Niksen, de Dutch art of luieren – mijn recensie

Niksen boek Olga Mecking Mirjam van Elst post PostNL

Niksen – de kunst van het nietsdoen – is moeilijker dan het klinkt. Maar wist je dat Nederland er juist een perfect land voor is? Olga Mecking laat zien hoe we meer kunnen luieren en dat nu even niets doen ons creatiever en gelukkiger maakt. Ontdek via tips, anekdotes en meningen van experts hoe bevrijdend het kan zijn om wat vaker te niksen.

Onlangs realiseerde ik me dat ik best veel van mezelf moet. De hond uitlaten, hardlopen, minimaal 10 pagina’s per dag in een klassieker lezen, ook nog eens 10 pagina’s van een recensie-exemplaar, solliciteren natuurlijk, meedoen aan toffe challenges om mezelf uit m’n comfortzone te jagen, het huis poetsen en allerlei andere dingen waar ik nu zo gauw niet op kan komen. Globale pandemie of niet. Gelukkig viel het boek ‘Niksen’ van Olga Mecking toen op de mat. Precies op tijd!

Want al die dingen begonnen toch best als een keurslijf aan te voelen. En ik merkte dat ik al mijn klussen eerst deed, om er maar vanaf te zijn, terwijl mijn creatieve uitdagingen (zoals het prentenboek over Anne dat ik wil tekenen en schrijven) bleven liggen. Net als mijn ontspanning. De boeken die ik voor de lol wilde lezen liet ik tot ’s avonds liggen. Zodat ik daarmee lekker in de tuin kon gaan zitten. Dat dachten de buren ook… Maar dan met bbq en harde muziek. Waardoor ik toch weer binnen zat. En Netflix maar weer aanslingerde. En uiteindelijk wel moe, maar niet voldaan naar bed ging. Op naar weer een dag vol klussen.

Wat is niksen?

Een van de interpretaties van niksen is: ‘een niet-doelgerichte activiteit, hoe kortstondig ook, tussen andere activiteiten door, waar en wanneer je er maar mee kunt wegkomen’. Duidelijk zo? Misschien is het makkelijker als je nagaat wat niksen niet is.

Wat is niksen niet?

Niksen is dus geen werk. Ook nadenken over je werk of voor je werk is niet niksen. Door je tijdlijn scrollen, Netflixen en lezen: geen niksen. Sporten ook niet. Zit je op de bank en denk je na over het eten van vanavond en de planning van aankomende week? Geen niksen. Niksen is ook geen mindfulness. Mindfulness en mediteren zijn namelijk best wel een klus. En niksen is ook geen verveling of luiheid. Uitstelgedrag? Niet niksen. Snappen we ‘m?

Mecking legt in haar boek uit waarom niksen zo goed voor ons is. Oftewel, waarom onze 24uurseconomie met alle apparaten die altijd aan staan niet goed voor ons is. Dat we het veel drukker hebben dan we in de gaten hebben en dat het belangrijk is dat wij onszelf weer opladen. Met niksen dus. Dat we creatiever zijn en beter in ons vel zitten als we niet altijd bereikbaar zijn en aan staan. Dat doet Mecking trouwens niet in haar eentje, ze heeft meerdere experts om bijdragen gevraagd, waaronder Gretchen Rubin van ‘The Happiness Project’.

Hoe kun je niksen?

Mijn persoonlijke favoriet is tijdens een wandeling op een bankje zitten en gewoon even luisteren. Naar de vogels, de wind of het beekje dat daar stroomt. Niet meteen doorlopen om de spreekwoordelijke bus te halen en ook niet mijn telefoon checken. Die appjes en andere notificaties wachten wel. Maar ook als je bijvoorbeeld op die bus staat te wachten, naar andere mensen kijken. Naar hun gesprekken luisteren. En dus niet je tijdlijn in de gaten houden. Even hier en nu mensen. Laatste voorbeeld: ga in een café zitten, bestel iets heel erg lekkers en geniet daar mateloos van. Geen foto van maken, niet op IG zetten, gewoon eten, drinken en genieten. Een feestje voor jou alleen. Niet delen. En oh ja! Tijd voor maken, voor dat niksen. Inplannen. In je agenda zetten. Mama is er even niet. Mama is aan het niksen. Doei.

Wat vind ik van niksen?

Ik moest er even aan wennen, dat een buitenstaander* (sorry Olga) een mening had over een begrip uit mijn eigen cultuur. En dat er een heel boek gewijd is aan gewoon niks doen. Maar het is wel verfrissend! Moeten we met z’n allen meer niksen? Jazeker, daar ben ik van overtuigd. Zou ik het boek Niksen aanraden? Dat ligt aan de doelgroep. Aan buitenlandse vrienden en collega’s zeker. ‘Niksen’ is een leuke introductie tot onze cultuur en onze gewoontes, vlot en toegankelijk geschreven. Aan Nederlanders wellicht wat minder snel. Dan zou ik voor een boek over mindfulness gaan. Denk ik.

*In april las ik heel toevallig meerdere boeken die gingen over buitenstaanders. Vond ik wel toepasselijk in corona-tijd. En dat waren nog mooie boeken ook! Als je nu naar mijn YouTube-kanaal gaat (even op Mirjam van Elst zoeken), dan kun je zien welke dat zijn. Of je klikt hier. Enjoy!

Niksen, De Dutch Art of Luieren is geschreven door Olga Mecking en uitgegeven door Kosmos Uitgevers. Bedankt voor het recensie-exemplaar Kosmos!

Niksen Olga Mecking Mirjam van Elst Kosmos Uitgevers bulldog mops

Interview met Astrid Habraken, auteur van ‘Verdwaald in Tirol’

Verdwaald in Tirol Boek Roman Koffer Thee

Ik interviewde Astrid over haar eerste roman. Astrid en ik kennen elkaar uit haar Cardceteratijd, ik schreef blogs voor de website, over mijn liefde voor postbodes en post. We hadden elkaar al een tijd niet meer gesproken, hoog tijd dus voor een afspraak om over ‘Verdwaald in Tirol’ en aanverwante zaken te praten. En zaken die helemaal niets met boeken en schrijven te maken hebben. 😊

Wat meer informatie over Astrid

‘Verdwaald in Tirol’ is de debuutroman van Astrid Habraken. Astrid groeide op in Eindhoven, maar verhuisde voor haar studie naar Leiden. Daarna woonde ze in Innsbruck, Erlangen, Rotterdam en inmiddels is ze woonachtig in Wassenaar. Het verhaal van Stéphanie is gebaseerd op Astrids eigen omzwervingen.

En de flaptekst over ‘Verdwaald in Tirol’

“Stéphanie hoeft niet lang na te denken als haar man Lex thuiskomt met het aanbod voor een baan in Oostenrijk. Ze gaan: dit is haar kans om helemaal opnieuw te beginnen. Zonder een idee van hoe ze de dagen in Innsbruck gaat invullen, vertrekt Stéphanie naar haar nieuwe woonplaats. Naar een stad die ze niet kent en een appartement waar ze nog nooit binnen is geweest. Al snel merkt Stéphanie dat ze haar oude leven niet zo gemakkelijk van zich afschudt. Opnieuw beginnen is lastiger dan ze had gedacht. Terwijl Lex zich in zijn werk verliest en veel weg is, worstelt Stéphanie steeds meer met zichzelf en met de vraag: wat doe ik hier? Een verhaal over dromen, verdwalen en liefde.”

Omdat ik Astrid ken en het boek gebaseerd is op haar eigen ervaringen, was ik erg benieuwd naar de verschillen tussen haar en Stéphanie. Of wellicht beter gezegd, de verschillen in de belevenissen van de 2 dames. Stéphanie heeft in Nederland haar eigen bedrijf en hoewel ze daar heel actief is, toch stelt ze zich in Oostenrijk nogal passief op. Voor hun verhuizing is ze niet mee geweest om Innsbruck te bekijken, ze heeft man Lex het appartement uit laten zoeken en ze spreekt amper Duits. Daar kan ik me, control freak die ik ben, moeilijk iets bij voorstellen.

Astrid: Het is wel zo dat ik redelijk blanco dit avontuur ben aangegaan. Ik had het erg druk met mijn bedrijf en heb me de tijd voor onze emigratie voornamelijk daarop geconcentreerd. Misschien een vorm van vermijding, want het is natuurlijk best spannend, zo’n emigratie. Maar het is wel een stap die mijn man en ik samen gemaakt hebben. Ook al heeft mijn man inderdaad ook alleen het appartement uitgezocht. We waren daar allebei aan toe, aan verandering. Hebben Stéphanie en ik het onderschat? Ja, absoluut. Oostenrijk mag dan wel onderdeel van de EU zijn, maar het is wel heel anders dan Nederland. En Innsbruck is wel een leuk stadje, we waren er afgelopen zomer nog een paar dagen, maar het is wel erg klein.

Stéphanie en haar ervaringen in Tirol zijn gebaseerd op mijn tijd daar. Maar het is geen autobiografie, Stéphanie is niet Astrid van 10 jaar geleden. In ‘Verdwaald in Tirol’ heb ik de frustraties willen beschrijven, hoe moeilijk het kan zijn om opnieuw te beginnen, maar juist ook Stéphanie’s ontwikkeling. Hoe belangrijk het is om jezelf te kennen en te weten wat je wil en hoe je beter uit zo’n proces kunt komen.

Mirjam: ik vond Lex nou niet bepaald de meest invoelende echtgenoot. Ik ken veel expats en het is ook hard werken, ze zijn vaak en veel op pad. Hoe was dat bij jullie?

Astrid: We hebben tijden gehad dat we elkaar weinig zagen in Innsbruck. Mijn man ging er met een heel duidelijke focus naartoe. Hij wilde meters maken, zijn wetenschappelijke carrière naar een hoger plan brengen. Om hopelijk daarna een aanstelling aan een universiteit in Amerika te krijgen. Omdat ik niet goed kon aarden in Oostenrijk, ging ik net als Stéphanie vaak terug naar Nederland. Ik begon zelfs een nieuw bedrijf, waarmee ik nog een reden had om vaker heen en weer te reizen. Waardoor we elkaar nog minder zagen. Niet handig natuurlijk. In de weekenden samen deden we leuke dingen, verkenden we de stad. Soms ook met vrienden en familie, die ons regelmatig kwamen bezoeken.

Mirjam: Ergens doet Stéphanie’s leven in Innsbruck me denken aan de huidige corona-crisis. Op een bepaalde manier. Ze zit veel thuis, ze ziet niet veel mensen. Ze heeft niet veel controle over haar leven, ze lijkt alles over zich heen te laten komen. Ergens wil ze wel dingen doen, mensen ontmoeten, maar het komt er maar niet van. Ze lijkt depressief. Je hoort nu ook dat zoveel mensen down zijn, moe, weinig energie hebben. Er veel moeite mee hebben dat ze hun familie niet kunnen zien, niet naar buiten kunnen wanneer ze willen.

Astrid: Tja, Stéphanie (en ik ook, eerlijk gezegd) heeft onderschat hoe moeilijk het is om opnieuw te beginnen. Ten eerste omdat je nooit helemaal opnieuw begint, je neemt jezelf natuurlijk altijd mee. Het is ook veel moeilijker dan je wellicht zou denken om vriendschappen te sluiten met lokale mensen, uit de stad zelf. Het is wel leuk om andere expats te ontmoeten, maar dat je allebei expat bent, betekent niet automatisch dat je raakvlakken hebt. Vriendschappen opbouwen kost tijd en het is moeilijk als je verwachtingen niet matchen met de realiteit. Overigens zijn we na onze periode in Oostenrijk naar Duitsland gegaan. Daar had ik het heel goed naar mijn zin, onder andere omdat er een grote expatgemeenschap was. En omdat ik veel geleerd had natuurlijk van mijn tijd in Innsbruck.

Mirjam: Het is al veel gevraagd op social media: komt er een vervolg op ‘Verdwaald in Tirol’? Ik ben wel benieuwd naar hoe het Stéphanie verder vergaat. Of ze een manier vindt om toch beter te aarden in Oostenrijk. Of dat ze toch terug naar Nederland gaat. Of Amerika. Of misschien een boek vanuit het perspectief van Lex?

Astrid: Die vraag heb ik al veel gekregen, heel erg leuk! Ik ben er wel over na aan het denken want ik vind het schrijven van een boek ontzettend leuk. Wat mij betreft blijft het beslist niet bij ‘Verdwaald in Tirol’. Maar of dat een vervolg wordt… Daar denk ik nog over na!

Dank voor je tijd Astrid, leuk je weer gesproken te hebben. Nogmaals van harte met je debuut en je nieuwe bedrijf, Queesten Boekproducties! Daar hoor ik graag een andere keer meer over. 😊

Astrid Habraken Auteur Verdwaald in Tirol

Op avontuur met Alice

20200406_132204

Ik weet niet hoe het met jullie is (goed, hoop ik natuurlijk!), maar ik probeer zoveel mogelijk in het nu te leven. In het nieuwe normaal. Niet om te kijken naar hoe het voorheen was en wat er nog gaat komen. Nu dealen met de huidige situatie en daar zo luchtig mogelijk mee om proberen te gaan.

Makkelijk gezegd natuurlijk als je geen geliefden op de intensive care hebt liggen en als je geen chronisch zieken in je directe omgeving hebt. Ik doe mijn best, ik blijf zoveel mogelijk binnen. Josje laat ik ’s ochtends vroeg uit en als we iemand tegenkomen, blijf ik zo ver mogelijk bij die ander uit de buurt. En als ik groepen mensen zie, bel ik de politie. Jep, that’s me. Voorheen sprak ik zo’n groep er direct op aan, maar dat werd meestal niet echt gewaardeerd. Dus doe ik het nu zo. Minder stress voor mij en ik heb toch mijn burgerplicht gedaan.

Maar goed! Mocht iemand zich afvragen hoe ik mijn tijd doorbreng tijdens deze crisis: ik spendeer veel tijd met Alice. En we hebben het heel gezellig samen! Afgelopen week tikte ik de volgende challenges af:

Ga terug naar je kindertijd

Ik was niet zo’n actief kind, ik zat meestal op de bank met een boek. Er is dus niks veranderd. 🙂 Ik had nu ook geen zin om te gaan elastieken of mijn nek op een andere manier te breken. Daarom ging ik kleuren! Ik kleurde een Paasmandala. Ik stuurde hem ook op, want je kon er PRIJZEN mee winnen. Die ik, net als vroeger, natuurlijk niet won. Maar niet erg hoor, want alle kleurplaten werden naar een verzorgingstehuis gebracht om de eenzame oudjes wat op te fleuren. Helemaal prima.

Doe iets voor een ander

De uitvoering is er nog niet helemaal, maar met de voorbereiding ben ik goed bezig. Ik pakte een pakket in voor Angel’s Choice met voer voor de dieren die in Oost-Europa gered worden, warme kleding en schoenen voor de vrijwilligers daar. Ik weet het, de lente is hier begonnen en daar vast ook. Maar goed, dan hebben ze het vast.

Aankomende week breng ik het boek ‘Waterschapsheuvel’ naar konijnenopvang Hazel. De nonprofits hebben het zwaar op dit moment, er kunnen nu natuurlijk geen events georganiseerd worden om geld binnen te halen. Maar zodra het weer mag, hebben ze alvast dit boek om te verkopen oid. De konijnenopvang is vernoemd naar de hoofdpersoon van ‘Waterschapsheuvel’ genoemd, vandaar. En ik ga het boek ‘Rennen met Sherman’ opsturen naar de Ezelsocieteit in Zeist. Ik kreeg het van de uitgever om te recenseren, mooi om daar een organisatie mee te helpen die ezeltjes redt.

Lees een boek uit een andere cultuur

Zou niet zo moeilijk moeten zijn, toch? Ik heb tenslotte een hele kast vol met ongelezen boeken. Maar eens gekeken hoeveel boeken ik heb die niet van Noord-Europese of Amerikaanse schrijvers zijn. Oeps. Bar weinig. Inmiddels heb ik ‘De Vrouw van de Imker’ van Amylya Malladi uit, over een jonge vrouw die voor de Taliban vlucht en asiel aanvraagt in Denemarken. Mooi! Interessant om het standpunt te zien / lezen van een buitenstaander, iemand die een samenleving als de onze met heel andere ogen bekijkt. Verhelderend. Toch maar eens wat meer boeken van andere culturen gaan lezen…

Praat met vreemden

Ha! Dat doe ik altijd al. Dat was dus niet zo moeilijk. Ook niet in corona-tijd. In de supermarkt verbaasde ik me samen met een oudere dame over het bijzondere gedrag van iemand die pertinent niet aan de kant wilde. Okay.. In het park babbelde ik, uiteraard op ruim anderhalve meter afstand, met iemand over haar hondje. Even later bleek dat ik haar dochter ken. 🙂 Met een andere dame praatte ik in een ander park over onze geweldige honden. Challenge afgevinkt dus.

Verbreed je horizon en kijk een ander genre film

Dankzij mijn post van afgelopen week, over het jazzverleden van Rita Hovink, kwam ik bij het programma Andere Tijden terecht. Een paar maanden geleden is er namelijk een documentaire uitgezonden over haar leven. Hartstikke interessant! En omdat ik Boer zoekt Vrouw van die week al gekeken had en Andere Tijden nogal verslavend is, bleef ik een tijdje hangen. En keek ik een documentaire over het communisme in Nederland. Ook heel erg interessant. Op Netflix keek ik ‘One of us’, over de chassidisch-joodse gemeenschap in Amerika. Indringend. En ik keek een deel van ‘My neighbor Totoro’ van Studio Ghibli. Het deed me heel erg denken aan de tekenfilms die we als kind keken, met van die meisjes met enorm grote ogen die continu giechelen. Ook weer heel erg leuk om te doen!

Ik wens jullie allemaal een hele fijn week en:

20200407_093218

Muziek voor uit je comfortzone

Op mijn Instagram tijdlijn kwam opeens www.alicegoeswild.nl voorbij, een platform voor avontuurlijke vrouwen. Zou het algoritme gemerkt hebben dat ik allerlei webinars en challenges aan het doen ben? Vast niet, toch? 😉 Maakt niet uit. ‘Alice goes wild’ heeft wel iets weg van de Artist’s Dates van Julia Cameron, maar dan digitaal. Want we kunnen nu even geen musea spontaan binnenwandelen natuurlijk.

Challenge nummer 1!

Je hoeft de challenges natuurlijk niet op nummer te doen, maar ik vond de eerste zo leuk dat ik ‘m meteen wilde uitvoeren. En dat was: Luister naar muziek waar je nog nooit eerder naar hebt geluisterd. En die je waarschijnlijk ook niet zou willen luisteren, zeg maar. Okay… Zin in. Alleen, welke muziek? Want als ik niet wat ik niet ken… Gelukkig heb ik daar een vraagbaak voor. Oftewel, mijn Facebookvrienden! Ik postte deze oproep:

“Welke muziek kun jij mij aanraden? Iets voor uit mijn comfortzone, zeg maar. Let me know!”

Nou, dat duurde niet lang. De suggesties stroomden binnen. Dit zijn ze:

Natuurlijk ken ik Boudewijn de Groot. En Trijntje Oosterhuis. En Chris Isaak. Maar niet hun hele oeuvre, lijkt me zo. Anuour Brahem? Anyone? Johnny Marr? Nog nooit van gehoord. Bij Hozier begon wel een belletje te rinkelen, maar het was maar zachtjes…

Als eerste slingerde ik Eva Cassidy aan op YouTube. En hoewel ik haar zelf niet zo gauw gekozen zou hebben, toch was het fijne muziek. En het leuke van YouTube: als een playlist afgelopen is, dan ga je naar de volgende. En daarna weer naar de volgende. En dat hoeft dan dus helemaal niet meer Eva Cassidy te zijn. uiteindelijk had ik opeens Roberta Flack aan staan. Ook tof!

De vriend die me de Mattheus Passion aanraadde, deelde dezelfde avond de link naar de live-uitvoering van het Concertgebouw Amsterdam. Ook meteen aangezet dus. Niet alles tegelijk he? Roberta was inmiddels uit. Okay, de Mattheus Passion is niet helemaal mijn ding. Ik ben niet zo van de aria’s. Maar wel leuk om een avond iets heel anders dan anders te luisteren! En ondertussen typte ik een blog, las ik een paar hoofdstukken, schreef ik een paar kaarten… Prima avond.

Met dit lijstje vermaak ik voorlopig nog wel even. En ik heb zo’n vermoeden dat hetzelfde geldt voor de andere uitdagingen van Alice goes Wild. Kom maar door, hoor! Iemand nog muzikale suggesties? Laat ze vooral achter, er kan altijd meer bij. En een suggestie van mij? Uit je comfortzone? Rita Hovink natuurlijk! Met de klassieker.

Nog even: de suggesties met een link heb ik inmiddels geluisterd. En wat wil het toeval? Ik vind ze allemaal mooi. Stuk voor stuk. Dus link vooral even door. Echt doen hoor!

Leven en lezen in tijden van Corona

Hoe fijn zou het zijn om even niet aan Covid-19 en zijn akelige consequenties te denken? Maar het gaat gewoon niet, ons hele leven staat in het teken van Corona. Alle berichten op social media gaan erover, of het nu op een positieve manier is of een negatieve. Positief? Ja, RAK-acties enzo. Of de verzoeken om je lievelingsliedje, boek, natuurgebied etc te delen.

Dronken wandelen

Onze MP heeft ons natuurlijk vriendelijk verzocht om binnen te blijven en de keren dat ik met Josje naar buiten ga, bewaak ik die anderhalve meter als een waakhond met een stroomband. Het komt er dus op neer dat ik een soort dronkemanswandeling heb ontwikkeld, omdat ik blijkbaar degene ben die aan de kant moet. De hele tijd. Zucht.

Op zich kan ik prima leven met onze ‘social lockdown’. Nu kan ik gelukkig nog steeds mijn rondje rennen en met Josje wandelen. Dat doe ik het liefste ’s ochtends vroeg, om zo min mogelijk mensen tegen te komen. Boodschappen doe ik ook niet vaak, maar dan haal ik wel zo veel mogelijk in 1 keer. Als we net als in Spanje en Italië de deur echt helemaal niet meer uit zouden mogen, zou ik er meer moeite mee hebben. Maar hopen dat iedereen zich aan de regels gaat houden, dan houden we het hopelijk bij deze maatregelen.

Heel veel lezen

Maar nu heb ik natuurlijk nog meer tijd om te lezen! Hoewel ik ook flink druk ben met berenjachten, het schilderen van regenbogen, selfies maken, post versturen en Josje’s nieuwe Insta account. Dat is trouwens @josjethepug. Ja ja, allemaal heel belangrijk. Voordat ik het vergeet: ik ben bezig met een film10daagse en daarvoor heb ik een selfie stick gekocht. Erg he? Echt, naast bungy jumpen was dat toch echt een van de dingen die ik never ever zou doen: met een selfie stick lopen.

Maar goed. Ik heb dus een paar filmpjes gemaakt. Dit was een van eerste probeersels, gezellig samen met Josje:

Feelgood

Oh ja, ik wilde jullie eigenlijk vertellen wat ik deze maand heb gelezen. Vandaar de titel van dit blog. 🙂 Mijn boeken moeten nu wel een behoorlijk hoog ‘feelgood’ niveau hebben. Hele serieuze zaken kunnen me nu niet bekoren, net zomin als boeken waar ik van moet huilen. Nu ligt die lat bij mij altijd al wat lager dan bij de gemiddelde medemens, maar toch.

Internationale Vrouwendag

Dus… I proudly present: mijn gelezen boeken! Ik wilde trouwens ook alleen maar boeken van vrouwelijke auteurs lezen deze maand. Omdat het in Amerika Women’s Month is. Vanwege Internationale Vrouwendag. Dat is me heel aardig gelukt. ‘Hardlopen met Sherman’ is natuurlijk een uitzondering, maar dat is een recensie-exemplaar. Het blog daarover kun je binnenkort op Ogma lezen. En natuurlijk maakte ik een uitzondering voor Alexander McCall Smith. Want als er iets feelgood is… En dat huilen… Tja.

Tijd besparen

Ik had geen zin om een heel verhaal te typen, dus nam ik weer een filmpje op. Met selfie stick. Ik kan je vertellen, dat valt nog niet mee, hoor. Want je moet in de camera praten (joh!), geen rare bekken trekken, je haar moet enigszins acceptabel zitten, je moet iets lolligs aan, geen rare versprekingen maken, de buren moet de muziek niet te hard hebben aanstaan, je moet je mooie secretaire opruimen en en en… Met dit als resultaat. Enjoy.

Fijne week mensen, ik hoop dat alles goed met jullie gaat en blijft gaan. X

Doelen, plannen en de realiteit

20200316_181812Ik heb het best druk. Vind ik dan toch. Solliciteren, tekencursus, bloggen, social media. Josje, bf en familie en vrienden niet te vergeten! Ik doe dan ook best veel, alleen… Het voelt niet altijd zo. En eerlijk gezegd zijn het niet altijd de juiste dingen. Meestal begin ik met de makkelijke dingen op mijn To Do lijst, want hey, lekker makkelijk afvinken! Maar ja, die belasting en dat lastige telefoontje en en en… Zucht.

Goede tip

Laatst kreeg ik dit advies: app naar jezelf of naar een maatje iedere dag 2 doelen. Voor de volgende dag. En dat zijn geen dingen als de boodschappen doen of de kapper bellen, maar dingen die bijdragen aan jouw grotere doelen. Je carrière bijvoorbeeld. Of een gezondere levensstijl. Of een betere relatie met je partner, je moeder, zoiets. Let wel, dit was allemaal pre-Corona.

En dus ging ik aan de slag. En hey, het werkte! Omdat ik voor mezelf al snel bepaald had wat op dit moment mijn prioriteiten zijn (baan vinden en boek maken), kon ik makkelijk bepalen waar ik op moest focussen. Natuurlijk zijn er altijd nog veel meer dingen te doen en dat is prima. Ook lekker doen. Maar die 2 taken, die zijn op die dag het belangrijkst.

En door

Voor mij werkt het het beste als ik die taken dan ook vroeg op de dag wegwerk. Anders blijven ze sudderen en dat vind ik niet prettig. Met de meeste taken lukt dat dan ook wel. En ik heb me toch veel gedaan! Blogs geschreven, foto’s gemaakt, webinars gevolgd, sollicitatiebrieven natuurlijk. Netwerkafspraken gemaakt. Ik had echt een megafocus. Ik ging als een speer.

En toen kwam Covid-19 dus om de hoek kijken. Voor het echie dan. In eerste instantie wist ik het allemaal best een beetje te negeren, ging lekker door met doelen stellen en afvinken. Yes! Tot de boel stagneerde. Want ineens moest ik mijn schema (voor een goed doel overigens) omgooien. Niet erg, hup, taak naar de volgende dag. Maar die volgende dag kwam er een mannetje met een mokertje. Daar ging m’n focus en balans. Doel ook die dag niet gehaald.

Leermoment

En dat voelde niet goed. Boe. Stom. Balen, want ik ging net zo lekker. Totdat ik me realiseerde dat ik best wel streng voor mezelf ben. Uberhaupt, maar we zitten ook nog eens best wel in een crisis met z’n allen. Nee, dat inzicht kwam niet vanzelf. Daarvoor las ik (ben ik aan het lezen, moet ik eigenlijk zeggen) het nieuwste boek van Gijs Jansen: Uit liefde voor jezelf. Ik ben pas bij hoofdstuk 2, maar het gaat in ieder geval over controle en vermijding. Dat dat niet zo handig is, zeg maar. En over regels die we voor onszelf en voor elkaar opstellen. Valkuilen enzo.

Dus nu was dit blog in eerste instantie een jubelverhaal over doelen bepalen, stellen en bereiken. Want die tekst had ik vorige week al geschreven. Jaja, voorbereiding! Maar… Vandaag wilde ik het afmaken, nog een paar regels toevoegen enzo. Bleek de tekst volledig te zijn verdwenen in de krochten van WordPress. Tja. Wel een mooie kans om een nieuw, up to date blog te schrijven, compleet met Corona en andere nieuwe inzichten.

Umm… boodschap van dit blog? Perfect hoeft niet, kan niet, gaat toch niet lukken. Doe je best, maar als je je kak voelt (en hey, dat zou deze dagen zomaar kunnen en anders ook prima), laat het even gaan. Geef toe aan je gevoel en je zorgen en probeer het morgen weer opnieuw. Wees lief voor jezelf. En je medemens trouwens en houd 1.5 meter afstand!! En laat wat over in de supermarkt voor een ander. Echt, mensen.

P.S. Genieten jullie nu ook extra hard van de mooie natuur om ons heen? Uiteraard niet in colonne in het park of aan de zee. Maar gewoon, tijdens het uitlaten van Josje hier in de buurt. Of tijdens mijn rensessies. Deze foto maakte op een steenworp afstand van mijn huis. Prachtig toch? Ik bedoel maar.

Sterkte mensen. Ik hoop dat het goed met jullie gaat en blijft gaan. #flattenthecurve

De 5 R-en: Refuse, reduce, recyle en nog wat

20200313_130324

Onlangs viste ik het boek ‘Het Zero Waste Project’ uit een van de vele minibiebs in de buurt, leuk! Ik houd altijd wel van die groene boeken, ze doen me toch altijd nog wel tips aan de hand om mijn leven te beteren. Want ik heb nog steeds meer dan 1 aardbol nodig en die schijnt er toch echt niet te zijn. Stom.

Dus ik dacht: waarom er niet meteen een challenge aan verbinden? Want hey, ik heb verder toch niks te doen. 😉 Alleen maar een paar leeschallenges en weggooichallenges enzo. Dus ach. Goed, ik ga dus een maand (klein beginnen mensen) totaal geen afval produceren. Is het plan.

Hoe ga ik dat doen? Nou, refuse, reduce, recycle etc dus. Beginnen bij refuse en dan verder doorwerken. Maar eerst maar eens kijken hoe ik het nu doe.

Refuse

Het beruchte plastic tasje weigeren bijvoorbeeld. Dat doe ik! Bijvoorbeeld bij mijn friettent waar ik heel aardig heel enthousiast toch iedere keer nog een plastic tasje aangeboden krijg. En een plastic vork. Nee, dank u! Sinds ik veganistisch eet, haal ik alleen nog af en toe een zak frietjes. Dus geen friet saté of speciaal meer. Zonder plastic bakje dus.

Vinden jullie graties ook zo fijn! Ik ben bijvoorbeeld groot fan van die vooraankondigingen van de boekhandel. Hele glossy’s liggen er tegenwoordig in de winkel te shinen. Die ik allemaal mee naar huis neem, want hey, het gaat over boeken en het is voor niks! Alleen doe ik er dus helemaal niks mee. Ja, ik blader ze door en gooi ze dan in de lokale minibieb. Maar ja, wel weer een boom omgehakt. Doen we dus ook niet meer.

Bij mijn vrijwillige ‘side hussle’ Dedicon kregen we een tijd terug allemaal een dopper. Super! Die gaat nu dus iedere voorleessessie mee. Maar in de pauze drink ik wel altijd een kopje thee uit een wegwerpbeker. Hmm… Minder. Daarvoor ook maar eens een duurzame optie meenemen. En dan ook meteen voor de snack die ik daar eet. We willen geen borrelende buiken op de opnames dus er moet wel iets gegeten worden. Stuk peperkoek dan maar? En dan de grote versie die ook in plastic zit, maar dan wel minder vervuilend is dan die snelle Joppes enzo. O jee, uitdaging.

Reduce

Minder kopen. De vriend is gewend om voor een groot gezin te koken en dat is te merken in de bergen boodschappen die hier in huis gehaald worden. En de hoeveelheden voedsel die bereid worden. Meestal eten we de kliekjes de volgende dag voor de lunch, dus dat is wel okay. Of we eten 2 dagen hetzelfde, ook prima. Maar toch ook maar eens naar kijken.

Reuse

Glazen (groente)potjes gebruiken om dingen in te bewaren. Oude shirts gebruiken als pyjama. Of als poetsdoek. Of als zakdoek. Kleding ruilen, folders of kranten gebruiken als cadeaupapier. Hmm.. Dit doe ik allemaal niet. Zodra er hier glaswerk leeg is, gaat het naar de glasbak. Lekker efficiënt, als ik toch een rondje met het hondje loop. Mental note: plastic zakjes voor de hondenpoep. Hmm. Kleding die er nog goed uitziet, gaat naar de kringloop. Kleding en ander textiel waarvan ik denk dat niemand daar nog blij van wordt, gaat naar Stichting Hazel. Daar staat een container van Stichting Dierenlot. Voor iedere kilo textiel krijgt Stichting Hazel dan een klein bedrag. Alhoewel! Ik bedenk me nu net dat een hele leuke pot waar ik al heel lang niets meer mee deed, ben gaan gebruiken als houder voor mijn penselen. En een blik dat ik weg wilde doen, daar heb ik keukengereedschap in gezet. Ha! Toch iets beter bezig dan ik dacht.

Recycle

Glas gaat hier in de glasbak, plastic en blik wordt hier 1 keer in de 2 weken opgehaald en oud papier zet ik 1 keer in de maand aan de straat. Maar dat is het wel zo’n beetje. En boeken breng ik natuurlijk naar de minibiebs. Of naar Books 4 Life. Maar dat is het dan wel. Van de hoeveelheid plastic die ik laatst aan de straat zette, daar schrok ik echt van. Want daar let ik nota bene echt wel op. Dacht ik. Zucht.

Rot

Composteren dus. Daar kan ik heel kort over zijn: nope. Al het groene afval wordt hier in de container gedaan en als ik zin heb, rol ik dat stinkding naar de straat. Maar verder: nee.

Toch nog wel wat werk aan de winkel dus. Om maar meteen goed te beginnen, bestelde ik fruitnetjes, ging ik met mijn ene netje (wat we meestal vergeten – niet handig) naar de markt en leverde ik wat spullen af bij de kringloop. Waar ik een goede daad deed, want ik bezorgde de winkel met mijn aankoop van maar liefst 3 boeken meteen hun dagomzet. Dankzij Corona hebben ze het nu niet zo druk. To be continued dus. Iemand nog tips? Ik hoor het graag. Ik houd jullie op de hoogte en heel veel succes met alle coronaperikelen. X

Mirjam on LFL tour

Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik zelf (nog) geen minibieb heb. Dat zou ik best willen, bibliothecaresse zijn van mijn eigen Little Free Library. Alleen… Mijn huis en mijn tuin zijn er niet echt geschikt voor. Of ik zou het kastje aan mijn huis moeten vastmaken, waardoor je continu (nou ja… :)) mensen aan je huis hebt. Niet dat ik verwacht dat er grote menigtes op mijn kastje af zouden komen. Maar toch. Of ik zou de minibieb los in de tuin moeten zetten. En dan zou ik ‘m dus iedere avond naar binnen moeten slepen. Nou… Dat ziet deze gewichtheffer ook niet zo zitten.

En dan hebben we hier zo ongeveer om de hoek ook al een LFL staan. Om daar nu mee te ‘concurreren’, dat vind ik ook zo wat. Nee, laat maar. Als ik boeken over heb, gooi ik ze wel in andermans kastjes. Iedereen blij. Toevallig had ik de afgelopen tijd best een hoop boeken over en heb ik ook nog best een paar leuke kastjes gevonden. Zie hier mijn vondsten!

20200301_133647

Deze vind ik echt geweldig! Je kunt het op de foto niet goed zien, maar het is een vrij grote bieb. Hoog, zeg maar. Zoiets. 🙂 Hij hangt bij Emonszaak, op de Van ’t Santstraat 1 in Nijmegen-Oost. Zo’n leuke buurt! Als je daar toevallig toch in de buurt bent, ga dan ook even naar Tati Nijmegen. Leuk tentje, lekker eten. En het zit om de hoek van deze LFL.

20200223_131234

Af en toe best handig, verkeerd rijden. Zo word je nog eens verrast. Net zoals met dit kastje! Het exacte adres heb ik niet voor je (want ja, weg kwijt), maar het hangt vlakbij Hagemans Verf in Nijmegen. Op de Weurtseweg. Er staan trouwens niet alleen boeken in, maar ook andere dingen. Tof!

20200304_140055

Deze had ik al een paar keer gezien, maar hij staat voor mij wat onhandig, vlakbij een groot kruispunt waar ik wel eens overheen zoef, maar nooit echt hoef te zijn. Toch maar een keer gestopt dus. Wat een knapperd, he? Deze staat op de Muntweg in Nijmegen, nummer 7.

20200303_131515

En toen ging ik Brabant in. Want op de Facebookpagina van Minibieb Langenboom stond dat het kastje weer buiten stond. En het was die dag prachtig weer en ik was nog nooit in Langenboom geweest, laat staan bij de minibieb en op de foto die ze deelde, stonden hele mooie boeken en… Toen zat ik dus in de auto. Wat een mooi kastje, heel netjes bijgehouden en ze zijn sinds kort ook een kinderzwerfboekenstation. Leuk! Deze minibieb staat op de Dorpsstraat. In Langenboom dus. Wat vlakbij Grave ligt, waardoor het echt schandalig was dat ik er nog nooit geweest was en dus echt naar de minibieb moest. Echt.

20200303_132855

Nou ja, en toen was ik toch onderweg… Ik wist dat er in Reek ook een boekenkastje stond en ach, het was nog steeds mooi weer en ik had nog geen zin om boodschappen te doen. Dus hop, op naar Reek. En kijk eens? Hart-stik-ke veel boeken. Staan allemaal te wachten op een nieuwe eigenaar. Een boekenkast ‘to call their own’. Ze staan zelfs 2 rijen dik! En best ‘colour coordinated’ zie ik nu. Zou iemand iets te veel tijd hebben en de boeken op kleur gesorteerd hebben? Zou die persoon al die boeken al uit hebben? Vragen, vragen…

Iemand benieuwd of ik nog iets leuks vond? In al die boekenkasten? Tuurlijk! Dit was mijn buit:

20200306_133108

Goed he? Ik ben er echt heel erg blij mee. ‘Wonder’ en ‘One of us is lying’ heb ik al uit, geweldig! Vooral ‘Wonder’. Ik moest 2 keer huilen, maar oh, zo mooi. ‘One of us is lying’ is een heerlijke snack voor tussendoor, het leest als een trein. Het einde vond ik wat zwakjes, dat was jammer, maar als je iets spannends en toch ongecompliceerds wil lezen: zeker doen. De rest van de maand wil ik alleen boeken van vrouwelijke auteurs lezen. Het is tenslotte ‘Women History Month’ deze maand, een mooi moment dus om hun meer aandacht te geven. Waarvan acte. 🙂

Groetjes! X

Dag dag februari

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben nogal, nou ja, best een beetje een nerd. Of in ieder geval, ik vind het fijn om overzichten te maken. Van boeken die ik lees, items die ik wegdoe, nieuwe dingen die ik doe. Misschien blijven ze beter hangen zo, ik weet het niet precies. 20200229_153339Zo maak ik iedere maand een foto van de boeken die ik gelezen heb. Die zet ik dan op Instagram. Dit is februari. Voor mijn doen redelijk weinig, maar dat komt omdat ik een paar dikke boeken aan het lezen ben en omdat mijn cursus prentenboek maken nogal wat tijd in beslag neemt.  Ik probeer iedere dag een uur te tekenen. Dat gaat me redelijk goed af, dat tijd ervoor maken. Nu het tekenen zelf nog. 😉

20200216_171424

Voor mijn klassiekersproject las ik Fiesta – The sun also rises van Hemingway. Niet echt een vrolijk verhaal, maar daarover later meer bij Ogma. Van deze stapel vond ik ‘The Boy, the Mole, the Fox and the Horse’ veruit het mooist. Daar ga ik ook niets over vertellen, dit boek moet je gewoon kopen en voor altijd op je nachtkastje leggen. Het is trouwens ook bijna uit in het Nederlands, vertaald door Arther Japin. 

Het boek dat het meeste tegenviel? The peculiar life of a lonely Postman. En het begon nog wel zo veelbelovend! Ik bedoel maar: Real letters, written by real people who preferred the sensual act of writing by hand, the delightfully langurous anticipation of the reply, to the reptillion coldness of the keyboard and instanaeity of the Internet – people for whom the act of writing was a deliberate choice and in some cases, one sensed, a matter of principle, a stand taken in favour of a lifestyle not quite so determined by the race against time and the obligation to perform. Prachtig, toch? 

En het blijft ook heel lang heel mooi. Misschien wel te mooi. Want hoe brei je een einde aan een prachtig, misschien wat onwerkelijk verhaal? Denis Theriault doet dat dus met een onwaarschijnlijk einde. Een einde dat in mijn optiek de plank helemaal misslaat. Hallo kater. Zo jammer! Ik dacht echt dat ik weer een van mijn mooiste boeken van 2020 gevonden had, maar helaas. 

Ik vond februari een fijne maand! Ondanks alle regen. 🙂 Ik kreeg bezoek, at op 1 dag na de hele maand veganistisch en die ene dag dat ik niet plantaardig at, at ik sushi. Fijn! Ik dronk ook voor het eerst bubbelthee, at sushi met banaan en kokos (ah!) en at Japanse bonen. Ik tekende Anne met meer en minder succes, maar wel met heel veel plezier. Hoewel ik natuurlijk vind dat ik sneller vooruit moet gaan. Lekker onrealistisch, ik weet het. 

Ik was voor het eerst in de Verkadefabriek in Den Bosch, de boyfriend en ik werden op de natte plaat vereeuwigd, het resultaat daarvan volgt. Heel tof, omdat alles met de hand moet worden gedaan, ben je overal bij. We kregen nog niet geen workshop natteplaatfotografie, maar het scheelde niet veel. Leuk! En ik maakte brooddeeg met de dochters van de bf. Dat is leuk! We hebben al afgesproken dat we dat vaker gaan doen. Kost geen dr*l, je hebt de ingrediënten bijna altijd wel in huis en als het niks wordt, begin je gewoon opnieuw. 

En, schouderklopje voor mezelf: ik deed bijna 100 dingen weg. Ik werkte me door een berg oude post heen, scheurde de postzegels eraf, haalde de foto’s eruit en gooide alles grotendeels ongelezen weg. De postzegels zijn al op weg naar een goed doel, aankomende week maak ik mijn voetbalclub blij met de berg oud papier. En de foto’s gingen bij het overige afval. 🙂 Sommige poststukken waren al zo’n 20 jaar oud, toen ik op stage in Ierland was. Heb ik al die tijd niet meer gelezen, maar wel bewaard dus. Nu niet meer. Alleen de brieven (en faxen!) die ik van mijn ouders en oma kreeg, heb ik bewaard.

Verder maakte ik Books 4 Life weer blij met een stapeltje boeken, verblijdde ik het lokale asiel met een oude hondenmand en bracht ik allerlei spullen naar de kringloop. Ik weet al niet eens meer wat het allemaal precies was. Huphup, weg ermee! 

En nu: hallo maart, welkom terug. En trouwens: wat zit je haar leuk. 🙂 

 

 

Dit is een goede gids

20200131_152527Dit is een goede gids – Marieke Eyskoot

Dit is een goede gids voor een duurzame lifestyle. Zo simpel is het. Wil je best wat bewuster leven, maar weet je niet hoe? En kun je er eigenlijk niet veel tijd, geld of gedoe in steken? Dan is dit jouw boek. Het staat vol met praktische en positieve tips op het gebied van kleding, verzorging, eten, wonen, werken en vrije tijd, en laat zien dat mooi en verantwoord prima samen kan gaan. En vooral dat het gaat om goed, niet om perfect: om slimme keuzes, doen wat je kan en wat bij je past. Met dit moderne handboek maakt duurzame mode en lifestyle-expert Marieke Eyskoot groen en eerlijk leven leuk en bereikbaar. De juiste adressen, mooie merken, fijne plekken, verrassende weetjes en handige oplossingen – precies wat je nodig hebt. Want iets goeds doen en het goed hebben tegelijk: kan het veel beter?

Duurzaamheidsactie #1

Ik kocht deze goede gids bij de kringloop. Waar ik toch in de buurt moest zijn, dus met mijn milieuverpestende autokilometers zat het deze keer wel snor. Ik moest hierdoor wel aan al de keren denken dat ik een tikje aan de late kant was en daarom naar mijn huisarts / vrijwilligerswerk / supermarkt reed terwijl die adressen zich eigenlijk op loopafstand bevinden. Sorry Moeder Aarde.

Oeps

Als ik nu de enige op de aardkloot was die deze onhandige beslissingen maakte, dan was het nog niet zo erg. Maar helaas, hoewel we heus van goede wil zijn, want hey, ons nageslacht moet ook nog van deze mooie planeet gebruik maken (en we hebben geen reserve zolang Mars nog 3 jaar reizen van ons af ligt), toch gebruiken we met z’n allen nog steeds superveel plastic, scoren we altijd nog shirtjes voor 2 Euri’s bij die ene grote keten en vliegen we nog altijd naar Bali. Want hey, het regent de hele tijd in Nederland, deprimerend joh!

Niet vrolijk, wel aardig

Word je niet vrolijk van deze feiten? Ik ook niet. En in eerste instantie werd ik ook niet vrolijk van deze gids. Want0 Eyskoot drukt je keihard met je neus op de feiten. Op een begripvolle en aardige manier, dat wel. Of je dat toffe shirtje met die leuke lovertjes nog aan wil doen nadat je de gids gelezen hebt? Ik hoop het niet, want: kinderarbeid. Of die mooie lipstick die de hele dag blijft zitten? Chemicaliën, lieve dames.

Hoop

Gelukkig is er hoop beste mensen! Want Eyskoot legt uit waarom je huidige keuzes wellicht niet zo handig zijn, ze geeft je ook tips en tricks. Heel veel. Toffe adressen om producten aan te schaffen die wel milieubewust geproduceerd zijn en met respect voor de makers. Maar ook tips om andere keuzes te maken. Zoals naar de kringloop gaan, bijvoorbeeld.

Minpuntjes?

Heb ik ook nog minpunten gevonden? Laat ik het een tip noemen: gewoon wasbaar maandverband en menstruatiecups proberen Marieke, dan weet je voor de volgende editie of je ze kunt aanraden. En al die toffe hotspots: Nederland is groter dan de Randstad he? Hier in het oosten wonen ook mensen. Daarom hieronder een paar tips van mij. Verder: topgids!

Munt Saladebar Nijmegen

Munt is veel meer dan een saladebar, je kunt er ontzettend lekker vers, vegetarisch en veganistisch eten. Gezond en iets minder gezond. 😉 Munt zit naast een stripwinkel en tegenover Habbekrats, een toffe tweedehands winkel. En da’s dan ook weer duurzaam. 😊

Van Nature Nijmegen

Van Nature is een soort mini-warenhuis met heel veel groene producten. Zoals het gerecyclde kopieerpapier dat ik daar een tijdje terug kocht.

Dots of Nature

Laatst realiseerde ik me dat borstels van varkenshaar gemaakt worden. Vond ik geen fijn idee, dus ging ik op zoek naar een diervriendelijke optie. Die vond ik bij Dots of Nature. Ze zit in Wijchen en dat is hier bijna om de hoek, dus ik kon de borstel ophalen. Maar ze heeft ook een webshop, dus als je niet naar Wijchen wilt rijden, dan hoeft dat niet. 😊 En Dots of Nature heeft nog veel meer duurzame producten, dus ga vooral even kijken.

Uit de Tuin

Wie houdt er nu niet van zeep? Ik kijk al een hele tijd verlekkerd naar de zepen die Uit de Tuin maakt. Zodra mijn eigen voorraad op is, ga ik zeker hier kopen. Uit de Tuin zit ook in Nijmegen, dus ik zou zeggen: kom gezellig een keer naar het oosten en kom naar de duurzame hotspots! Kun je meteen murals spotten bij de Waal. Is leuk. 😊

Even voor de duidelijkheid: dit blog is niet gesponsord. Dit zijn gewoon mooie, duurzame bedrijven die ik hier een ‘mention’ gun. Omdat ik vind dat ze het goed doen. Dus dat!

O ja, mocht je nu denken: wat doet madam de schrijfster zelf? Want leuk dat ze mij op m’n vingers tikt, maar hoe zit dat? Goed punt. Een paar van mijn voornemens / acties:

  • Veganistisch eten. Dat wilde ik al een tijd, maar dat was altijd moeilijk. Want niets in huis, geen tijd (zin dus) om boodschappen te doen, ik was ergens waar ze niets veganistisch hadden.. Dus nu bereid ik me beter voor. That’s it really.
  • Duurzame producten kopen. Zoals het printpapier van laatst. En de haarborstel. Maar in de toekomst ook parfum, lipstick en dergelijke duurzaam aanschaffen. Waarom in de toekomst? Omdat ik eerst mijn voorraad ga opmaken.
  • Op het werk ook duurzaam doen. Dus een mok gebruiken in plaats van meerdere wegwerpbekers. Maar ook kijken naar gerecycled papier bijvoorbeeld.
  • Je telefoon verbruikt minder energie als je je scherm donkerder zet. Check.
  • Als je toch iets nodig meent te hebben, eerst in een weggeefgroep of op Marktplaats kijken. Scheelt geld en is beter voor het milieu!
  • Of wees creatief en vind een oplossing die je al in huis hebt.

Aanvullingen / verbeterpunten / opmerkingen zijn altijd welkom!