is avondeten om 5 uur toch best wel een tegenstelling, zeg maar. Dus een stuk fruit om een uur of 11 en nog een om 4 uur en dat lijkt tot nu toe te werken. Minder spullen in huis, minder impulsaankopen, meer overzicht.

Dat gezegd hebbende… Laatst kocht ik bij de kringloop (daar istie weer!) een Japans mes, voor *vreugdedansje* 50 cent. Hartstikke bot natuurlijk, dus ging ik hartstikke duurzaam met al mijn andere messen naar de winkel om ze te laten slijpen. Messen in een tasje, ik was heel blij dat de politie me die dag niet besloot aan te houden. Omdat we toch in Cuijk waren, huppelden we ook even de Xenos binnen. Waar de spiegel hing die ik al heel lang mooi vond. En die nu dus hier aan de muur hangt. Net als de supergave klok die ik met Kerst kreeg, die ik al jaren helemaal geweldig vind. Heel leeg is het hier dus niet en dat vind ik helemaal prima.

Klaar?

Nee hoor. Nog lang niet. Op dit moment ben ik een koffer met oude kaarten, brieven en ander papierwerk aan het uitzoeken. Geen idee waarom ik het niet allemaal in 1 keer bij het oud papier gooi, want ik kijk er nooit meer naar. En toch doe ik het, het uitzoeken. Houd me van de straat, zullen we maar zeggen. 🙂

En, zijn jullie goed bezig?

Verhuisdieren en Josje

20200115_144135

Ik zou jullie nog vertellen hoe het zat met Josje enzo. Komtie. 🙂

Maar eerst Anne

Ik miste Anne vreselijk. Logisch natuurlijk en toch overviel het me. Ook al wist ik dat Mme niet het eeuwige leven had. Wat overigens heel stom is, maar goed. En dat ze al best oud was voor een Franse bulldog. En dat haar aandoeningen niet zo heel onschuldig waren. Maar toch.

Na haar overlijden bleef ik haar nageltjes op de vloer horen en bleef ik haar in mijn ooghoeken zien. Niet prettig. Ik bleef de deur voor haar openhouden en soms zag ik haar schaduw nog. Voordat iemand twijfelt aan mijn mentale capaciteiten: dat komt vaker voor. Ik hoorde het meerdere keren van mensen die hun huisdier verloren waren. Dus.

Nieuw

Ik wist al snel dat ik weer een harig vriendinnetje nodig had waarop ik mijn zorgen kon botvieren. Een oudere dame, geen pup. Bij mijn levensstijl past geen pup en daarbij, er zitten genoeg dieren in de asiels. Ik hoefde niet perse weer een Franse bull, hoewel ik ze natuurlijk nog steeds fantastisch vond. Liever geen hondje met incontinentie, even geen stress daarover leek me erg prettig.

Asielig

Ik zag genoeg hondjes op internet, alleen niet een die echt bij mij paste. Pups en pubers, nee… Wel wat oudere hondjes, maar dan vaak als koppel. Gedragsproblemen… Veel grote honden. In Nederland zitten er op dit moment een kleine 300 honden in het asiel. Tenminste, als je naar de asiels kijkt die bij www.ikzoekbaas.nl aangesloten zijn. Op zich, voor een land met hoeveel miljoen inwoners, 17 geloof ik, is dat niet zo veel.

http://www.verhuisdieren.nl

Heel even dacht ik mazzel te hebben en een bulletje uit Amsterdam te kunnen adopteren. Maar helaas, dat ging niet door. Het hondje was al weg. En toen kwam ik bij www.verhuisdieren.nl terecht, een site waarop huisdiereneigenaren en adoptanten rechtstreeks contact met elkaar hebben. Voordeel hiervan is dat het dier niet naar het asiel hoeft en dat de huidige eigenaar bepaalt naar wie zijn furry friend gaat.

Het inschrijven gaat heel makkelijk. Je geeft aan waar je naar op zoek bent (hond, kat, geslacht, leeftijd) en je geeft informatie over je thuissituatie. Als je kinderen hebt, is het natuurlijk wel handig als het dier daarmee overweg kan. Een Sint Bernhard op een flatje is niet zo handig. Dat soort dingen dus. Oh ja, en je betaalt een bedrag van 20 Euro, voor administratiekosten.

Zodra er een dier op de site geplaatst is, waarmee jij volgens het systeem een match hebt, krijg je een mail. Pas dan kun je contact opnemen met de huidige eigenaar. Als je niet ingeschreven bent, kun je wel op de site kijken, maar krijg je niet alle informatie. Privacy is dus gewaarborgd. Heel prettig allemaal.

Lang verhaal…

Maar goed, daar was Josje dus. Of Yoshi, zoals haar vorige familie haar noemde. Dat is blijkbaar een figuur van Mario, maar daar heb ik niks mee en ik vond het ook fijn om haar een nieuwe naam te geven. Nieuwe naam, nieuw begin. Josje’s familie ging meer werken en had daardoor niet genoeg tijd meer voor haar. Bovendien waren ze net verhuisd naar het centrum van Harderwijk en had madam sindsdien al een paar keer de benen genomen. Lekker op stap in Harderwijk! Oftewel, kijken wat de horeca allemaal te bieden had, madam is nogal een lekkerbek.

In love

En toen was ik verliefd. Toch weer een platsnoet, maar geen bulldog. Vond ik wel prima, op een bepaalde manier weer opnieuw beginnen. Geen tweede Anne, want Anne was uniek. Het voelde ook eerlijker naar Josje toe. Dus een mail geschreven, met alle redenen waarom Josje hier tot haar recht zou komen. Toen bleek dat Josje’s ouders zo’n 30 reacties hadden gekregen. Wauw! Of we dus wat standaardvragen wilden beantwoorden. Prima.

En toen duurde het… En duurde het… Geen reactie. Dus een reminder gestuurd en ja hoor, ze wilden met ons een afspraak maken! Ze hadden in eerste instantie voor een gezin met kinderen gekozen (ze hebben zelf ook 2 kinderen), maar eentje bleek er toch allergischer te zijn dan verwacht. Exit Josje dus. Gelukkig maar!

Op naar Harderwijk

Dezelfde dag nog zaten we in de auto naar Harderwijk. Daar aangekomen werden we enthousiast begroet door een klein blond mopsje, dat ons best graag Harderwijk wilde laten zien. We zijn dus gaan wandelen en dat was erg gezellig. Ze liet ons ook graag zien waar de lekkerste friet van Harderwijk te krijgen zijn. Wel erg jammer dat onze gids er zelf geen kreeg.

En toen namen we haar mee….

En dat voelde best raar. Ook goed, maar ook raar. Om zomaar andermans hond mee te nemen. En toen had ik weer een hond. Josje dus.

Nog even over Verhuisdieren.nl

Op dit moment staan er bijna 1000 honden op de site, plus een kleine 400 katten en 18 konijnen. Veel meer dan op www.ikzoekbaas.nl. Als je naar de honden kijkt, tenminste. Wat ik heel prettig vond: het persoonlijke contact met Josje’s familie. Ik heb nu nog steeds contact met hen. Ik houd hen op de hoogte van haar wel en wee en ze zijn beschikbaar als ik vragen heb. Zoals met Oud en Nieuw, met het vuurwerk. Aanrader dus, als op je zoek bent naar een uitbreiding van je familie!

Plannen / voornemens ofzo voor 2020

20191207_151902

En, hebben jullie nog plannen voor het nieuwe jaar dat inmiddels al niet meer zo heel erg nieuw is? Aan een kant vind ik het altijd wat geneuzel, dat nieuwe jaar en al die dingen die opeens anders en beter moeten. Van de andere kant, er is niets mis met reflectie. Wat gaat er goed? Wat wil ik anders?

Dus vooruit, toch maar wat dingen die ik dit jaar wil doen.

  •  Een boek schrijven! Dat roep ik al jaaaaaren, maar dit jaar komt het er echt van. Heb ik besloten.
  •  Lezen. Heel verrassend. Not.
  •  Tekenen.
  • Mediteren.
  • Nieuwe dingen doen.

Dat boek

Daar ben ik dus al jaren mee bezig. Door alle emoties van het afgelopen jaar wilde het gewoon niet meer. Ik kon me er niet toe zetten. En dat is niet handig. Na het overlijden van Anne besloot ik dat ik een boek over haar wil schrijven. Want ik wil de wereld laten weten dat je je beste vriend in het asiel kunt vinden. Of in het geval van Josje, op Verhuisdieren.nl. Het liefste wil ik een prentenboek maken, maar… Ik kan niet tekenen. Nu zou ik een illustrator in de arm kunnen nemen, maar ik heb besloten dat ik het anders ga doen. Ik ga leren tekenen.

Lezen

Afgelopen jaar las ik zo’n 150 boeken. Waaronder, dankzij mijn non-fictieproject, veel meer non-fictie dan voorheen. En dat was tof! Daar ga ik dus mee door. Voor het project las ik iedere dag 10 pagina’s non-fictie, dat wil ik blijven doen. Maar hey, als dat een keer niet lukt… So be it. Omdat mijn leven blijkbaar niet compleet is zonder een challenge, heb ik dit jaar besloten iedere maand een klassieker te lezen. Je moet toch iets met je tijd en een overvolle boekenkast tenslotte. Ik ga proberen dit jaar geen boeken te kopen (wie houd ik voor de gek – gaat toch niet lukken), want die kast staat echt wel supervol. Maar ook hier: #eerstewereldproblemen.

Tekenen

Ja, leuk! Tekenen schijnt een soort spier te zijn die je kunt oefenen. Hoe meer je het doet, hoe beter je wordt, zeg maar. Sinds 1 januari heb ik dus iedere dag een tekeningetje gemaakt en vaak zelfs meerdere. Ik ben wel benieuwd wanneer die spier beter wordt… Het is in ieder geval heel leuk om te doen. En ik ga dus een cursus kinderboek illustreren volgen! Ik heb braaf aangegeven dat ik nul komma nul ervaring heb met tekenen, maar dat was geen probleem. Ik heb er heel veel zin in, maar vind het tegelijkertijd ook best wel spannend. Maar ook leuk! En eng! Nou ja, dat.

Mediteren

Tja. Ik zit de laatste tijd dus weer bar veel in mijn hoofd. En dat is niet zo’n fijne plek. Jaren geleden heb ik een mindfulnesscursus gevolgd omdat ik zo enorm veel piekerde. Op weg naar mijn werk zat ik bijvoorbeeld hele gesprekken voor te bereiden. Die natuurlijk niet zo liepen als ik had bedacht. Of ik deed de gesprekken nog eens over. En nog een keer. En nog een keer. Niet fijn. Dus wil ik iedere dag een minuut of 10 (of meer) mediteren. Maar op de een of andere manier is dat toch moeilijk, om daar tijd voor vrij te maken… Stom he?

Nieuwe dingen doen

Ik kreeg ineens het gevoel stil te staan. Me niet meer te ontwikkelen. Zo’n hamster in zo’n radje… Valt op zich allemaal wel mee, hoor, maar het voelde even niet zo lekker. Ik miste de Artist’s Dates, de verwondering van een nieuwe ervaring. Al is het maar iets heel kleins als een keer een nieuw gerecht uitproberen. Want hoe saai is dat, altijd maar hetzelfde rondje lopen?

Nou, dit zijn ze dus, mijn plannen voor 2020. Hebben jullie nog plannen of doelen of wensen? Ik hoor het graag! O ja, ik eet inmiddels ook al 12 dagen veganistisch en ik ben mijn huis aan het opruimen! #goedbezig

Bye bye 2019

20191231_102404

Op de laatste dag van het jaar sloot ik niet alleen 2019 af. Josje en ik gingen naar mijn favoriete wandelplek. Niet alleen om madam lekker moe te maken, maar ook om eindelijk het restant van de as van Pepper uit te strooien. Pepper was mijn boxer en overleed zo’n 8 jaar geleden, voordat ik Anne adopteerde.

Het grootste deel van de as strooide ik lang geleden al uit, maar ik hield een klein beetje ‘voor de zekerheid’. Een ander deel liet ik in een hartje van rozenkwarts doen en al die tijd stond er in mijn auto een blikje met het laatste restje van de as. Want stel je voor dat er iets met het rozenkwarts hartje zou gebeuren…

Na het overlijden van Anne besloot ik dat het nu wel echt tijd was om Peppers as uit te strooien. En dat was vandaag dus. Het voelde goed. Een frisse neus halen, gezellig met Josje een rondje lopen en op een rustig moment Pepper haar laatste rustplaats geven. Want natuurlijk hoort ze niet in een blikje thuis.

2019 was geen gemakkelijk jaar. Ik stopte bij mijn werkgever, Anne werd zieker en zieker en overleed uiteindelijk. Toch ben ik dankbaar voor veel dingen. Onder andere voor het feit dat ik ruimte heb om mijn nieuwe ideale baan te vinden. En dat ik zoveel voor Anne heb kunnen doen in haar laatste half jaar bij mij.

Ook gingen Gene en ik naar Amerika waar ik veel prachtigs zag, ik las veel geweldige boeken en schreef erover voor Ogma en natuurlijk kwam Josje bij mij wonen. Waarover later meer. 🙂 Ik wens jullie een fantastisch nieuw jaar, of een gewoon, simpel nieuw jaar. Wat je maar wilt.

Veel liefs, Mirjam