Muziek voor uit je comfortzone

Op mijn Instagram tijdlijn kwam opeens www.alicegoeswild.nl voorbij, een platform voor avontuurlijke vrouwen. Zou het algoritme gemerkt hebben dat ik allerlei webinars en challenges aan het doen ben? Vast niet, toch? 😉 Maakt niet uit. ‘Alice goes wild’ heeft wel iets weg van de Artist’s Dates van Julia Cameron, maar dan digitaal. Want we kunnen nu even geen musea spontaan binnenwandelen natuurlijk.

Challenge nummer 1!

Je hoeft de challenges natuurlijk niet op nummer te doen, maar ik vond de eerste zo leuk dat ik ‘m meteen wilde uitvoeren. En dat was: Luister naar muziek waar je nog nooit eerder naar hebt geluisterd. En die je waarschijnlijk ook niet zou willen luisteren, zeg maar. Okay… Zin in. Alleen, welke muziek? Want als ik niet wat ik niet ken… Gelukkig heb ik daar een vraagbaak voor. Oftewel, mijn Facebookvrienden! Ik postte deze oproep:

“Welke muziek kun jij mij aanraden? Iets voor uit mijn comfortzone, zeg maar. Let me know!”

Nou, dat duurde niet lang. De suggesties stroomden binnen. Dit zijn ze:

Natuurlijk ken ik Boudewijn de Groot. En Trijntje Oosterhuis. En Chris Isaak. Maar niet hun hele oeuvre, lijkt me zo. Anuour Brahem? Anyone? Johnny Marr? Nog nooit van gehoord. Bij Hozier begon wel een belletje te rinkelen, maar het was maar zachtjes…

Als eerste slingerde ik Eva Cassidy aan op YouTube. En hoewel ik haar zelf niet zo gauw gekozen zou hebben, toch was het fijne muziek. En het leuke van YouTube: als een playlist afgelopen is, dan ga je naar de volgende. En daarna weer naar de volgende. En dat hoeft dan dus helemaal niet meer Eva Cassidy te zijn. uiteindelijk had ik opeens Roberta Flack aan staan. Ook tof!

De vriend die me de Mattheus Passion aanraadde, deelde dezelfde avond de link naar de live-uitvoering van het Concertgebouw Amsterdam. Ook meteen aangezet dus. Niet alles tegelijk he? Roberta was inmiddels uit. Okay, de Mattheus Passion is niet helemaal mijn ding. Ik ben niet zo van de aria’s. Maar wel leuk om een avond iets heel anders dan anders te luisteren! En ondertussen typte ik een blog, las ik een paar hoofdstukken, schreef ik een paar kaarten… Prima avond.

Met dit lijstje vermaak ik voorlopig nog wel even. En ik heb zo’n vermoeden dat hetzelfde geldt voor de andere uitdagingen van Alice goes Wild. Kom maar door, hoor! Iemand nog muzikale suggesties? Laat ze vooral achter, er kan altijd meer bij. En een suggestie van mij? Uit je comfortzone? Rita Hovink natuurlijk! Met de klassieker.

Nog even: de suggesties met een link heb ik inmiddels geluisterd. En wat wil het toeval? Ik vind ze allemaal mooi. Stuk voor stuk. Dus link vooral even door. Echt doen hoor!

Leven en lezen in tijden van Corona

Hoe fijn zou het zijn om even niet aan Covid-19 en zijn akelige consequenties te denken? Maar het gaat gewoon niet, ons hele leven staat in het teken van Corona. Alle berichten op social media gaan erover, of het nu op een positieve manier is of een negatieve. Positief? Ja, RAK-acties enzo. Of de verzoeken om je lievelingsliedje, boek, natuurgebied etc te delen.

Dronken wandelen

Onze MP heeft ons natuurlijk vriendelijk verzocht om binnen te blijven en de keren dat ik met Josje naar buiten ga, bewaak ik die anderhalve meter als een waakhond met een stroomband. Het komt er dus op neer dat ik een soort dronkemanswandeling heb ontwikkeld, omdat ik blijkbaar degene ben die aan de kant moet. De hele tijd. Zucht.

Op zich kan ik prima leven met onze ‘social lockdown’. Nu kan ik gelukkig nog steeds mijn rondje rennen en met Josje wandelen. Dat doe ik het liefste ’s ochtends vroeg, om zo min mogelijk mensen tegen te komen. Boodschappen doe ik ook niet vaak, maar dan haal ik wel zo veel mogelijk in 1 keer. Als we net als in Spanje en Italië de deur echt helemaal niet meer uit zouden mogen, zou ik er meer moeite mee hebben. Maar hopen dat iedereen zich aan de regels gaat houden, dan houden we het hopelijk bij deze maatregelen.

Heel veel lezen

Maar nu heb ik natuurlijk nog meer tijd om te lezen! Hoewel ik ook flink druk ben met berenjachten, het schilderen van regenbogen, selfies maken, post versturen en Josje’s nieuwe Insta account. Dat is trouwens @josjethepug. Ja ja, allemaal heel belangrijk. Voordat ik het vergeet: ik ben bezig met een film10daagse en daarvoor heb ik een selfie stick gekocht. Erg he? Echt, naast bungy jumpen was dat toch echt een van de dingen die ik never ever zou doen: met een selfie stick lopen.

Maar goed. Ik heb dus een paar filmpjes gemaakt. Dit was een van eerste probeersels, gezellig samen met Josje:

Feelgood

Oh ja, ik wilde jullie eigenlijk vertellen wat ik deze maand heb gelezen. Vandaar de titel van dit blog. 🙂 Mijn boeken moeten nu wel een behoorlijk hoog ‘feelgood’ niveau hebben. Hele serieuze zaken kunnen me nu niet bekoren, net zomin als boeken waar ik van moet huilen. Nu ligt die lat bij mij altijd al wat lager dan bij de gemiddelde medemens, maar toch.

Internationale Vrouwendag

Dus… I proudly present: mijn gelezen boeken! Ik wilde trouwens ook alleen maar boeken van vrouwelijke auteurs lezen deze maand. Omdat het in Amerika Women’s Month is. Vanwege Internationale Vrouwendag. Dat is me heel aardig gelukt. ‘Hardlopen met Sherman’ is natuurlijk een uitzondering, maar dat is een recensie-exemplaar. Het blog daarover kun je binnenkort op Ogma lezen. En natuurlijk maakte ik een uitzondering voor Alexander McCall Smith. Want als er iets feelgood is… En dat huilen… Tja.

Tijd besparen

Ik had geen zin om een heel verhaal te typen, dus nam ik weer een filmpje op. Met selfie stick. Ik kan je vertellen, dat valt nog niet mee, hoor. Want je moet in de camera praten (joh!), geen rare bekken trekken, je haar moet enigszins acceptabel zitten, je moet iets lolligs aan, geen rare versprekingen maken, de buren moet de muziek niet te hard hebben aanstaan, je moet je mooie secretaire opruimen en en en… Met dit als resultaat. Enjoy.

Fijne week mensen, ik hoop dat alles goed met jullie gaat en blijft gaan. X

Doelen, plannen en de realiteit

20200316_181812Ik heb het best druk. Vind ik dan toch. Solliciteren, tekencursus, bloggen, social media. Josje, bf en familie en vrienden niet te vergeten! Ik doe dan ook best veel, alleen… Het voelt niet altijd zo. En eerlijk gezegd zijn het niet altijd de juiste dingen. Meestal begin ik met de makkelijke dingen op mijn To Do lijst, want hey, lekker makkelijk afvinken! Maar ja, die belasting en dat lastige telefoontje en en en… Zucht.

Goede tip

Laatst kreeg ik dit advies: app naar jezelf of naar een maatje iedere dag 2 doelen. Voor de volgende dag. En dat zijn geen dingen als de boodschappen doen of de kapper bellen, maar dingen die bijdragen aan jouw grotere doelen. Je carrière bijvoorbeeld. Of een gezondere levensstijl. Of een betere relatie met je partner, je moeder, zoiets. Let wel, dit was allemaal pre-Corona.

En dus ging ik aan de slag. En hey, het werkte! Omdat ik voor mezelf al snel bepaald had wat op dit moment mijn prioriteiten zijn (baan vinden en boek maken), kon ik makkelijk bepalen waar ik op moest focussen. Natuurlijk zijn er altijd nog veel meer dingen te doen en dat is prima. Ook lekker doen. Maar die 2 taken, die zijn op die dag het belangrijkst.

En door

Voor mij werkt het het beste als ik die taken dan ook vroeg op de dag wegwerk. Anders blijven ze sudderen en dat vind ik niet prettig. Met de meeste taken lukt dat dan ook wel. En ik heb me toch veel gedaan! Blogs geschreven, foto’s gemaakt, webinars gevolgd, sollicitatiebrieven natuurlijk. Netwerkafspraken gemaakt. Ik had echt een megafocus. Ik ging als een speer.

En toen kwam Covid-19 dus om de hoek kijken. Voor het echie dan. In eerste instantie wist ik het allemaal best een beetje te negeren, ging lekker door met doelen stellen en afvinken. Yes! Tot de boel stagneerde. Want ineens moest ik mijn schema (voor een goed doel overigens) omgooien. Niet erg, hup, taak naar de volgende dag. Maar die volgende dag kwam er een mannetje met een mokertje. Daar ging m’n focus en balans. Doel ook die dag niet gehaald.

Leermoment

En dat voelde niet goed. Boe. Stom. Balen, want ik ging net zo lekker. Totdat ik me realiseerde dat ik best wel streng voor mezelf ben. Uberhaupt, maar we zitten ook nog eens best wel in een crisis met z’n allen. Nee, dat inzicht kwam niet vanzelf. Daarvoor las ik (ben ik aan het lezen, moet ik eigenlijk zeggen) het nieuwste boek van Gijs Jansen: Uit liefde voor jezelf. Ik ben pas bij hoofdstuk 2, maar het gaat in ieder geval over controle en vermijding. Dat dat niet zo handig is, zeg maar. En over regels die we voor onszelf en voor elkaar opstellen. Valkuilen enzo.

Dus nu was dit blog in eerste instantie een jubelverhaal over doelen bepalen, stellen en bereiken. Want die tekst had ik vorige week al geschreven. Jaja, voorbereiding! Maar… Vandaag wilde ik het afmaken, nog een paar regels toevoegen enzo. Bleek de tekst volledig te zijn verdwenen in de krochten van WordPress. Tja. Wel een mooie kans om een nieuw, up to date blog te schrijven, compleet met Corona en andere nieuwe inzichten.

Umm… boodschap van dit blog? Perfect hoeft niet, kan niet, gaat toch niet lukken. Doe je best, maar als je je kak voelt (en hey, dat zou deze dagen zomaar kunnen en anders ook prima), laat het even gaan. Geef toe aan je gevoel en je zorgen en probeer het morgen weer opnieuw. Wees lief voor jezelf. En je medemens trouwens en houd 1.5 meter afstand!! En laat wat over in de supermarkt voor een ander. Echt, mensen.

P.S. Genieten jullie nu ook extra hard van de mooie natuur om ons heen? Uiteraard niet in colonne in het park of aan de zee. Maar gewoon, tijdens het uitlaten van Josje hier in de buurt. Of tijdens mijn rensessies. Deze foto maakte op een steenworp afstand van mijn huis. Prachtig toch? Ik bedoel maar.

Sterkte mensen. Ik hoop dat het goed met jullie gaat en blijft gaan. #flattenthecurve

De 5 R-en: Refuse, reduce, recyle en nog wat

20200313_130324

Onlangs viste ik het boek ‘Het Zero Waste Project’ uit een van de vele minibiebs in de buurt, leuk! Ik houd altijd wel van die groene boeken, ze doen me toch altijd nog wel tips aan de hand om mijn leven te beteren. Want ik heb nog steeds meer dan 1 aardbol nodig en die schijnt er toch echt niet te zijn. Stom.

Dus ik dacht: waarom er niet meteen een challenge aan verbinden? Want hey, ik heb verder toch niks te doen. 😉 Alleen maar een paar leeschallenges en weggooichallenges enzo. Dus ach. Goed, ik ga dus een maand (klein beginnen mensen) totaal geen afval produceren. Is het plan.

Hoe ga ik dat doen? Nou, refuse, reduce, recycle etc dus. Beginnen bij refuse en dan verder doorwerken. Maar eerst maar eens kijken hoe ik het nu doe.

Refuse

Het beruchte plastic tasje weigeren bijvoorbeeld. Dat doe ik! Bijvoorbeeld bij mijn friettent waar ik heel aardig heel enthousiast toch iedere keer nog een plastic tasje aangeboden krijg. En een plastic vork. Nee, dank u! Sinds ik veganistisch eet, haal ik alleen nog af en toe een zak frietjes. Dus geen friet saté of speciaal meer. Zonder plastic bakje dus.

Vinden jullie graties ook zo fijn! Ik ben bijvoorbeeld groot fan van die vooraankondigingen van de boekhandel. Hele glossy’s liggen er tegenwoordig in de winkel te shinen. Die ik allemaal mee naar huis neem, want hey, het gaat over boeken en het is voor niks! Alleen doe ik er dus helemaal niks mee. Ja, ik blader ze door en gooi ze dan in de lokale minibieb. Maar ja, wel weer een boom omgehakt. Doen we dus ook niet meer.

Bij mijn vrijwillige ‘side hussle’ Dedicon kregen we een tijd terug allemaal een dopper. Super! Die gaat nu dus iedere voorleessessie mee. Maar in de pauze drink ik wel altijd een kopje thee uit een wegwerpbeker. Hmm… Minder. Daarvoor ook maar eens een duurzame optie meenemen. En dan ook meteen voor de snack die ik daar eet. We willen geen borrelende buiken op de opnames dus er moet wel iets gegeten worden. Stuk peperkoek dan maar? En dan de grote versie die ook in plastic zit, maar dan wel minder vervuilend is dan die snelle Joppes enzo. O jee, uitdaging.

Reduce

Minder kopen. De vriend is gewend om voor een groot gezin te koken en dat is te merken in de bergen boodschappen die hier in huis gehaald worden. En de hoeveelheden voedsel die bereid worden. Meestal eten we de kliekjes de volgende dag voor de lunch, dus dat is wel okay. Of we eten 2 dagen hetzelfde, ook prima. Maar toch ook maar eens naar kijken.

Reuse

Glazen (groente)potjes gebruiken om dingen in te bewaren. Oude shirts gebruiken als pyjama. Of als poetsdoek. Of als zakdoek. Kleding ruilen, folders of kranten gebruiken als cadeaupapier. Hmm.. Dit doe ik allemaal niet. Zodra er hier glaswerk leeg is, gaat het naar de glasbak. Lekker efficiënt, als ik toch een rondje met het hondje loop. Mental note: plastic zakjes voor de hondenpoep. Hmm. Kleding die er nog goed uitziet, gaat naar de kringloop. Kleding en ander textiel waarvan ik denk dat niemand daar nog blij van wordt, gaat naar Stichting Hazel. Daar staat een container van Stichting Dierenlot. Voor iedere kilo textiel krijgt Stichting Hazel dan een klein bedrag. Alhoewel! Ik bedenk me nu net dat een hele leuke pot waar ik al heel lang niets meer mee deed, ben gaan gebruiken als houder voor mijn penselen. En een blik dat ik weg wilde doen, daar heb ik keukengereedschap in gezet. Ha! Toch iets beter bezig dan ik dacht.

Recycle

Glas gaat hier in de glasbak, plastic en blik wordt hier 1 keer in de 2 weken opgehaald en oud papier zet ik 1 keer in de maand aan de straat. Maar dat is het wel zo’n beetje. En boeken breng ik natuurlijk naar de minibiebs. Of naar Books 4 Life. Maar dat is het dan wel. Van de hoeveelheid plastic die ik laatst aan de straat zette, daar schrok ik echt van. Want daar let ik nota bene echt wel op. Dacht ik. Zucht.

Rot

Composteren dus. Daar kan ik heel kort over zijn: nope. Al het groene afval wordt hier in de container gedaan en als ik zin heb, rol ik dat stinkding naar de straat. Maar verder: nee.

Toch nog wel wat werk aan de winkel dus. Om maar meteen goed te beginnen, bestelde ik fruitnetjes, ging ik met mijn ene netje (wat we meestal vergeten – niet handig) naar de markt en leverde ik wat spullen af bij de kringloop. Waar ik een goede daad deed, want ik bezorgde de winkel met mijn aankoop van maar liefst 3 boeken meteen hun dagomzet. Dankzij Corona hebben ze het nu niet zo druk. To be continued dus. Iemand nog tips? Ik hoor het graag. Ik houd jullie op de hoogte en heel veel succes met alle coronaperikelen. X

Mirjam on LFL tour

Ik krijg regelmatig de vraag waarom ik zelf (nog) geen minibieb heb. Dat zou ik best willen, bibliothecaresse zijn van mijn eigen Little Free Library. Alleen… Mijn huis en mijn tuin zijn er niet echt geschikt voor. Of ik zou het kastje aan mijn huis moeten vastmaken, waardoor je continu (nou ja… :)) mensen aan je huis hebt. Niet dat ik verwacht dat er grote menigtes op mijn kastje af zouden komen. Maar toch. Of ik zou de minibieb los in de tuin moeten zetten. En dan zou ik ‘m dus iedere avond naar binnen moeten slepen. Nou… Dat ziet deze gewichtheffer ook niet zo zitten.

En dan hebben we hier zo ongeveer om de hoek ook al een LFL staan. Om daar nu mee te ‘concurreren’, dat vind ik ook zo wat. Nee, laat maar. Als ik boeken over heb, gooi ik ze wel in andermans kastjes. Iedereen blij. Toevallig had ik de afgelopen tijd best een hoop boeken over en heb ik ook nog best een paar leuke kastjes gevonden. Zie hier mijn vondsten!

20200301_133647

Deze vind ik echt geweldig! Je kunt het op de foto niet goed zien, maar het is een vrij grote bieb. Hoog, zeg maar. Zoiets. 🙂 Hij hangt bij Emonszaak, op de Van ’t Santstraat 1 in Nijmegen-Oost. Zo’n leuke buurt! Als je daar toevallig toch in de buurt bent, ga dan ook even naar Tati Nijmegen. Leuk tentje, lekker eten. En het zit om de hoek van deze LFL.

20200223_131234

Af en toe best handig, verkeerd rijden. Zo word je nog eens verrast. Net zoals met dit kastje! Het exacte adres heb ik niet voor je (want ja, weg kwijt), maar het hangt vlakbij Hagemans Verf in Nijmegen. Op de Weurtseweg. Er staan trouwens niet alleen boeken in, maar ook andere dingen. Tof!

20200304_140055

Deze had ik al een paar keer gezien, maar hij staat voor mij wat onhandig, vlakbij een groot kruispunt waar ik wel eens overheen zoef, maar nooit echt hoef te zijn. Toch maar een keer gestopt dus. Wat een knapperd, he? Deze staat op de Muntweg in Nijmegen, nummer 7.

20200303_131515

En toen ging ik Brabant in. Want op de Facebookpagina van Minibieb Langenboom stond dat het kastje weer buiten stond. En het was die dag prachtig weer en ik was nog nooit in Langenboom geweest, laat staan bij de minibieb en op de foto die ze deelde, stonden hele mooie boeken en… Toen zat ik dus in de auto. Wat een mooi kastje, heel netjes bijgehouden en ze zijn sinds kort ook een kinderzwerfboekenstation. Leuk! Deze minibieb staat op de Dorpsstraat. In Langenboom dus. Wat vlakbij Grave ligt, waardoor het echt schandalig was dat ik er nog nooit geweest was en dus echt naar de minibieb moest. Echt.

20200303_132855

Nou ja, en toen was ik toch onderweg… Ik wist dat er in Reek ook een boekenkastje stond en ach, het was nog steeds mooi weer en ik had nog geen zin om boodschappen te doen. Dus hop, op naar Reek. En kijk eens? Hart-stik-ke veel boeken. Staan allemaal te wachten op een nieuwe eigenaar. Een boekenkast ‘to call their own’. Ze staan zelfs 2 rijen dik! En best ‘colour coordinated’ zie ik nu. Zou iemand iets te veel tijd hebben en de boeken op kleur gesorteerd hebben? Zou die persoon al die boeken al uit hebben? Vragen, vragen…

Iemand benieuwd of ik nog iets leuks vond? In al die boekenkasten? Tuurlijk! Dit was mijn buit:

20200306_133108

Goed he? Ik ben er echt heel erg blij mee. ‘Wonder’ en ‘One of us is lying’ heb ik al uit, geweldig! Vooral ‘Wonder’. Ik moest 2 keer huilen, maar oh, zo mooi. ‘One of us is lying’ is een heerlijke snack voor tussendoor, het leest als een trein. Het einde vond ik wat zwakjes, dat was jammer, maar als je iets spannends en toch ongecompliceerds wil lezen: zeker doen. De rest van de maand wil ik alleen boeken van vrouwelijke auteurs lezen. Het is tenslotte ‘Women History Month’ deze maand, een mooi moment dus om hun meer aandacht te geven. Waarvan acte. 🙂

Groetjes! X

Dag dag februari

Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ben nogal, nou ja, best een beetje een nerd. Of in ieder geval, ik vind het fijn om overzichten te maken. Van boeken die ik lees, items die ik wegdoe, nieuwe dingen die ik doe. Misschien blijven ze beter hangen zo, ik weet het niet precies. 20200229_153339Zo maak ik iedere maand een foto van de boeken die ik gelezen heb. Die zet ik dan op Instagram. Dit is februari. Voor mijn doen redelijk weinig, maar dat komt omdat ik een paar dikke boeken aan het lezen ben en omdat mijn cursus prentenboek maken nogal wat tijd in beslag neemt.  Ik probeer iedere dag een uur te tekenen. Dat gaat me redelijk goed af, dat tijd ervoor maken. Nu het tekenen zelf nog. 😉

20200216_171424

Voor mijn klassiekersproject las ik Fiesta – The sun also rises van Hemingway. Niet echt een vrolijk verhaal, maar daarover later meer bij Ogma. Van deze stapel vond ik ‘The Boy, the Mole, the Fox and the Horse’ veruit het mooist. Daar ga ik ook niets over vertellen, dit boek moet je gewoon kopen en voor altijd op je nachtkastje leggen. Het is trouwens ook bijna uit in het Nederlands, vertaald door Arther Japin. 

Het boek dat het meeste tegenviel? The peculiar life of a lonely Postman. En het begon nog wel zo veelbelovend! Ik bedoel maar: Real letters, written by real people who preferred the sensual act of writing by hand, the delightfully langurous anticipation of the reply, to the reptillion coldness of the keyboard and instanaeity of the Internet – people for whom the act of writing was a deliberate choice and in some cases, one sensed, a matter of principle, a stand taken in favour of a lifestyle not quite so determined by the race against time and the obligation to perform. Prachtig, toch? 

En het blijft ook heel lang heel mooi. Misschien wel te mooi. Want hoe brei je een einde aan een prachtig, misschien wat onwerkelijk verhaal? Denis Theriault doet dat dus met een onwaarschijnlijk einde. Een einde dat in mijn optiek de plank helemaal misslaat. Hallo kater. Zo jammer! Ik dacht echt dat ik weer een van mijn mooiste boeken van 2020 gevonden had, maar helaas. 

Ik vond februari een fijne maand! Ondanks alle regen. 🙂 Ik kreeg bezoek, at op 1 dag na de hele maand veganistisch en die ene dag dat ik niet plantaardig at, at ik sushi. Fijn! Ik dronk ook voor het eerst bubbelthee, at sushi met banaan en kokos (ah!) en at Japanse bonen. Ik tekende Anne met meer en minder succes, maar wel met heel veel plezier. Hoewel ik natuurlijk vind dat ik sneller vooruit moet gaan. Lekker onrealistisch, ik weet het. 

Ik was voor het eerst in de Verkadefabriek in Den Bosch, de boyfriend en ik werden op de natte plaat vereeuwigd, het resultaat daarvan volgt. Heel tof, omdat alles met de hand moet worden gedaan, ben je overal bij. We kregen nog niet geen workshop natteplaatfotografie, maar het scheelde niet veel. Leuk! En ik maakte brooddeeg met de dochters van de bf. Dat is leuk! We hebben al afgesproken dat we dat vaker gaan doen. Kost geen dr*l, je hebt de ingrediënten bijna altijd wel in huis en als het niks wordt, begin je gewoon opnieuw. 

En, schouderklopje voor mezelf: ik deed bijna 100 dingen weg. Ik werkte me door een berg oude post heen, scheurde de postzegels eraf, haalde de foto’s eruit en gooide alles grotendeels ongelezen weg. De postzegels zijn al op weg naar een goed doel, aankomende week maak ik mijn voetbalclub blij met de berg oud papier. En de foto’s gingen bij het overige afval. 🙂 Sommige poststukken waren al zo’n 20 jaar oud, toen ik op stage in Ierland was. Heb ik al die tijd niet meer gelezen, maar wel bewaard dus. Nu niet meer. Alleen de brieven (en faxen!) die ik van mijn ouders en oma kreeg, heb ik bewaard.

Verder maakte ik Books 4 Life weer blij met een stapeltje boeken, verblijdde ik het lokale asiel met een oude hondenmand en bracht ik allerlei spullen naar de kringloop. Ik weet al niet eens meer wat het allemaal precies was. Huphup, weg ermee! 

En nu: hallo maart, welkom terug. En trouwens: wat zit je haar leuk. 🙂 

 

 

Dit is een goede gids

20200131_152527Dit is een goede gids – Marieke Eyskoot

Dit is een goede gids voor een duurzame lifestyle. Zo simpel is het. Wil je best wat bewuster leven, maar weet je niet hoe? En kun je er eigenlijk niet veel tijd, geld of gedoe in steken? Dan is dit jouw boek. Het staat vol met praktische en positieve tips op het gebied van kleding, verzorging, eten, wonen, werken en vrije tijd, en laat zien dat mooi en verantwoord prima samen kan gaan. En vooral dat het gaat om goed, niet om perfect: om slimme keuzes, doen wat je kan en wat bij je past. Met dit moderne handboek maakt duurzame mode en lifestyle-expert Marieke Eyskoot groen en eerlijk leven leuk en bereikbaar. De juiste adressen, mooie merken, fijne plekken, verrassende weetjes en handige oplossingen – precies wat je nodig hebt. Want iets goeds doen en het goed hebben tegelijk: kan het veel beter?

Duurzaamheidsactie #1

Ik kocht deze goede gids bij de kringloop. Waar ik toch in de buurt moest zijn, dus met mijn milieuverpestende autokilometers zat het deze keer wel snor. Ik moest hierdoor wel aan al de keren denken dat ik een tikje aan de late kant was en daarom naar mijn huisarts / vrijwilligerswerk / supermarkt reed terwijl die adressen zich eigenlijk op loopafstand bevinden. Sorry Moeder Aarde.

Oeps

Als ik nu de enige op de aardkloot was die deze onhandige beslissingen maakte, dan was het nog niet zo erg. Maar helaas, hoewel we heus van goede wil zijn, want hey, ons nageslacht moet ook nog van deze mooie planeet gebruik maken (en we hebben geen reserve zolang Mars nog 3 jaar reizen van ons af ligt), toch gebruiken we met z’n allen nog steeds superveel plastic, scoren we altijd nog shirtjes voor 2 Euri’s bij die ene grote keten en vliegen we nog altijd naar Bali. Want hey, het regent de hele tijd in Nederland, deprimerend joh!

Niet vrolijk, wel aardig

Word je niet vrolijk van deze feiten? Ik ook niet. En in eerste instantie werd ik ook niet vrolijk van deze gids. Want0 Eyskoot drukt je keihard met je neus op de feiten. Op een begripvolle en aardige manier, dat wel. Of je dat toffe shirtje met die leuke lovertjes nog aan wil doen nadat je de gids gelezen hebt? Ik hoop het niet, want: kinderarbeid. Of die mooie lipstick die de hele dag blijft zitten? Chemicaliën, lieve dames.

Hoop

Gelukkig is er hoop beste mensen! Want Eyskoot legt uit waarom je huidige keuzes wellicht niet zo handig zijn, ze geeft je ook tips en tricks. Heel veel. Toffe adressen om producten aan te schaffen die wel milieubewust geproduceerd zijn en met respect voor de makers. Maar ook tips om andere keuzes te maken. Zoals naar de kringloop gaan, bijvoorbeeld.

Minpuntjes?

Heb ik ook nog minpunten gevonden? Laat ik het een tip noemen: gewoon wasbaar maandverband en menstruatiecups proberen Marieke, dan weet je voor de volgende editie of je ze kunt aanraden. En al die toffe hotspots: Nederland is groter dan de Randstad he? Hier in het oosten wonen ook mensen. Daarom hieronder een paar tips van mij. Verder: topgids!

Munt Saladebar Nijmegen

Munt is veel meer dan een saladebar, je kunt er ontzettend lekker vers, vegetarisch en veganistisch eten. Gezond en iets minder gezond. 😉 Munt zit naast een stripwinkel en tegenover Habbekrats, een toffe tweedehands winkel. En da’s dan ook weer duurzaam. 😊

Van Nature Nijmegen

Van Nature is een soort mini-warenhuis met heel veel groene producten. Zoals het gerecyclde kopieerpapier dat ik daar een tijdje terug kocht.

Dots of Nature

Laatst realiseerde ik me dat borstels van varkenshaar gemaakt worden. Vond ik geen fijn idee, dus ging ik op zoek naar een diervriendelijke optie. Die vond ik bij Dots of Nature. Ze zit in Wijchen en dat is hier bijna om de hoek, dus ik kon de borstel ophalen. Maar ze heeft ook een webshop, dus als je niet naar Wijchen wilt rijden, dan hoeft dat niet. 😊 En Dots of Nature heeft nog veel meer duurzame producten, dus ga vooral even kijken.

Uit de Tuin

Wie houdt er nu niet van zeep? Ik kijk al een hele tijd verlekkerd naar de zepen die Uit de Tuin maakt. Zodra mijn eigen voorraad op is, ga ik zeker hier kopen. Uit de Tuin zit ook in Nijmegen, dus ik zou zeggen: kom gezellig een keer naar het oosten en kom naar de duurzame hotspots! Kun je meteen murals spotten bij de Waal. Is leuk. 😊

Even voor de duidelijkheid: dit blog is niet gesponsord. Dit zijn gewoon mooie, duurzame bedrijven die ik hier een ‘mention’ gun. Omdat ik vind dat ze het goed doen. Dus dat!

O ja, mocht je nu denken: wat doet madam de schrijfster zelf? Want leuk dat ze mij op m’n vingers tikt, maar hoe zit dat? Goed punt. Een paar van mijn voornemens / acties:

  • Veganistisch eten. Dat wilde ik al een tijd, maar dat was altijd moeilijk. Want niets in huis, geen tijd (zin dus) om boodschappen te doen, ik was ergens waar ze niets veganistisch hadden.. Dus nu bereid ik me beter voor. That’s it really.
  • Duurzame producten kopen. Zoals het printpapier van laatst. En de haarborstel. Maar in de toekomst ook parfum, lipstick en dergelijke duurzaam aanschaffen. Waarom in de toekomst? Omdat ik eerst mijn voorraad ga opmaken.
  • Op het werk ook duurzaam doen. Dus een mok gebruiken in plaats van meerdere wegwerpbekers. Maar ook kijken naar gerecycled papier bijvoorbeeld.
  • Je telefoon verbruikt minder energie als je je scherm donkerder zet. Check.
  • Als je toch iets nodig meent te hebben, eerst in een weggeefgroep of op Marktplaats kijken. Scheelt geld en is beter voor het milieu!
  • Of wees creatief en vind een oplossing die je al in huis hebt.

Aanvullingen / verbeterpunten / opmerkingen zijn altijd welkom!

 

Mirjam in de grote stad

Afgelopen dinsdag was ik in Den Bosch. Ik had een afspraak daar en ik besloot het nuttige met het aangename te combineren. Dus stond ik zomaar op een regenboogzebra! Leuk hoor, eindelijk weer eens een Mirjamdownunder. En dan nog wel zo’n kleurige. Daar had ik wel behoefte aan, wat kleur, want wat regende het die dag! Het leek wel alsof Noah ieder moment met zijn ark voorbij kon komen. Maar gezellig he, al die kleurtjes? Er is wel over deze zebra nagedacht trouwens, de kleurtjes liggen op het voetpad. Zodat niet allerlei enthousiaste Instagrammers de weg zouden blokkeren. Slim!

20200204_114744

Na de regenboog huppelde ik over het terrein van de Verkadefabriek. Wat best nog spooky was, want ik was helemaal alleen. Er stonden wel wat auto’s, maar het had zomaar het einde van de wereld kunnen zijn en little ole me als laatste mens op onze aardbol. Ik voelde me dus niet helemaal op m’n gemak. Wat natuurlijk onzin was want als ik de laatst overgebleven mens was, waar zou ik dan bang voor moeten zijn? Behalve UFO’s natuurlijk en marsmannetjes. Ineens vroeg ik me af of onze huisdieren me op zouden eten? Want ja, geen duimen om blikken voer open te maken enzo. Ja, het is erg gezellig in mijn hoofd. Maar verder gaat het prima met me hoor, echt.

20200204_120244

Onderweg kwam ik deze leukerds nog tegen. Al deze locaties liggen heel dicht bij elkaar, je loopt je beslist geen blaren op je voeten om al deze murals te zien. Prettig. Kermit en zijn maat staan op een muur bij een autoverhuur- of opknapbedrijf of zoiets. Ik verwachtte elk moment door een potige automonteur in m’n kraag gegrepen te worden, dus de foto is niet van superkwaliteit. Ik wilde ooit nog Urbexen, op van die verboden en verlaten plekken fotograferen, maar of ik dat durf? Ik denk dat we het antwoord op die vraag al weten. 😉

20200204_115958

En deze 2 schatjes dan? Even het hoekie om en je bent er. Ik zie nu pas dat ze geen ogen hebben. Toch zijn ze heel expressief. Liefde moet je voelen, zoiets? Zou dat de boodschap zijn? Leuk gegeven voor de tekencursus. Waarover later meer, trouwens!

20200204_115639

Deze vond ik ook wel erg tof. De mural was nog veel groter, maar er stonden allemaal auto’s voor en natuurlijk geen fotogenieke. Toch jammer dat ze daar dan geen rekening mee houden. Omdat ik het toen ook wel een beetje gehad had met de regen ging ik…

20200204_121420

naar de Verkadefabriek. Wat een toffe locatie is dat! Ik had alleen tijd voor een koffie verkeerd en een hoofdstuk van ‘Caging Skies’, het boek waarop de film Jojo Rabbit op gebaseerd is. Wat is dat een geweldige film trouwens! Ik ben benieuwd of ik het boek mooier ga vinden dan de film, maar op dit moment denk ik van niet. Voor degenen die de film nog niet gezien hebben: ga erheen en laat me weten wat je ervan vindt. Dan vertel ik wat ik van het boek vond. 🙂 Was ‘m weer lieve mensen. Tot volgende week!

20200204_124837

Bye bye January

20200128_150802

Poef! En toen was het al weer februari. Alweer een twaalfde deel van het jaar voorbij. Wel fijn, deze maand hebben we 1 dag extra. Graties. En hij valt ook nog eens in het weekend, dus we hoeven niet te werken die dag! Wat ga je ermee doen? Iets leuks? Of toch iets nuttigs?

Januari dus

Maar goed, nog even een terugblik op januari. Waarin ik wat las, wat schreef en m’n best deed om veganistisch te eten. En om het huis te ontdoen van zooi. En dat ging allemaal best wel goed. Om met het laatste te beginnen: ik deed meer dan 200 dingen weg. Vrijdag ging ik nog even naar de kringloop om wat spullen weg te brengen en ik kocht maar 3 boeken en 2 tijdschriften. Vond ik best wel goed van mezelf.

Hoe vonden jullie de foto van mijn nieuwe spiegel en de boeken die ik in januari las? Voor mijn Klassiekersproject voor Ogma las ik De Meester en Margarita. Dat viel nog niet mee, ruim 500 pagina’s magisch realisme. 🙂 Meer daarover binnenkort op Ogma! Van de 9 boeken die ik in januari las, vond ik ‘Madame Verona comes down the hill’ van Dimitri Verhulst veruit het mooiste. Rent allen naar de boekenwinkel en koop dit boek! Of leen het van de bieb. Niet van mij hoor, dit blijft altijd in mijn boekenkast staan. Dat u het weet.

Waar gaat Madame Verona over?

Op een gure winterdag daalt Mevrouw Verona de heuvel van Oucwegne af, in de wetenschap dat de terugtocht voor haar fysiek niet meer haalbaar is. Een kleine 150 pagina’s gevuld met de liefde. Aan een kant is het een ‘slow read’, want oh, want zijn de zinnen van Dimitri Verhulst mooi. Ik moest regelmatig even terug, om nog een keer te genieten van zijn taalgebruik. En tegelijkertijd wil je heel graag weten wat er gebeurd is en wat er gaat gebeuren… Ik ben fan van Dimitri Verhulst, dat is wel duidelijk.

Een akelige vondst

Bizar, laatst stonden er 2 kooien bij de kledingcontainer bij de supermarkt. Gedumpt. De kooien waren vies en in een zat een diertje.. Dood. Ik nam een foto van de kooien en plaatste hem op Facebook, zonder goed te weten wat te doen. Advies volgde al snel: de dierenpolitie bellen. Oh ja. Die informeerde me dat dit een zaak voor de gemeente was. Maar het was al half 5 op een vrijdag, dat had geen zin. De politie nam het op zich om de kooien te (laten) verwijderen.

Later hoorde ik dat ik ook de dierenambulance had kunnen bellen. Dat hangt wel af van de lokale afspraken en procedures. Het beleid is blijkbaar niet eenduidig. Waarom ik dit hier deel? Ik vind dit echt niet kunnen. Je huisdier gaat dood en je flikkert alles, inclusief dier bij het afval. Zodat iemand anders het vindt en jouw zooi mag opruimen. En nu maar hopen dat het diertje een natuurlijke dood gestorven is.

Ik verwacht niet dat we er ooit achter komen wie dit gedaan heeft. Ik hoop wel dat degene de reacties op Facebook en Nextdoor heeft gezien en zich realiseert dat dit echt niet kan. En mocht iemand anders zoiets tegenkomen: meld het. Mijn melding werd serieusgenomen. Te laat voor het arme diertje, dat wel…

Schrijven

Afgelopen week had ik een afspraak met mijn schrijfcoach en gelukkig, ze vond Anne’s verhaal leuk! Ik kreeg wel flink wat tips om de tekst korter, krachtiger en beter te maken. Wat natuurlijk heel fijn is. Nu ben ik mijn schatjes dus om zeep aan het helpen (oftewel: killing my darlings) om zo tot een betere tekst te komen. En dan begint 9 februari de tekencursus. Ik vind het nog steeds best wel eng, ik hoop echt dat ik Anne met mijn tekeningen tot leven kan wekken. Met de tekst is dat in ieder geval al gelukt en dat voelt goed!

Josje’s tandjes

Verder was het de maand van Josje’s gebit! Ik nam haar mee naar de dierenarts voor een check-up en ik dacht dat ze zo het stempel ‘okay’ zou krijgen. Niet dus. Er waren toch wat dingetjes. Ze loopt wat verticaal op haar achterpootjes, wat in de toekomst voor problemen kan zorgen. Eigenlijk zou ze een mini-facelift moeten hebben, want haar oogleden komen tegen de oogbol aan. Dat is niet erg, maar ook niet fijn. En, Josje is het er niet meer eens, maar ze is wat te zwaar. Op dieet dus!

En toen bleek dat haar gebit vies en ontstoken was. Ik had natuurlijk al gemerkt dat madam uit haar bekkie rufte, maar ach, dat is normaal, toch? Nee dus. Lang verhaal kort: Josje’s gebit moest dringend schoongemaakt worden en wellicht moesten er tanden worden getrokken. En ja hoor, Josje gaat nu door het leven met 8 tanden minder. Ze eet er gelukkig geen brokje minder om. Hoewel dat hele tandenpoetsengebeuren, want we nu dus echt moeten doen: stom. Heel erg stom. Het is dat de tandpasta een leversmaak heeft, anders ging ze prompt in staking. Maar verder gaat alles goed. 🙂

Hello February

En zo zeilden we regenachtig februari in. En dan ga ik nu een schilderij maken met echte diamanten. Echt waar. 🙂

 

Minimalisme en opruimen enzo

20200115_124205Een tijd terug merkte ik dat ik thuis niet zo lekker in m’n vel zat. En ik was heel veel thuis. Niet zo handig dus. Ik kon m’n draai niet meer vinden, mijn huis voelde niet meer zo prettig als voorheen. En dat terwijl ik een echte huismus ben. Hartstikke leuk hoor, ergens anders zijn (reizen vind ik niks aan, het is dat het soms ‘mot’), maar thuiskomen… Dat is pas fijn.

Ik ging dus maar weer eens opruimen. En daar werd ik nog ongelukkiger van (nou ja, niet dat ik van een hoog gebouw wilde afspringen of iets dergelijks), maar het leek wel alsof ik daardoor al de tekortkomingen van mijn geliefde huisje nog beter zag. Zucht. Dus ging ik dingen wegdoen en niet alleen de dingen op hun juiste plekje leggen. Nadenken, wat wilde ik nog wel hebben en wat niet meer.

Meditatief

Dat werkte dus wel. Mediteren, dat wil nog niet zo hard lukken (oeps – vandaag nog niet gedaan), maar dat ‘declutteren’, dat gaat als een tierelier. Scheelt waarschijnlijk ook dat ik bijhoud hoeveel er iedere dag weggaat. Net als vroeger, een krul in je schrift van de juf. En bij 10 krullen een sticker. Deze maand heb ik al meer dan 100 dingen weggedaan. Yay!

Weg ermee

Ik heb van alles op Marktplaats gezet (kom vooral kijken) en dat loopt best redelijk, ik heb veel spullen van Anne naar asiels en andere goede doelen gebracht en ik heb oud ijzer is aan de straat gezet. Dat werkt perfect, briefje met ‘Gratis’ erop en binnen een paar minuten is het spul foetsie. Oude electrische apparaten gaan natuurlijk naar Wecycle. En tot nu is het me gelukt om iedere keer dat ik naar een kringloop ga, een zak met oude spullen af te geven.

De kringloop?

Ja, toch wel. Want hoewel ik er niet meer als tijdverdrijf naar toe wil, is het toch handig om daar eerst naartoe te gaan voordat je naar de bouwmarkt / Action / Blokker rent. Zo kocht ik er laatst de boeken op de foto. Ja, die waren natuurlijk niet nodig. Maar echt, ik vraag me oprecht af waarom iemand nog iets nieuw wil kopen, want wat ligt er toch veel in de kringlopen. En nuttig en van goede kwaliteit en voor redelijke prijzen. Meestal dan. Nu nog de niet zo nodige aankopen vermijden. 🙂

Dit is een goede gids

Zo kocht ik laatst dit boek van Marieke Eyskoot bij de kringloop in Oss. Wat volgens een kenner de duurste kringloop van Nederland is. We kwamen de beste man in de kringloop in Cuijk tegen en hij wist ons te vertellen waar je het goedkoopst de boodschappen kunt doen. Antwoord: bij de Jumbo in Boxmeer. En ook waar je het beste cd’s en lp’s kunt kopen. Luistert iemand nog naar cd’s? Helaas was meneer zo’n spraakwaterval dat we het alweer vergeten zijn. Beetje jammer.

Maar goed! Dankzij deze gids realiseerde ik me weer dat het allemaal best wel wat minder mag. En beter. Beter voor mezelf zorgen, mijn huis en het milieu. Sindsdien ben ik meer gaan eten. Meer? Jep, want ik merkte dat ik best vroeg al trek had. En als ik trek heb, ben ik niet bepaald gezellig. Ook is avondeten om 5 uur toch best wel een tegenstelling, zeg maar. Dus een stuk fruit om een uur of 11 en nog een om 4 uur en dat lijkt tot nu toe te werken. Minder spullen in huis, minder impulsaankopen, meer overzicht.

Dat gezegd hebbende… Laatst kocht ik bij de kringloop (daar istie weer!) een Japans mes, voor *vreugdedansje* 50 cent. Hartstikke bot natuurlijk, dus ging ik hartstikke duurzaam met al mijn andere messen naar de winkel om ze te laten slijpen. Messen in een tasje, ik was heel blij dat de politie me die dag niet besloot aan te houden. Omdat we toch in Cuijk waren, huppelden we ook even de Xenos binnen. Waar de spiegel hing die ik al heel lang mooi vond. En die nu dus hier aan de muur hangt. Net als de supergave klok die ik met Kerst kreeg, die ik al jaren helemaal geweldig vind. Heel leeg is het hier dus niet en dat vind ik helemaal prima.

Klaar?

Nee hoor. Nog lang niet. Op dit moment ben ik een koffer met oude kaarten, brieven en ander papierwerk aan het uitzoeken. Geen idee waarom ik het niet allemaal in 1 keer bij het oud papier gooi, want ik kijk er nooit meer naar. En toch doe ik het, het uitzoeken. Houd me van de straat, zullen we maar zeggen. 🙂

En, zijn jullie goed bezig?