7 duurzame cadeautips

Op mijn tijdlijn op social media komen regelmatig de meest prachtige zero waste, biologisch afbreekbare, minimalistische producten voorbij. Scheermesjes, wasbare oogmake-upverwijderaars, alles is nu zo ongeveer wel in duurzame vorm beschikbaar.

Hartstikke tof natuurlijk, maar ik moet er toch wel een beetje om lachen. Want hoe duurzaam is zo’n aankoop nu echt? Want je koopt weer iets nieuws en er moet weer een autootje naar je toe rijden…

En als we het over duurzaamheid hebben; wat is dat precies? Wegwerp is natuurlijk niet duurzaam. Uitbuiting: ook niet okay. Prettig als het item dat je koopt geproduceerd is met respect voor Moeder Aarde.

Maar je kunt er ook nog op een andere manier naar kijken. Heb je het echt nodig? Kun je een andere oplossing vinden, iets wat je al in huis hebt, bijvoorbeeld? Of als het om een cadeau gaat: heeft degene voor wie je het koopt, het nodig? Wil hij of zij dat echt hebben en gaat die ander het gebruiken?

Want als die ander niet zit te wachten op jouw cadeau, dan is het niet duurzaam. En dat is jammer. Zonde van het geld en ook best wel slecht voor het milieu. Want waar kwam dat ding waar niemand op te wachten, vandaan? Met de boot uit China? Ik noem maar even iets. Gemaakt door kleine kinderhandjes ergens aan de andere kant van de wereld? Al die CO2-uitstoot, voor niets.

Lang verhaal, maar hier komen een 7 tips voor duurzame cadeaus. Gratis en voor niks. 😉

Geef iets nuttigs

Nee, geen afwasborstel. Of alweer een paar sokken. Alhoewel.. Je kunt ervoor zorgen dat het feestvarken zijn cadeau deelt. Bijvoorbeeld met de tuinvogels. Dat is in dit seizoen niet meer zo heel erg nodig, maar de bijen en de andere ‘critters’ zijn wel altijd blij met nectar. En nectar vind je in… bloemen! Geef dus bloemzaadjes cadeau. En zodra de vogels weer behoefte hebben aan bijvoeding, koop dan van die mooie metalen houders. En bollen zonder netje eromheen. Iedereen blij. Vaak vind je deze items bij je plaatselijke tuincentrum. Dat van mij zit op 10 minuten loopafstand. Zo hoeft er niemand voor mij te rijden, vind ik ook prettig.

Geef iets wat de ander gebruikt

Sokken! Ik weet het, saai. Net als een pyjama of een stropdas. Maar hey, het wordt wel gebruikt. En dat is duurzaam. Bovendien denkt die ander iedere keer aan jou als hij zijn pyjama of sokken aandoet. Ik bedoel maar. Niet doen natuurlijk als de ander al tig exemplaren in de kast heeft liggen. Maar mijn partner leeft nu zo ongeveer in de trui die ik hem cadeau deed met de Kerst, ik zie zijn dochters regelmatig de gezichtsverzorging gebruiken die ik hen cadeau deed, dus… Missie geslaagd. De sweater was trouwens van biokatoen en het gezichtsspul veganistisch. Kleine stappen mensen!  

Geef iets wat opgaat

Staat het huis van jouw ouders ook zo vol? En wordt er niets weggedaan? Ik snap het wel, deze spullen vertegenwoordigen vaak een tijd die voorbij is. En ze zijn nog goed, dus waarom wegdoen? Maar goed. Voor mijn moeder koop ik geen spullen meer die ze ergens neer moet zetten. Prullaria. Maar wel  douchecrème bijvoorbeeld. Nog meer suggesties? Wijn natuurlijk! Chocolade, ook altijd welkom. Of appelsap. Liefst duurzaam verpakt, lokaal gemaakt enzo. Je snapt wel waarom.

Koop tweedehands

Meestal weet ik niet zo goed wat ik voor de feestdagen moet vragen, want ik heb alles al. En heb ik ergens behoefte aan, dan koop ik het zelf. In het verleden vroeg ik daarom meestal een boekenbon. Maar tegenwoordig koop ik mijn boeken meestal bij de kringloop en die accepteert die bonnen niet. Dus nu vraag ik vaak om een boek dat de gever zelf mooi vond. Of waarvan hij of zij denkt dat het echt iets voor mij is. Ik zeg er altijd bij dat het tweedehands mag zijn. Zo kreeg ik een paar jaar geleden 5 boeken in een keer van de Sint. Sommige boeken had ik zelf nooit uitgekozen, maar ook dat was erg leuk. En waarom ook niet tweedehands kopen? Okay, ik zou ook geen vergeeld of bevlekt boek willen krijgen. Maar als het er nog goed uitziet? Ben je op zoek naar een specifiek boek? Kijk dan eens bij www.boekwinkeltjes.nl of www.boekenbalie.nl. Je wordt goed geïnformeerd over de staat van het boek en de prijs ligt over het algemeen een stuk lager dan de nieuwprijs. Ik ben fan!

Maak zelf iets

De dochters van mijn vriend vinden het heel erg leuk om te bakken. Dus maakten we bananenbrood voor mijn moeder. Had ze nog nooit op. Groot succes! Voor de volgende verjaardagen hebben we al bedacht dat we koekjes gaan bakken. Ook leuk. Iedereen blij. Verder gaan mijn persoonlijke ervaringen met dingen maken niet, ik ben niet zo heel erg handig. Hoewel ik laatst wel een hanger voor in de auto van strijkkralen heb gemaakt. Een vriendin van mij maakt zeepjes en komt met de meest fantastische tassen, sokken en andere creaties aan. Allemaal zelfgemaakt, zo knap! Misschien toch maar eens een hobby gaan zoeken.

Geef niks

Het meest duurzame en misschien ook wel het lastigste is niets geven. Er is een hoop voor te zeggen. Je bespaart je eigen tijd en energie, want je hoeft niet op zoek naar het perfecte cadeau. Het kost niets. Er wordt niemand voor je cadeau uitgebuit, er wordt geen CO2 uitgestoten. Allemaal voordelen, toch? En toch is het leuk om iets te geven. Van mij, voor jou. Want ik vind jou leuk. Ik waardeer jou. Je zou natuurlijk kunnen afspreken om samen tijd door te brengen. Een wandeling samen te maken. Langs minibiebs, bijvoorbeeld. De lokale ondernemers te ondersteunen door een koffie te halen en samen van het mooie weer te genieten. Idee?

Geef aan een goed doel

Okay, een laatste tip; geef aan een goed doel. Laat een boom planten voor het feestvarken. Doe een donatie aan een organisatie waar de ontvanger iets mee heeft. Zeker in deze tijden gaan veel fundraisers niet door, waardoor non-profits grote behoefte aan geld, maar ook goederen. Als je niet graag geld doneert, geen probleem. Veel organisaties accepteren ook giften in natura. Zoals asiels bijvoorbeeld. Brokken, handdoeken, speelgoed, het is allemaal van harte welkom.

Dit waren mijn 7 duurzame cadeautips! Heb jij toevoegingen? Laat het weten, ik ben benieuwd!

Vond je dit een tof blog? En zou je dat zelf ook willen, op je eigen website? Of LinkedIn bijvoorbeeld? Neem contact met me op, ik kan je helpen. Ik kan je teksten voor je schrijven, ik jouw teksten redigeren en ik kan je tips geven. Om zelf beter te gaan schrijven of hoe je aan onderwerpen voor je blogs komt. Stuur een bericht naar mirjam.vanelst@hotmail.com of bel me op 06-24479384. Ik hoor graag van je.

Recensie: Dog.Eat.Plant – Lisette Kreischer

Dé wetenschappelijk onderbouwde gids om je hond veilig en liefdevol naar een plantaardig dieet te laten overschakelen. Laat je door Dog.Eat.Plant. inspireren tot een diervriendelijk dieet voor je trouwe viervoeter. Op dit moment heeft de hondenvoer industrie een substantiële impact op ons klimaat. En is verantwoordelijk voor veel dierenleed. Dat kan echt anders! Dog.Eat.Plant. helpt je om je hond de voeding te geven die lekker, gezond én diervriendelijk is, op basis van het nieuwste wetenschappelijke onderzoek. Vegan auteur Lisette Kreischer schreef samen met expert Rick Scholtes een boek dat een duidelijk overzicht geeft van wat jouw hond nodig heeft op gebied van voedingsstoffen en biedt 10 lekkere recepten om zelf mee aan de slag te gaan. Hiervoor riepen ze de hulp in van (inter)nationale wetenschappers, dierenartsen en specialisten.

Stoppen met je hond vlees te geven? Dat kan toch niet? Zelf eet ik al ruim 15 jaar vegetarisch. En toch heb ik nooit echt overwogen mijn honden plantaardig voer te geven. Want ze zijn carnivoren, ze stammen immers van wolven af. En ze vinden het lekker. Zielig, om het ze dan te ontzeggen. Of niet?

Zielig

Nou… over dat zielig hebben we het zo meteen. Honden zijn geen carnivoren, maar omnivoren. Ze eten dus alles. Ja, vlees, maar ook groentes. Ze stammen weliswaar af van wolven, maar dat betekent niet automatisch dat ze vlees nodig hebben in hun dieet. En als ik naar mijn honden kijk, die bijna mijn vingers eraf bijten om hun komkommer en appel in ontvangst te nemen, dan vinden ze dat net zo lekker als hun brokken. Die dus nog wel uit dierlijke producten bestaan.  

Zielig, om je huisdier iets te ontnemen wat hij of zij zo lekker vindt? Tja. Zullen we het hebben over al die dieren die elke dag hun leven verliezen in de bio-industrie? Vele, vele malen eerder dan wanneer ze hun volledige leven hadden kunnen leiden? En hoe ze dat leven doorbrengen? Op manieren die niet natuurlijk zijn, zoals de kraamkooien waarin zeugen geklemd worden? Zodat ze niet op hun biggen rollen en ze zo doden?

Of de biggen van wie de staart geamputeerd wordt? Even tussendoor, bij honden doen we dat al bijna 25 jaar niet meer. Want dat was onnodig. Biggen vervelen zich zo dat ze zich op hun broers en zussen gaan uitleven. Dat uit zich in het bijten van elkaars staart. Waarom vervelen die biggen zich zo? Omdat hun huisvesting hen niet stimuleert. Er zitten zenuwen in de staart, waardoor varkens hun hele leven pijn aan dat stompje houden.

Fikkie

En nog even over dat ontzeggen: we leggen onze huisdieren al op zoveel vlakken onze wil op. Ze moeten mee in ons ritme, wij bepalen wanneer ze slapen, hoe lang we met ze wandelen en waar.  Misschien trekken we ze lollige jasjes aan. Ze worden regelmatig geënt of getiterd en om onnodig lijden aan het eind van hun leven te voorkomen, helpen we ze om naar de regenboogbrug te gaan. Als je daarin gelooft. En als het om eten gaat, geven we ze brokken, natvoer of misschien wel BARF. Vers vlees dus. Ik bedoel maar, hoezo leggen we onze honden onze wil op?

Impact

Lisette Kreischer legt in Dog.Eat.Plant duidelijk uit wat de impact van onze harige vrienden is op het milieu en hoeveel dieren er doodgaan zodat bijvoorbeeld een rottweiler z’n dagelijkse portie brokken naar binnen kan werken. Mocht je trouwens denken dat honden slachtafval eten en dat het daarom niet zo erg is: dat klopt niet. Kreischer weerlegt een flink aantal theorieën. Daarvoor heeft ze de hulp ingeroepen van meerdere experts. Mocht iemand twijfelen aan de inzichten in Dog.Eat.Plant.

Okay, en nu?

Na het lezen van Dog.Eat.Plant zijn we meteen aan het werk gegaan. Want we hadden een feestje, we vierden Stella’s Gotcha Day! De perfecte gelegenheid om pupcakes te maken. Super om te doen en de dames viervoeters vonden ze heerlijk. Dog.Eat.Plant bevat meerdere gerechten voor als je iets te vieren hebt, zoals de pupcakes. Wij gaan wel nog oefenen, want onze creaties zagen er net iets minder mooi uit dan die uit het boek. Oeps. Als je je hond dagelijks wil verwennen met vegan voer, dat kan ook. Ook daarvoor staan gerechten in het boek.

Dog.Eat.Plant heeft mij niet alleen aan het werk gezet, maar ook aan het denken. Want ik wist natuurlijk wel dat mijn lieftallige viervoeter vlees eet. Maar de impact daarvan… Daar had ik nog nooit echt bij stil gestaan. Ik ben nu in gesprek met mijn dierenarts over veganistische hondenbrokken. Ik heb al proefzakjes voor de dames besteld, eens kijken wat ze daarvan vinden. Ik heb zo’n vermoeden dat ze ze heerlijk zullen vinden. Bij het plaatselijke tuincentrum vonden we laatst veganistische botjes kauworen. U weet wel, wat normaal van een varken is, zeg maar. Die hebben we meegenomen voor de dames en: groot succes! Kortom: wij gaan hiermee verder aan de slag.

Lisette Kreischer, heel erg bedankt voor het recensie-exemplaar van Dog.Eat.Plant!

DUURZAAMHEID, 7 TIPS. NICE AND EASY.

Er staat een lichtblauw kasje op een tafeltje tegen de buitenmuur van een huis. De zon schijnt op de foto. Het kastje heeft 2 deurtjes met glas erin. In het kastje staan en liggen boeken.

7 tips die jij makkelijk in je dagelijkse leven kunt uitvoeren. Scheelt een berg, kost een klein beetje moeite. Zoiets.

Ik zal het zelf maar meteen zeggen: ik weet het, veel van de tips die ik je hieronder ga geven om duurzamer te leven, maken misschien niet veel verschil. Niet op die gigantisch grote berg afval die we met z’n allen wegfl*kkeren. Plastic soep idem dito. Nog meer rampscenario’s? Kom maar door.

Maar… Als we vinden dat het echt niet zo verder kan (en dat vinden we!), dan moeten we toch iets. Daarom vind je hieronder 7 tips om jouw impact op onze mooie Moeder Aarde te vergroten. Die heel weinig moeite gaan kosten. Beloofd. Hoe tof is dat? Dat dacht ik. Komen ze:

Combineren

Laatst kocht ik de allerlekkerste muesli allertijden. Echt waar. Bij een molen, lekker authentiek. En ook nog eens biologisch en lokaal. Ik was zo goed bezig. Moest er wel even voor rijden, maar goed, ik was toch in de buurt. Ik kocht maar een pak, niet zo handig, want dat was natuurlijk zo op. En door jeweetwelwie is de molen dicht. Gelukkig bezorgen ze wel, dus vroeg ik een vriendin en plaatsgenoot of zij ook iets wilde. Ja hoor! Kortom: ik heb 1 ritje, en dus CO2-uitstoot, bespaard door 2 bestellingen te combineren.

Koop tweedehands

Er zijn zoveel spullen! Alles wat je je maar kunt bedenken is er al. Als jij iets tweedehands koopt, hoeft het niet meer geproduceerd te worden. En dat is fijn, want juist de productie zorgt voor CO2-uitstoot. Voordat ik iets aanschaf, kijk ik eerst op Marktplaats of ik het daar kan vinden. Zo heb ik nu een tweedehands theezeef, een blouse en een paar vegan gympen gescoord. En eerlijk is eerlijk: ook nog eens voor fijne prijsjes. En die kun je dan ook weer door een duurzame aanbieder laten bezorgen.

Ruilen

Ooit, lang geleden, kocht ik ieder boek dat me aansprak. Bijna iedere week fietste ik wel naar de winkel. De boekverkoper legde nog net de rode loper niet voor me uit, zeg maar. En ik bewaarde ieder boek. Daar ben ik mee gestopt. Boeken die ik uit heb, gaan naar vriendinnen, goede doelen of ik verkoop ze. Alleen de hele mooie mogen blijven. En: ik leg er regelmatig in van die geweldige kastjes. Minibiebs dus. Andersom krijg ik ook regelmatig stapels met boeken. Of ik vis ze uit een Little Free Library. Ik houd wel van een ruileconomie. 😊

Doe research

Heb je een hekel aan wapens? Rare vraag? Toch zijn er nog veel banken die investeren in de wapenindustrie. Vind je inclusiviteit belangrijk? Er zijn nog steeds banken en verzekeringen waar dit niet hoog op de kaart staat. Kan echt niet meer, toch? Laat met je portemonnee zien wat jouw normen en waarden zijn. En stap over als je je ook te pletter schrikt op deze site: https://eerlijkegeldwijzer.nl/bankwijzer. Oh ja, nog zo’n grote service provider: je pensioenfonds.

Laat van je horen

Ook hier stopt regelmatig een busje voor de deur. Hondenvoer bestel ik bijvoorbeeld altijd online. Wordt door mijn gezellige postbezorger altijd in de gang gezet, heel fijn. Maar… de leverancier gebruikte altijd te grote dozen. De ruimte die overbleef werd opgevuld met plastic. Stom! Tegenwoordig vraag ik de leverancier of ze zo min mogelijk plastic willen gebruiken. Met sommige leveranciers komt daar ook nog een leuk gesprek uit voort. Nice!

Koop duurzaam

Het meest duurzame cadeau is natuurlijk geen cadeau. Maar ja, blijkbaar vinden vrienden en familie het toch leuk om iemand te verwennen. Hierover volgt nog een apart blog, maar koop in ieder geval iets waar de ander blij van wordt. Wat hij of zij daadwerkelijk tof vindt en dus ook gaat gebruiken.

Vang water op

Duurt het bij jou ook zo lang voordat je warm water hebt? Misschien toch eens naar je ketel kijken. In de tussentijd: vang het koude water op. Supermakkelijk om te doen, parkeer gewoon een pan of iets anders onder de kraan en dat is het. Je kunt het water weer gebruiken om thee te zetten, je planten water te geven, nou ja, weet ik het, bedenk zelf iets leuks.

Ik schreef het hierboven al, misschien hebben deze acties minder impact dan je zou willen. Alleen, niets doen is ook geen optie. En als we het allemaal, iedere dag doen, dan is de impact wel groot. En als je nu denkt, ja… Maar hoe zit het met de politiek? En de grote bedrijven? Eens. Die moeten ook aan de bak. Maar laten we wel wezen: die bewegen nu eenmaal langzamer dan jij en ik. Wij zijn een stuk flexibeler. Dus laten wij het goede voorbeeld geven. En met onze portemonnee laten weten wat we willen.

Heb jij nog tips en tricks? Klein, groot? Laat het me weten! Altijd fijn.

Mijn nieuwste ontdekking

Er staat een gele kast op de foto, bovenaan de kast staat in hoofdletters MINIBIEB. De kast heeft een puntdak. Er zitten 2 deuren in de kast met ramen. Daardoorheen kun je veelkleurige boeken zien staan. Op het linker raam staat de tekst: 'Breng een boek. Neem een boek. Veel leesplezier.'

Ik houd wel van een micro-avontuur. Ik hoef niet zo nodig te bungeejumpen, hele hete pepers te eten of in ijskoud water te badderen. Hoewel ik ooit wel eens een workshop heb gedaan bij een Wim Hof adept. Lag ik daar in een badkuip met gesmolten ijsklontjes waar ruim tien voorgangers ook al in gelegen hadden. Jaja, de goede pre-coronadagen. Dat doen we dus niet nog een keer.

Micro-avonturen

Mijn avonturen bevinden zich gewoon om de hoek. Ik word blij van een voortuin vol met kitsch. Nee, dat wil ik niet zelf, lieve mensen, geef me asjeblieft geen tuinkabouter voor mijn verjaardag. Het is meer iets antropologisch, waarom? Wat beweegt iemand om z’n voortuin vol te stouwen met troep en dat dan te showcasen aan ons allen? Ja, ik heb een heel rijk innerlijk leven. 😉

Ik vind het geweldig om iets nieuws te ontdekken. Zoals deze knapperd. Is het geen geweldig kastje? En het is ook nog eens van top tot teen gevuld met prachtige boeken! De eigenaren hebben er echt veel tijd aan besteed. Ik werd er helemaal gelukkig van. Altijd fijn, een nieuwe schat vinden. En niet alleen daarom, maar ook omdat er dus mensen zijn die dit initiatief hebben genomen. Die zoveel tijd en aandacht hebben besteed aan voor een ander.

MiniBibliotheek

Ik ontdekte deze geweldige minibieb niet zomaar, maar dankzij een app. Multifunctioneel, deze app. Je gaat ermee op avontuur. Zomaar in je eigen omgeving, of waar je je ook maar bevindt. En, de app is ook nog eens goed voor je lichaamsbeweging. Nu denk je vast: “Ah, Ommetje, leuk! Maar niet echt nieuw, natuurlijk.” Mis. 🙂 Het is de app MiniBibliotheek.

Met deze app zie je of er minibiebs in je omgeving zijn. En omdat de app aan Google gekoppeld is, krijg je meteen de snelste route te zien. Handig! Zo kwam ik er deze week achter dat deze gele knapperd op slechts 7 minuten wandelen van mijn huis staat. Net naast het park waar Josje en ik bijna iedere ochtend wandelen. Nou ja!

Nieuw

Natuurlijk moesten Josje en ik er meteen naartoe. Want hey, ik houd van minibiebs! Misschien lag er wel een parel op mij te wachten. En Josje moest natuurlijk ook even haar pootjes strekken. Helaas lag er deze keer niets interessants op mij te wachten, maar Josje was wel enorm blij met haar nieuwe wandelroute. Altijd fijn, om nieuwe geuren te ontdekken.

Zijn er nog meer minibiebs in mijn omgeving. Jazeker! Best een hoop. Jammer genoeg niet op loopafstand, dus daar gaat mijn lichaamsbeweging. Maar wel op handige routes. Dus nu heb ik altijd een stapel boeken in de auto liggen, zodat ik altijd ruilmateriaal bij me heb. Handig, toch? Best een fijne manier om bij te dragen aan een beter klimaat!

Meer!

Wil je kijken of er minibiebs ook bij jou in de buurt staan? Download dan de app. Op dit moment is deze alleen nog beschikbaar Android. Maar je kunt natuurlijk ook heel oldskool op de website kijken: www.minibibliotheek.nl.

Ik ging al vaker op minibieb-avontuur. Meekijken? Dat kan hier: Mirjam on LFL tour – Connecting the dots (mirjamvanelst.com)

Wil je meer wandelen? Sigrid van Iersel schreef daar een fijn blog over, hoe je je wandelingen een creatieve oppepper kunt geven. Dit blog vind je door op deze link te klikken: Zeven manieren om je wandelingen een creatieve oppepper te geven – Sigrid Van Iersel | Verhalenmaker Enjoy!

Heb jij nog tips? Over toffe apps, wandelingen of andere micro-avonturen? Laat het vooral weten. Ik houd wel iets nieuws proberen. 😉

Op reis! naar Ghana, Nigeria en Egypte

Op een zwarte marmeren plaat ligt een stapel van 4 boeken. Bovenop de stapel staat een blauw speelgoedbusje, een Volkswagen. Naast de stapel staat een Eiffeltoren en 2 houten pinguins.
Ik ging op reis en nam mee… Met boeken kun je overal naartoe, dat blijkt wel weer!

Ik nam het me al vaker voor en dit jaar weer: om veelzijdiger te gaan lezen. Want ik greep nog steeds automatisch naar blanke, Noord-Europese en Amerikaanse auteurs. Nou ja, naar hun boeken dan. Zonde! Want er zijn zoveel goede auteurs van kleur, waarom zou ik die buitensluiten? Daarna kwamen er meerdere boeken op mijn pad waar ik ontzettend van heb genoten. Eerlijk is eerlijk: nog steeds las ik veel meer blanke, Noord-Europese en Amerikaanse auteurs, maar goed, work in progress, zullen we maar zeggen. Hieronder vinden jullie de boeken die er voor mij echt bovenuit staken. En die, toevallig (?) ook nog eens allemaal geschreven zijn door vrouwen. Enjoy!

De Paradox van Geluk – Aminatta Forma

Waterloo Bridge, Londen. Een toevallige ontmoeting tussen 2 vreemden, Atilla, een Ghanese traumapsychiater en Jean, een Amerikaanse die stadsvossen bestudeert. Wanneer Atilla’s neefje vermist blijkt mobiliseert Jean haar netwerk van vrijwilligers die vossen voor haar tellen; samen gaan ze op zoek. Gaandeweg ontvouwt zich tussen Atilla en Jean een bijzondere vriendschap.
‘De Paradox van geluk’ is een aangrijpende roman over instinct, veerkracht en de complexiteit van menselijke relaties. Forna toont ons op geraffineerde wijze de verborgen kanten van een multiculturele metropool, hoe we met elkaar samenleven en de ware aard van geluk.

Nou had ik nog nooit van Aminatta Forma gehoord… Maar ze schijnt behoorlijk bekend te zijn. En ze schrijft goed! Ik genoot enorm van ‘De Paradox van Geluk’ en heb dan ook meteen een groot deel van haar andere boeken besteld. De hoofdpersonen zijn intelligent, sympatiek, vriendelijk… Ik ben heel benieuwd naar haar andere boeken.

Als een muildier dat roomijs naar de zon draagt – Sarah Lapido Manyika

Morayo is druk bezig met het organiseren van haar 75ste verjaardag. Elk jaar doet ze zichzelf een chic paar schoenen cadeau en elk jaar doet ze iets gedurfds: nu heeft ze haar zinnen gezet op een tatoeage. Maar dan valt ze en moet ze een heupoperatie ondergaan. Al zal ze moeten accepteren dat haar lichaam en geest haar langzaam in de steek laten, als het gaat om alles uit het leven halen, is Morayo niet te stoppen.

Ah, geweldig… Wat een heerlijk boek is dit. Het enige nadeel? Het is te kort! Ik wil meer over Morayo lezen. Ik hoop zo dat er een vervolg komt.

Ik wil trouwen! Ghada Abdel Aal

Ik wil trouwen! Alleen al de titel van dit boek is een provocatie uit de mond van de 29-jarige Ghada Abdel Aal. Mannen mogen gerust zeggen dat ze willen huwen, maar in het conservatieve Egypte moeten vrouwen het nog steeds hebben van gearrangeerde ontmoetingen met potentiële partners die door familie of vrienden zijn uitgekozen. Ghada deed wat haar leeftijdsgenoten alleen maar durfden te denken: ze hield een openhartig blog bij over haar zoektocht naar een geschikte echtgenoot. Ze beschrijft de mannen die zich als huwelijkskandidaat aandienen en de hilarische, groteske situaties die dat oplevert. Zo is er een humeurige arts, die volgens de sharia leeft en haar als derde vrouw wil. En een man die tijdens zijn eerste bezoek ongevraagd de televisie aanzet omdat zijn favoriete voetbalclub speelt en boos wordt als zijn potentiële schoonfamilie voor een andere club blijkt te zijn. Voor Ghada werd het een lange reeks teleurstellingen.

Dit is leuk! In zo’n 200 pagina’s leer je heel veel over de Egyptische cultuur. Hartstikke toegankelijk, soms ook best wel pijnlijk, maar over het algemeen heel erg fijn om te lezen. Vindt Ghada Abdel Aal uiteindelijk haar droomechtgenoot? Lees het boek en kom er achter…

Mijn zusje de seriemoordenaar – Oyinkan Braithwaite

Koredes zusje Ayoola is in alles het tegenovergestelde van wat zij is: ze is het favoriete kind, bloedmooi, neemt het leven niet al te serieus – en is een seriemoordenaar. Geen man overleeft een relatie met haar. Zussen ben je echter voor het leven, dus Korede helpt haar keer op keer. Wanneer de knappe arts in het ziekenhuis waar Korede werkt, op wie ze heimelijk verliefd is, ook voor Ayoola’s charmes bezwijkt, staat Korede echter voor een gruwelijk dilemma: kiest ze voor haar zusje, of voor zichzelf?

‘’Mijn zusje de seriemoordenaar’ was een tijd terug echt overal op social media te zien, het was een enorme hit. Ik deed dus een bescheiden dansje toen ik het boek in de kringloop vond. Het is vlot geschreven, origineel, ik bedoel maar, een vrouwelijke seriemoordenaar? Van deze selectie vind ik het echter het minste boek. En dat komt door het einde. Het lijkt of Braithwaite het einde een beetje in elkaar geknutseld heeft. En dat is jammer. Maar goed, ik kan in ieder geval zeggen dat ik deze hype ook weer heb meegemaakt.

Iemand nog tips? Must-reads? Of boeken die je absoluut, 100% afraadt? Laat het me weten!

Hallo december, dag november!

Vanwaar deze bullendame als header van dit blog? Omdat een doos oud papier met een bedankbriefje er een beetje saai uitzag op de foto. 🙂 Perfect imperfection, zeg maar.

Wat is het koud, mensen! Ik zit hier met een grote bak thee, onder een dekentje en nog heb ik het koud. Niet dat ik klaag, he? De zonnige novembermaanden waren geweldig, maar het is nu eenmaal december. Cocoonen, lekker! Alleen zo jammer als je het huis uit moet en je zo’n frisse bak regen in je snoet krijgt. Hoe handig is dan zo’n mondkapje? Juist!

Anyway… Het is dus alweer december en dat betekent dat de November Geefmaand voorbij is. Het was weer fijn. Deze keer met een relatief klein groepje, wat natuurlijk helemaal prima is. Iedere dag verscheen er minstens een fijn bericht in de Facebookgroep, vaak meer. Met attente, hartverwarmende geefacties. Echt super.

Het mooie van zo’n geefmaand is voor mij de realisatie hoeveel ik heb. En krijg. Hoeveel ik dus ook kan geven. Want wat was het gezegde ook alweer? Van delen is nog nooit iemand armer geworden, zoiets? Hoeveel hebben we nodig? Kan ik iets missen? Best wel.

Was de November Geefmaand alleen maar warm en fuzzy? Nope. Voor mij niet, althans. Het is ook geen grote opdeborstklopperij en ‘kijk mij eens geweldig goed bezig zijn’. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar op mijn tijdlijn wordt regelmatig onheil en onzaligheid getoond. Honger, kou, mishandeling, uitzettingen. Er is zoveel gebrek en gebrekkigheid. Zoveel organisaties die onze hulp kunnen gebruiken.

Dus doneerde ik geld, goederen, tijd. Hoewel het ergens als een vorm van afkopen voelt. Net zoals we vroeger voor goed geld een aflaat kochten in de kerk, zodat we niet in het vagevuur terechtkwamen. Nu doneer ik tandpasta, maandverband en een paar oude laarzen aan de vluchtelingen die het koud hebben in Moria, op Lesbos. Dag schuldgevoel.

De kinderen van mijn vriend gingen door hun berg knuffels. De vitamini’s van de supermarkt op de hoek mochten weg, net als nog een paar andere knuffelige vrienden. Op mijn oproep op de plaatselijke weggeefgroep op Facebook reageerde iemand: of zij ze mocht hebben. Ik had eigenlijk om een goed doel gevraagd, maar niet een van de lokale asiels of kringlopen had interesse. Goed dat ze het aangeven natuurlijk, maar een beetje frustrerend voelde het wel.

Degene die reageerde wilde de knuffels wel hebben, zodat ze die haar kinderen voor Sinterklaas kon geven. Mijn teergevoelige hart deed zeer. Maar goed, mijn goede daad voor die dag was gedaan en de volgende dag moest er weer een geefactie worden verricht. En door.

Wat deed ik nog meer? Ik stuurde een slaapzak naar Sheltersuit. Zij maken daar jassen voor dak- en thuislozen van. Mocht je nog van je oude slaapzakken af willen: dit werkt perfect. Je krijgt een antwoordnummer, je hoeft dus geen verzendkosten te betalen. Je propt je slaapzak in een verpakking, doet het adres erop en brengt het pakket naar het dichtstbijzijnde postagentschap. Done. Op de website van Sheltersuit staat deze indrukwekkende informatie: tot nu toe hebben ze meer dan 10.000 daklozen geholpen, 21.000 kilo restmateriaal gebruikt en 112 banen gecreëerd. Top. Zelf op de website kijken? Dat kan, gewoon even hier klikken: https://sheltersuit.com/nl/

Verder doneerde ik oude kleding aan een lokaal goed doel. Zij werken samen met Stichting Dierenlot. Perfecte combi, wat mij betreft. Jij bent oude spullen kwijt die je toch niet meer draagt (hallo opgeruimder huis, dag schuldgevoel!), het goede doel krijgt er een zakcentje voor en de kleding wordt ook nog eens gerecycled. Fijn.

Ik ben niet zo van het doneren aan grote organisaties. Natuurlijk snap ik dat deze organisaties ook paperclips en koffie enzo moeten kopen voor op kantoor en als ik daar zou werken, zou ik ook een salaris willen ontvangen. Maar toch voelt het beter om te doneren aan kleine goede doelen. Daarom doneerde ik een wollen deken, oude handdoeken, voer en speeltjes. Een drupje in een diepe put*, zullen we maar zeggen.. Maar goed, toch weer een druppel.

Dus, volgend jaar weer? Vast wel. Want zonder deze geefmaand, had ik deze meer dan 30 acties zeer waarschijnlijk niet uitgevoerd. Nou ja, sommige wel. Meerdere. Vast. 🙂 Maar toch. Nou ja. Het voelt goed om iets voor een ander te kunnen betekenen. Voor de ontvanger en voor de gever. En is er iets mis met de wereld een beetje beter maken? Nee toch?

Ik peins nog even door over dat afkopen en dat schuldgevoel. Mocht iemand daar iets over willen zeggen, laat het me vooral weten. Ik ben heel benieuwd wat jij daarvan vindt. Waarvoor dank! En een fijne feestmaand trouwens gewenst. X

* Ik weet het, het gezegde is ‘een druppel op de gloeiende plaat’. Maar soms is het leuk om de regels niet te volgen. 😉 Goed gevonden, toch?

November geefmaand – hij is er weer!

Ik weet dat veel mensen een hekel hebben aan de maand november. Nat, koud en grijs. Nog geen lichtjes, nog geen feest. Een niksmaand. Laat november nu een van mijn favoriete maanden van het jaar zijn! November is namelijk Geefmaand. Een maand waarin er iedere dag iets gegeven wordt.

Nee, dat zijn geen grote cadeaus. Geen Oprah die auto’s weggeeft en huizen die compleet verbouwd worden ofzo. Maar een lief kaartje, een extra donatie aan een goed doel of iets langer luisteren naar die breedsprakige buurman. Het mag iets extra’s zijn voor iemand in je directe omgeving of voor een onbekende. Wat jij wil.

Er zijn altijd wel acties die ik ieder jaar doe. Zo stuur ik gebruikte postzegels naar een goed doel. Die verzamel ik tot ik een envelop vol heb en dan gaattie op de bus. Het goed doel waar ik ze naartoe stuur is Vereniging Kattenzorg in Den Haag. Zij krijgen daar een zakcentje voor, makkelijke geefactie voor mij.

Ik verzamel ook plastic doppen. Een keer in de zoveel tijd breng ik die naar het verzamelpunt hier in de buurt. Die doppen zijn voor Stichting Hulphond, zij krijgen daar geld voor. Wat ik nog steeds een raar idee vind, plastic verzamelen voor een goed doel, maar vooruit. Anders gooi ik de doppen toch maar in de zak voor het plastic afval.

Natuurlijk wil ik de kleine ondernemers en de horeca steunen, dus ik ben van plan om meer lokaal, biologisch en duurzaam te kopen. Ik wil ook vaker post versturen, want dat schiet er de laatste tijd weer bij in. Terwijl ik het zelf ook heel erg leuk vind om iets fijns op de mat te krijgen. Nee, dit was geen hint. 😉 Ik ga wat vaker zielige diertjes en andere hulpverzoeken delen op Feestboek.

En verder… Ach, we zien wel. Het zijn misschien druppels op een gloeiende plaat, maar hey, hoe meer druppels, hoe beter. Iedere actie is er een. Ik geloof dat we zo met z’n allen bijdragen aan meer positiviteit, aan een wereld die net iets beter of mooier is dan gisteren. Hoop ik dan toch.

Meedoen? Gezellig! We hebben een Facebook groep waar geefacties en ervaringen worden gedeeld. Geen verplichtingen, heb je geen zin om daar te verschijnen, ook helemaal prima natuurlijk. Mocht je toevallig toch in de buurt zijn ;), de groep heet Geefmaand November. Ik ga op Instagram de tag #novembergeefmaand gebruiken. 🙂

Helaas geen foto mensen. WordPress heeft de boel aangepast en nu heb ik geen idee hoe ik een foto moet invoegen. Jammer, want ik had een foto van Josje willen plaatsen. Josje viert namelijk in november haar eerste Gotcha Day bij ons! Met welke geefactie zou ik haar helemaal blij kunnen maken? Let me know!

Een paar hele makkelijke tips om je duurzaamheid te vergroten

Soms is het allemaal niet zo moeilijk, dat duurzaam en verbeter-de-wereld-begin-bij-jezelf. Je moet er alleen even aan denken. Laatst had ik een paar aha-momenten die  zo simpel waren dat ik me een beetje schaamde. Omdat ik er nog nooit aan gedacht had.

Hierbij dus een drietal tips. Mocht je er ook nog nooit bij stil hebben gestaan: geeft niks. Het kan de beste overkomen. 😉 En had je er wel al aan gedacht: top!

Tip 1

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik ga nog steeds niet onbekommerd winkelen. Ik doe het wel weer wat meer, maar al die mensen die zich in mijn anderhalve meter begeven… Ik vind er wat van. Als het even kan, vermijd ik het grote shopgebeuren dus. Maar dat veroorzaakt ook weer een dilemma, want eigenlijk wil ik liever lokaal winkelen. Maar dan moet ik toch die winkels weer in.

Toch maar online?

Laatst waren de brokken van Josje bijna op (catastrofaal natuurlijk!) en die bestel ik altijd bij Zooplus. Het zijn speciale brokken, madam heeft in het verleden last gehad van haar maagje en krijgt daar nu deze brokken voor. Hartstikke duur natuurlijk. Dat is niet erg, alleen het beste voor onze kleine koningin, maar ik let dus extra goed op de prijs. Als het online tientjes scheelt met de dierenarts, dan bestel ik toch liever online.

Nu gebruikt Zooplus standaard grote dozen. Ik bestel altijd een zak van 14 kilo, dan kunnen we even vooruit. Logisch dus dat we een grote doos op de stoep krijgen. Maar die doos was altijd te groot, de loze ruimte werd altijd opgevuld met plastic.  Je weet wel, van die plastic zakjes lucht. Stom. Maar ja, die portemonnee…

Komtie! En nu echt: tip 1!

En dat is: aan de leverancier te vragen om geen plastic verpakkingsmateriaal te gebruiken. Hoe simpel kan het zijn? Gewoon briljant. Toen ik voer moest bestellen heb ik mijn verzoek meteen ingediend. De volgende dag kwam de postbode een flinke doos brengen. Met om de doos heen plastic banden, om ‘m dicht te houden. Jammer. Maar in de doos… Niks! Nul komma nul verpakkingsmateriaal. De doos paste perfect om de zak voer heen. Als een handschoen. 🙂 Dit ga ik nu natuurlijk bij iedere online bestelling doen, yes!

Tip 2

Tijdens de coronacrisis besloot ik om de kleine kweker bij mij in de buurt te steunen en daar mijn groentes te kopen. In plaats van bij de supermarkt bij mij om de hoek. Maar eerlijk is eerlijk: daar is de klad in gekomen.

Want: ik moet met de auto naar de kweker en ik moet er voor omrijden. Of speciaal voor in de auto stappen. Want ik kom niet heel erg vaak in die buurt en hun openingstijden zijn niet echt handig. Of komen niet overeen met mijn patroon / planning. Daar moet ik hand in eigen boezem steken: qua eten en koken ben ik gewoon niet goed in plannen. Dat komt ook omdat ik boodschappen doen niet leuk vind.

Dus het kwam er op neer dat ik toch weer naar de supermarkt ging. Ook al zat het me niet lekker. Ineens had ik een brainwave: een keer in de zoveel tijd ‘moet’ ik naar Wijchen, een dorp hier zo’n 15 minuten vandaan. Meestal combineer ik dat met een bezoekje aan de kringloop. Want ik ben er dan toch en meestal hebben ze leuke boeken. Die ik natuurlijk niet nodig heb, maar dat is weer een ander verhaal.

Maar wat als ik dat nu eens combineer met een bezoek aan de groentewinkel? Want Wijchen heeft meerdere goede groenteboeren. In tegenstelling tot Grave, wij hebben er namelijk nul. Zo jammer. Dus, goed voornemen voor het volgende bezoek aan Wijchen: naar de groenteboer. Met zakjes voor het fruit natuurlijk. Tip 2 is dus: ik moest toch in de buurt zijn.

Tip 3

Milieubewust op je bord. Ja, ik gooi hem er toch in. Ik weet dat veel mensen het lastig vinden om zonder vlees te eten, want ze zijn het zo gewend. Daar, lieve mensen, hebben we nu vleesvervangers voor. Hartstikke lekker, zeggen zelfs doorgewinterde vleeseters. En makkelijk, want je haalt een paar verpakkingen met burgers / kipnuggets / gehakt extra als je toch in de supermarkt ben, gooit ze in de diepvries en als je dan nadenkt over het eten dat je de volgende dag gaat maken, dan haal je ze er weer uit. Of je flikkert ze 5 minuten van te voren in de magnetron, kan mij het schelen.

Maar dat is toch valsspelen, zo’n burger? Die heb ik ook wel eens gehoord, inderdaad. Ik vind ook niet dat je iedere dag zo’n ding achter je kiezen moet douwen. Nee joh. Het is wel een toegankelijke manier voor iemand die wel wil, maar niet goed weet hoe. Prima dus. En als jij liever chili sin carne, een fijne Indiase curry of pasta pesto eet: ook helemaal goed! Wanneer mag ik komen eten? Deze superlekkere en makkelijke snack zal ik dan voor je maken. 🙂

Vegan veganistisch bord Mirjam van Elst plantaardig

Maar het is zo lekker… Ja, kan. Ik hoor het regelmatig. Maar met een keuze voor plantaardig ben je goed voor het milieu, wat toch best fijn is voor je kinderen en kleinkinderen enzo. En je spaart het leven van talloze dieren. Ruim 500, is het gemiddelde in Nederland. Per jaar worden er dus 500 dieren in Nederland gedood omdat dat worstje zo lekker vindt. Of dat broodje gezond. Etc.

En je zorgt er ook voor dat die dieren niet een uiterst miserabel leven leiden. Zoals een legkip die 18 maanden lang iedere dag een ei uitpoept. Waarvoor ze bedankt wordt met een bord kippensoep. Waar ze dus zelf in belandt. Daar is het kippenlijf niet voor gemaakt, iedere dag een ei produceren, dat is allemaal genetisch gemodificeerd. Mee gerommeld.

Dus… Met welke tip ga jij aan de slag? Let me know! En als je tips voor mij hebt, laat het me ook weten! Groetjes! X

 

Stadsfotografie & de schoonheid van imperfectie

Wie met mij reist, is niet altijd te benijden. Ik ben best gezellig hoor, ik moet alleen wel echt op tijd eten. Anders word ik heel vervelend. Nou ja, als ik honger, pardon trek, krijg, dan word ik ook moe. En dan word ik zoals ze in Amerika zeggen, hangry. Maar daar wilde ik niet over hebben. Ik wilde het over fotografie hebben. En dan vooral stadsfotografie.

An acquired taste

Want ik vind veel mooi en dat moet dan op de foto. Allemaal. Alles. Vooral details waar een ander aan voorbij loopt. Omdat het hen niet opvalt of niet conventioneel mooi is. Een typisch Amsterdamse opgang bijvoorbeeld, met van die tegeltjes. Stokrozen, prachtig. Die vindt iedereen wel mooi. Maar ik word ook blij van dat stoere onkruid wat lekker ergens groeit waar de mensch het niet wil hebben. Stadskatten. Of waslijntjes! Vooral Italiaanse waslijntjes. Geweldig!

The beauty of imperfection Italy Holiday Photography

Lampjemoment

Soms heb ik een Aha-Erlebnis, zoals wanneer je een glas wijn voor een mooie plek houdt. Als je dat goed doet (en dat is niet moeilijk hoor), dan zie je het uitzicht in de wijn! Op z’n kop. Hoe tof is dat? Graffiti vind ik ook fantastisch. Of een tekst die onbedoeld (denk ik dan toch) grappig is. Ach, er is zoveel mooi.

Om de hoek

En dat kun je gewoon om de hoek vinden. Sinds een tijdje ben ik lid van een Facebookgroep waar lokale amateurfotografen hun foto’s plaatsen. En dat is leuk! Ik woon al ruim 15 jaar in Grave, maar er komen regelmatig foto’s voorbij waarvan ik geen idee heb waar ze gemaakt zijn. Gelukkig ben ik niet de enige, ik sprak iemand die zo’n 50 jaar geleden hier geboren en getogen is en die hetzelfde had.

Bijzonder

Dankzij deze groep ontdekte ik een heel bos, een echt Landgoed en een nieuw natuurgebied. Nieuw voor mij dan en slechts op zo’n 5 autominuten afstand. Bijzonder, toch? Ook zo leuk, afgelopen week werd er in het stadje een fototentoonstelling geopend. Met foto’s uit Grave door inwoners van Grave.  Mooie foto’s, bijzondere foto’s, leuke mensen. Spontane verbinding. Ik deed ook mee natuurlijk. Altijd leuk, tenslotte. Dit is mijn bijdrage:

Mirjam van Elst Stadsfotografie Grave Katten

En waar hing mijn foto? Precies, bij een huis waar 2 katten wonen!

Spontane aankopen en toch weer een challenge

Ik had het er al eerder over, ik ging niks nieuws meer kopen. Niet dat ik een megagrote challenge voor mezelf wilde opzetten, maar gewoon, als ik iets wilde hebben, eerst naar een tweedehands alternatief kijken. Want waarom iets nieuws kopen als het misschien een dorp verderop ongebruikt in de kast ligt? En hey, meestal scheelt het ook wel wat knaken. Ook prettig.

I love Marktplaats

En dat ging best wel goed. Sterker nog, de pakketjes stroomden het huis binnen. Ik kocht korte broeken, topjes, een heel cool Adidasvest, een jumpsuit, boeken… Gelukkig verkocht ik ook een en ander, want dat geld besparen, dat ging zo natuurlijk niet helemaal lukken. 😉

En toen liep het allemaal een beetje anders dan ik verwacht had. Het begon met mijn geweldige vegan Birckenstocks. Kwijt. Ik wist zeker dat ze niet weg waren, maar ik kon ze niet vinden en het was hartstikke mooi weer. Dus ik wilde slippers. Klink ik enigszins verslaafd? Ja, mij was het ook al opgevallen. Op Marktplaats stonden alleen te grote of te kleine slippers of zo gebruikt dat de poezelige voetjes van de vorige gebruiker erin gestempeld leken. Dat ging me iets te ver.

Vegan yellow sandals pug Scapino

I love Scapino

Wat bleek? Scapino heeft tegenwoordig ook een lijn met veganistische schoenen, Love our Planet! En voor de verandering zijn ze niet lelijk! Want vaak zijn verantwoord geproduceerd schoenen niet mooi. Vind ik dan. En ik wil de wereld graag redden, maar dan wel op leuke schoenen. En dit zijn ze! Ik ben er blij mee. Natuurlijk vond ik mijn vegan slippers van Birckenstock terug. Maar opeens zaten ze niet lekker meer. Echt waar. 🙂 En ik vond het wel heel tof om dit superinitiatief van Scapino te steunen. Kom maar door met meer, hoor!

Artist’s Date

Ik was laatst even in Elst, het dorp waar ik mijn achternaam aan te danken heb. Om een geweldige Marktplaatsaankoop op te halen, maar dat terzijde. 😉 Ik was er wel eens geweest, maar nooit echt lang. Dus ik dacht, leuk, dan ga ik eens een Artist’s Date doen, in de plaats waar de familie vandaan komt! Quality time met mezelf. Dat viel helaas een beetje tegen.

Mirjam van Elst Kaarten snailmail PostNL

Want Elst is saai. Er is niet veel te beleven. Geen leuke schattige achterafstraatjes, niks een beetje verlopen huisjes, het was allemaal keurig aangeharkt. Het was goed te zien aan het assortiment kaarten. Ook saai! Maar goed, ik vond het toch lollig om een paar penvriendinnen te laten weten dat ik in Elst was geweest, dus kocht ik een paar kaarten. Nieuw! 🙂

Eindelijk slapen

En ik kocht een slaapmasker! Hartstikke fijn hoor, die lange dagen, maar echt tof vind ik het niet om om 5 uur al wakker te worden door het licht dat door mijn rolluik schijnt. Nu moet dat rolluik natuurlijk gewoon gefixt worden, maar dat blijkt iets lastiger dan verwacht. Dus ik kocht het Manta Sleep Mask, een gepatenteerd slaapmasker van ultieme kwaliteit. Revolutionair! Niet goedkoop, maar een goede nachtrust mag wel wat kosten, toch?

Manta Sleeping Mask slaapmasker

Dit is ‘m! Inmiddels ga ik al een week met dit ding naar bed en ik moet zeggen, ik ben blij. Ik slaap echt een stuk beter en vaster. Het masker laat wel wat licht door, maar wel een grote pre, mijn ogen / oogwimpers komen niet de hele tijd tegen het masker aan en dat is heel erg prettig. Dat komt door de uitsparingen, daar is duidelijk over nagedacht. Ik voel ‘m natuurlijk wel op mijn hoofd zitten en daar ben ik nog niet aan gewend. Ik merk dat ik ‘m ’s nachts soms afzet. Maar… tot nu toe zijn mijn nachten aanzienlijk beter dan ze waren, dus het masker blijft!

Toch weer een challenge

En toen kwam ik op Instagram de #SlowFashionSeason2020 challenge tegen. Van 21 juni tot 21 september geen nieuwe kleding kopen. Tenzij het om een klein bewust modemerk gaat, dit in verband met de coronacrisis die zoveel kleine ondernemers problemen bezorgd. Bewuste keuzes maken. Waarom deze challenge? De mode-industrie is verantwoordelijk voor enorme hoeveelheden CO2 uitstoot en waterverbruik. Ook zorgt het verven van textiel voor grote milieuschade en de arbeidsomstandigheden zijn ook niet bepaald okay.

Niets nieuws kopen zou me redelijk makkelijk af moeten gaan, maar het is altijd fijn om een stok achter de deur te hebben. Omdat ik de afgelopen tijd best wel wat gekocht heb en dat best wel weer wat minder mag, doe ik mee. Meer weten? Meedoen? Ga naar @slowfashionseason op Instagram voor meer informatie.

Wat het weer mensen, tot snel! X