mijn eerste keren

Op de achtergrond zie je 2 rijen met kluisjes, op elkaar. 10 naast elkaar, 2 boven elkaar. ze zijn allemaal oranje, op 1 na, de tweede van rechts in de bovenste rij is donkerblauw. Op de voorgrond staat een rek met kleding eraan. Aan de linkerbovenkant hangen 2 sets, aan de rechter onderkant nog 2 sets.

Even geleden zat ik wat minder in mijn vel. Niets ernstigs, meer zo’n gevoel van algehele malaise. Na zo’n anderhalf jaar corona mochten we weer met ons allen naar buiten, maar wilde ik dat wel? Blijkbaar heb ik een stuk minder behoefte dan de gemiddelde Nederlander om in de Action en de Primark te hangen. Maar om nu de hele tijd thuis te zitten? Dat was ik ook behoorlijk beu. Ik voelde me een beetje als zo’n hamster in zo’n radje.

En dat terwijl ik allemaal nieuwe en spannende dingen aan het doen was. Ik was nota bene mijn eigen bedrijf Woorden per Kilo aan het opzetten. Hoe tof is dat? Ik had er heel veel zin in, aan de slag als tekstschrijver en storyteller. Voor mezelf. Echt super. En toch voelde ik me niet ‘on top of the world’.

I dare me

Hoog tijd dus voor een project. Net als Lu Ann Cahn, de schrijfster van het boek ‘I dare me’. In dit boek beschrijft Cahn hoe ze vastzit in haar leven. Ze wordt nergens nog echt blij van, terwijl je zou denken dat ze een geweldig leven moet hebben. Toffe functie bij de televisie, fijne partner, meerdere ernstige ziektes overwonnen.

365 dagen

En daarom gaat ze een project aan. Iedere dag, 365 dagen lang, gaat ze iets nieuws doen. Iets wat ze minimaal 10 jaar niet meer had gedaan. Ze vertelt hoe ze goede doelen ondersteunde, welke enge dingen ze in die 365 dagen deed en hoe al deze acties haar leven verrijkt en verbeterd hebben.

Onderweg

En dat ben ik dus ook gaan doen. Want ik houd van projecten en van nieuwe dingen doen. En als zo’n project mevrouw Cahn uit haar radje kan halen, dan werkt het bij mij vast ook. Dacht ik. Inmiddels ben ik ruim 50 dagen onderweg en ben ik zeer tevreden over mezelf. Ja, ik moet nog ruim 300 nieuwe dingen doen en ik heb nog geen idee wat dat allemaal wordt, maar daar probeer ik gewoon niet aan te denken. En ik vermaak me uitstekend!

Helaas

Tot nu toe is een actie echt mislukt, maar daar staat tegenover dat er meerdere nieuwe dingen zijn blijven plakken. Wat die mislukking is? Ik wilde een egelhuis maken uit een plastic bak. Schijnt prima te kunnen. Helaas waren de bak, het stanleymes en ik geen match. Ik ga dus maar een egelhuis kopen. Komt goed.

Yes!

Wat ging er wel goed? Tegenwoordig begin ik minimaal een keer in de week mijn dag met een ochtendzwem. Hmm, raar woord. Ik heb natuurlijk wel vaker in mijn leven gezwommen. Ik heb diploma A en B en ik heb lang, lang geleden op een zwemclub gezeten. En ik vond het vreselijk. Tot zo’n 50 dagen geleden was ik ervan overtuigd dat zwemmen niets voor mij was. En daarom wilde ik het toch dus weer een keer doen. Maar dan wel ochtendzwemmen, bij het krieken van de dag.

Runner’s High

Nou ja, het krieken van de dag is in de praktijk ergens tussen 8 en 9 uur ’s ochtends, maar toch. En ik vind het heerlijk! Ik dacht altijd dat hardlopen echt mijn sport was. Je kunt het tenslotte in je eentje doen, dus je kunt op ieder moment van de dag je schoenen aandoen en de deur uit gaan. En toch… Ik vond het best fijn, maar niet geweldig. Ja, het douchen na het rennen was iedere keer best aangenaam, maar ik wacht tot op heden nog steeds op een ‘runners high’.

Subcultuur

En met het zwemmen heb ik dat dus wel. Terwijl ik vroeger aan echt alles een hekel had dat met zwemmen te maken had, van het omkleden, tot het zwemmen en het douchen, nu vind ik het allemaal super! Wat ook nog erg vermakelijk is, is de subcultuur waar ik me gedurende dat half uur zwemmen in begeef. Met de kakelende dames die 2 aan 2 hun baantjes trekken, waardoor iedereen om hen heen moet. En de heer van stand die iedereen in het zwembad (en erbuiten) vertelt over zijn wederwaardigheden. Kortom, ik vermaak me uitstekend. Ik denk erover om een column te beginnen. 😊

Woorden per Kilo

Wat deed ik nog meer? Ik begon natuurlijk met mijn bedrijf, Woorden per Kilo. Ik verrichtte allerlei werkzaamheden daarvoor voor het eerst. Er is natuurlijk altijd ontzettend veel te doen rond het starten van een bedrijf, zodat je je mijlpalen makkelijk vergeet. Maar dankzij mijn nieuwe dingen project blijven ze veel beter hangen en dat is heel erg fijn.

Spontaan

Sommige acties kwamen spontaan op mijn pad, zo ging mijn koelkast opeens hemelen en had ik mijn eerste dag zonder koelkast. Best nog een uitdaging, merkte ik. Toen de nieuwe koelkast geleverd werd, bleek dat de handgrepen er los bijgeleverd waren. Handig, zo kon ik zelf kiezen aan welke kant ik ze wilde hebben. Voorheen zou ik mijn partner lief aangekeken hebben, nu pakte ik zelf de schroevendraaier: et voila!

Projecten

Andere acties zocht ik bewust op. Zo deed ik aan meerdere projecten mee. Van die dingen die ik anders ook zou willen doen, maar waar ik waarschijnlijk door drukte geen tijd voor zou hebben genomen. Nu bestelde ik heel bewust actiestickers, hing een poster op van een kat die niet vermist was (kunst, mensen) en zette ik mijn voorgevel op de foto. Naakt. Om vrouwenborsten te normaliseren. Want Instagram maakt onderscheid tussen de tepels van mannen en vrouwen. Die van mannen zijn blijkbaar prima, die mogen getoond worden. En die van vrouwen niet. En dat kan natuurlijk niet. Dus hup, uit de comfortzone en op de foto.

Suggesties

Heb je nog suggesties, voor dingen, die ik perse moet doen? Om dit jaar van nieuwe dingen onvergetelijk te maken? Of heb je een goed doel waarvoor ik iets kan betekenen? Laat het me weten! Dan kan hieronder in de comments, maar je kunt me ook een persoonlijk bericht sturen via de contactpagina. Ik hoor graag van je. Fijne dag!

recensie: nooit meer doen alsof

Op een witte achtergrond ligt het paarse boek 'Nooit meer doen alsof' van Aukje Nauta. Op de cover van het boek staat confetti. Om het boek heen ligt ook confetti en rechtsboven het boek staat een ouderwets theekopje met een gouden rand.
Is het geen plaatje? Aukje Nauta’s boek ‘Nooit meer doen alsof’

In ‘Nooit meer doen alsof’ leert hoogleraar Aukje Nauta je hoe je van schaamte je kracht maakt. Op basis van wetenschappelijk onderzoek laat ze de schoonheid van schaamte zien én hoe je de emotie kunt inzetten als wegwijzer naar wat je stiekem het liefste wil. Denk je schaamte om en durf je verlangens waar te maken.

Een aantal jaar geleden maakte ik kennis met Brené Brown en sindsdien ben ik fan. Haar TedTalk vind ik fantastisch, net als haar boeken. Voor wie haar nog niet kent – Brené is een Amerikaanse wetenschapper op het gebied van schaamte en kwetsbaarheid. Haar TedTalks zijn miljoenen keren bekeken en ook haar social media posts en podcasts zijn razend populair.

Vandaar dat ik enthousiast reageerde toen ik van Aukje Nauta’s boek ‘Nooit meer doen alsof’ hoorde. De ondertitel is ‘Denk je schaamte om en maak het je kracht’ op de cover staat: ‘Wat zou je doen als schaamte geen rol speelt?’. Interessant!

Omdenken

Hoe moet je dat doen, dat omdenken? En hoe bereik je een schaamteloos bestaan? Nauta beschrijft 3 stappen:

  • Erken je schaamte.
  • Denk je schaamte om.
  • Maak van schaamte je kracht.

‘Nooit meer doen alsof’ is een heel persoonlijk boek en daardoor leest het heel makkelijk weg. Ze beschrijft haar schaamte op het werk, hoe ze het idee heeft dat ze geen echte wetenschapper is. En ze vertelt over haar leven als single, een relatiestatus waar ze bepaald niet happy is. Ze legt het verschil uit tussen een schaamtevol en een schaamtevrij leven. Wat weer iets anders is dan een schaamteloos leven.

West vs East

Nauta vertelt dat wij, hier in het westen, nog best wat moeite hebben om met onze schaamte om te gaan. Ten eerste hebben we vaak geen idee waarover we ons schamen. Omdat we zo geconditioneerd zijn, want we houden niet van negatieve gedachtes. Praten over je schaamte betekent dat je je kwetsbaar moet opstellen. En dat is eng. In andere culturen is dat heel anders. Ik moet haar gelijk geven, ik moest ook lang nadenken voordat ik iets kon bedenken waarover ik me schaamde. Ja, natuurlijk zijn die dingen er wel, maar om het daar nu over te hebben? Nee toch? Zelfs niet met mezelf, zo bleek.

Relatiestatus: het is ingewikkeld

In ‘Nooit meer doen alsof’ schrijft Nauta ook over haar relatiestatus. Haar doel was om voor haar 50e getrouwd te zijn. Helaas. Er zijn verschillende partners geweest, ze heeft ook kinderen met een van die partners, maar tijdens het schrijven van het boek was ze single. Ongewenst. In het boek beschrijft ze hoe ze daar mee omgaat. Hoe ze zich daarbij voelt. En hoe ze haar schaamte daarover omdenkt en tot haar kracht maakt. Met best een bijzonder resultaat. Wat dat resultaat is? Dat mag je zelf lezen.

Hoera!

Aukje Nauta is het beslist gelukt, het omarmen van haar schaamte. Zij heeft haar schaamte zo omarmd en gekneed dat het haar kracht is geworden. Want tada: ze heeft er een boek over geschreven. Een boek dat enorm prettig wegleest, dat je aan het denken zet en waar je mee aan de slag wil. Heeft ze goed gedaan. Hoera dus voor kwetsbaarheid!

Maven Publishing, bedankt voor het recensie-exemplaar van ‘Nooit meer doen alsof’!

sTORYTELLING – HET INZICHT

Op een witte tafel ligt een stapel van 5 boeken. Op het bovenste boek staat een groen/witte mok van Uitgeverij Penguin. Naast de stapel staat een pannenkoekenplant, 4 bladeren ervan zijn zichtbaar.

Het einde van onze Storytelling-reis! We hebben het over de held gehad, de hobbel in de weg en de manieren waarop je tot een oplossing bent gekomen. Als het goed is, heb je nu iets geleerd. Of, om het in sprookjestermen te houden, ben jij, held in je eigen verhaal, wijzer dan toen je van huis vertrok. Op je queeste.

Pot met goud

Want dat levert zo’n reis je ook op. Niet alleen die fantastische huwelijkspartner of die pot met goud aan het einde van de regenboog. Je hebt draken verslagen, je hebt je door een doolhof geworsteld en daar heb je iets van opgestoken. Dat kan niet anders. Je kent jezelf en de wereld nu beter. Misschien is dat nog wel waardevoller dan de schat waarvoor je op pad ging.

Misschien, of zeer waarschijnlijk, ben je wel veranderd. Ben je, net zoals Nils Holgersson van Selma Lagerlöf, een beter persoon geworden. Empatischer. Sta je meer open voor nieuwe ervaringen. Misschien durf je meer of ben je slimmer geworden. In ieder geval ben je rijker geworden in ervaringen. En hoe geweldig is dat?

Groei

Reisverhalen zoals ‘Het Zoutpad’ van Raynor Winn en Cheryl Strayed’s ‘Wild’ zijn mooie voorbeelden van dit soort ervaringen, deze groei. Net als kinderboeken als ‘De Brief voor de Koning’ van Tonke Dragt en ik noemde hem al, Nils Holgersson. Hoewel dat laatste boek eigenlijk een boek over de geschiedenis van Zweden is. Verpakt in een spannend jasje over een stout jongetje. 😊

Dit zijn natuurlijk grote verhalen. Maar ook die zijn begonnen met de eerste stap. De eerste stap van de held. Op pad. Of het nu een groot of een klein verhaal is, wij willen ook jouw verhaal horen. Dus vertel het. Vertel over de aanleiding van jouw reis, het moment dat je wakker werd geschud. Vertel over je belevenissen, wat er goed ging en wat er mis ging. Hoe je over je hobbel heen kwam. En wat je hobbel inhield.

Meeleven

Niets menselijks is ons namelijk vreemd. Dagelijks gaan er zoveel dingen mis. Iets banaals misschien, zoals de kat die in de gang heeft gekotst waar je dan weer in gaat staan terwijl je haast had. Dan is het fijn om te merken dat dat niet alleen bij ons gebeurt, maar ook bij jou. Dat jij geen perfect leven hebt. En als je een groot probleem moet tackelen, dan leven we met je mee. Want wij houden van een underdog. Wij moedigen je graag aan. En wij willen graag weten wat het je opgeleverd heeft. Welke prijs er op je stond te wachten aan het einde van je queeste. Welke levenslessen je opgedaan hebt. Misschien leren we er zelf ook nog wel iets van. Ook niet verkeerd         .

Kortom: deel je verhalen. Laat zien wie je bent, wat je doet en vooral: hoe je dat doet. Wij willen het allemaal weten. Echt waar.

Vond je dit een tof blog? En zou je dat zelf ook willen, op je eigen website? Of LinkedIn bijvoorbeeld? Neem contact met me op, ik kan je helpen. Ik kan je teksten voor je schrijven, jouw teksten redigeren en ik kan je tips geven. Om zelf beter te gaan schrijven. En we kunnen brainstormen. Over blog ideeën voor jouw site bijvoorbeeld. Stuur een bericht naar mirjam.vanelst@hotmail.com of bel me op 06-24479384. Ik hoor graag van je.

STORYTELLING – DE OPLOSSING

Op een witte ondergrond ligt een opengeslagen boek. Op de linkerpagina staat een tekening van 4 mensen. De blanke jongen aan de linkerkant lijkt een verhaal te vertellen, er hangt een wolk boven zijn hoofd waarin hij afgebeeld staat. Hij kust een boon. De 3 mensen aan de rechterkant luisteren naar zijn verhaal. Het meisje en de vrouw kijken naar hem, de man kijkt naar beneden. Op de rechterpagina staat tekst. Boven het boek staat een mok met koffie.

Ja, we gaan het over de oplossing van het probleem hebben! Je weet wel, fase 3 van het verhaal. Afgelopen weken vertelde ik al over de held en de hobbel die in de weg. Het begin van het avontuur, zeg maar. Die posts vind je hier en hier. Nu dus: de oplossing.

  1. De held.
  2. De hobbel in de weg, een probleem.
  3. De oplossing voor het probleem.
  4. Groei.

Er zijn natuurlijk heel veel manier om een probleem op te lossen. Vindingrijkheid, brute kracht, hulp van anderen, het kan allemaal. Om Stach maar weer te noemen, de behoorlijk brutale en onafhankelijke held van Jan Terlouw, met zijn te lange haren; hij maakt meerdere keren gebruik van zijn scherpe intellect. Aan het einde van het boek, bij het allerlaatste probleem dat hij moet oplossen, roept hij de hulp van de burgemeesters in die hij eerder hielp.

Bonenstaak

Jaap, uit ‘Jaap en de bonenstaak’, is niet zo heel erg snugger. Hij ruilt de koe van de familie voor een paar zaadjes. En dat terwijl hij de koe had moeten verkopen op de markt. Wonder boven wonder komen de zaadjes uit en groeien tot aan de hemel. Daar komt bij in het rijk van een reus. Nou ja, je kent het sprookjes. Jaap steelt de kip met de gouden eieren en de magische harp. De reus komt hem achterna, maar Jaap hakt de bonenstaak om. De reus stort ter aarde. Einde van de reus en Jaap en zijn moeder leven ‘happily ever after’.

Prinses Flora

In het sprookje ‘Prinses Flora’ van Janneke Schotveld vindt een prins de verdwenen prinses Flora terug. Geweldige verhalen trouwens, helemaal van nu. Ik ga niet verklappen hoe hij dat precies deed, want ik vind dat iedereen de bundel van Schotveld moet lezen, maar ik kan wel vertellen dat er flink wat doorzettingsvermogen bij kwam kijken.

Jouw oplossing

Dus in dit deel van jouw verhaal vertel hoe je jouw tijger getemd hebt, wat je gedaan hebt om die draak een kopje kleiner te maken of hoe je dat raadsel opgelost hebt. Ik kan me zo voorstellen dat dat niet zonder slag of stoot is gegaan. Niemands leven gaat tenslotte over rozen. Dat van mij niet en ik ga ervanuit dat jij ook wel wat meegemaakt hebt op je pad als ondernemer.

Authenticiteit

Vertel daarover! Want anders word ik alleen maar jaloers en dan koop ik niets van je. Of ik geloof je niet, nog erger. Dan ga ik naar iemand anders wiens verhaal ik wel geloof. Want dat is ook nog een dingetje, authenticiteit. Je moet wel echt zijn. Of in ieder geval, zo overkomen.

Lekker geschreven he, dit blog? Dank je! Wil je dat ook en lukt het niet? Bel me of stuur me een bericht. Ik kan je helpen. Ik kan jouw teksten voor je schrijven of ik kan je trainen, zodat je aantrekkelijker en beter schrijft. Vind ik leuk.

storytelling – de hobbel in de weg

Op een witte achtergrond ligt een vergeeld boek, opengeslagen. Op de linkerpagina staat een pentekening van een draak 7 hoofden. Op de rechterpagina staat tekst. Boven het boek staat een mok muntthee.

Vorige week had ik het toch over rafelrandjes in storytelling? Ik dacht, laat ik je ook wat meer vertellen over de andere onderdelen van een verhaal. Om je geheugen wat op te frissen, dit zijn de elementen die een verhaal moet bevatten:

  1. Een held.
  2. Een hobbel in de weg, een probleem.
  3. De oplossing voor het probleem.
  4. Groei.

Deze keer wil ik het hebben over de hobbel in de weg. Stach uit Koning van Katoren had er maar liefst zeven, geweldig boek trouwens, van Jan Terlouw. Waaronder een draak en een tovenaar, maar ook luchtvervuiling. Duurzaamheid, anyone?

Het probleem

Dat probleem kan natuurlijk van alles zijn. Zoals in Pjotr, ook van Jan Terlouw, kan het probleem ook een systeem zijn. De overheid, armoede, analfabetisme. En als we het dan weer over die draak hebben; is het iemand opgevallen dat die draak iets bewaakt? Ja, natuurlijk! Een schat! Of een knappe prinses. Zoiets. Ook interessant om te bedenken, wie denkt die ridder of die prins wel niet dat hij is? Waarom meent hij recht te hebben op die schat? Side step, maar wel interessant om over na te denken.

Een geschenk

Zo’n probleem is natuurlijk ook een geschenk. Want anders was die held nooit op pad gegaan. Dan was hij lekker lui voor de open haard blijven hangen. Rustig aan. Want als thuis alles prima de luxe was, waarom moet je dan weg? Er moet dus iets ontbreken. En dat avontuur, dat de held aangaat, dat moet wel aantrekkelijk zijn. Want nogmaals, als je helemaal gelukkig bent, dan is er geen behoefte aan verandering.

De Held

En dat is goed om in gedachten te houden als je jouw verhaal gaat vertellen. Of dat van jouw klant. Want jullie zijn de held in het verhaal. En zoals ik vorige keer al schreef, je hoeft niet perfect te zijn. Alsjeblieft niet zeg. Want als jij het bent, dan moet ik het ook kunnen zijn. En dat is mij nog niet gelukt. Dus koester je imperfecties, dan doe ik dat ook. En dan wil ik jou benaderen voor die ene klus.

Kwetsbaarheid

Stel je kwetsbaar op. Want die hobbel? Super als je eroverheen komt! Vind ik tof. Vertel me vooral hoe je dat gedaan hebt. Want dat wil ik weten. Wat jouw proces was. Of nog steeds is. Want als je er nog steeds mee bezig bent, vind ik dat ook interessant. Of als je al weet dat iets niet werkt, maar dat je nu met een andere oplossing bezig bent. Ook tof.

Ga ik de volgende keer meer over vertellen. Want zoals je gezien hebt, is de volgende stap de oplossing van het probleem. Stay tuned, folks!

Trouwens! Iemand interesse in een kop muntthee? In plaats van koffie? Ik spreek graag af om een keer te sparren of mee te denken. Je kunt me bereiken op mirjam.vanelst@hotmail.com of op 06-24479384. Tot snel!

storytelling – de held

“Als er iets gerafeld is, is er meer raakvlak.” Mooie uitspraak, he? Hij is helaas niet van mij. Een mede-ondernemer sprak deze rake woorden laatst na een presentatie die ik gaf over storytelling.

We hadden het over de elementen die een verhaal moet bevatten:

  1. De held.
  2. De hobbel in de weg, een probleem.
  3. De oplossing voor het probleem.
  4. Groei.

Die held, vaak denken we dan aan een prins (of een prinses, natuurlijk), een ridder, iemand die sterk, moedig en krachtig is. Iemand die anderen redt, een steun en toeverlaat is en alleen maar het juiste doet. Maar klopt dat wel? En is dit niet een beetje saai?

De held vs de schurk

Om met dat laatste te beginnen: dat is hartstikke saai! Vlak en eendimensionaal. Het is niet voor niets dat acteurs veel liever de schurk uit het verhaal spelen. Zo’n held, die doet altijd hetzelfde. Die is alleen maar goed. Terwijl de ‘bad guy’ iedere keer weer nieuwe ideeën heeft om zijn of haar zin te krijgen. Die toont initiatief, is creatief, terwijl de held daarop reageert. Een schurk bestaat uit meerdere lagen en meerdere dimensies. Net als wij.

Herkenning

Want laten we eerlijk zijn, wij zijn ook niet altijd op ons best. We hebben natuurlijk onze goede momenten, maar we komen wel eens te laat, vertellen wel eens een leugentje om bestwil of we hebben geen zin om de vuilniszak aan de straat te zetten. Natuurlijk zijn we dat niet vergeten, we hoopten gewoon dat die ander het niet in de gaten had.

Met een perfecte held kunnen we ons maar moeilijk identificeren. En dat is wel de bedoeling met storytelling. We willen de held begrijpen. Voelen dat we ergens hetzelfde zijn. Of in ieder geval hetzelfde hebben gemaakt. Als hij of zij die hobbel kan nemen, die draak kan verslaan, dat gecompliceerde probleem oplossen, dan kunnen wij dat ook. Ook al heeft die held zweetvoeten, een ochtendhumeur en heeft hij de wc-bril weer niet naar beneden gedaan. De mensheid heeft hij toch maar mooi gered. Dan is er voor ons ook nog hoop.  

Hulp inroepen

En kunnen wij dat niet? Dan kunnen wij de held wel om hulp vragen. Want misschien hebben wij geen akelige heksen in onze omgeving, maar hebben we wel iemand nodig die onze keuken verbouwt. Die ons naar betere resultaten coacht. Of die geweldige teksten voor je schrijft. Voor dat laatste weet je natuurlijk wie je kunt inschakelen. 😉 Bel me of mail me, dan pak ik mijn zwaard en kom ik je helpen.

Op je gezicht

Vandaar dat je, als je met storytelling aan de slag gaat, best mag aangeven dat je niet alle wijsheid in pacht hebt. Dat je wel eens fouten maakt. Dat je je vergist. Want het gaat om die reis. De reis die de held meemaakt. Dat eind, dat ‘happily ever after’, dat kennen we wel. Dat is natuurlijk heel fijn, maar die reis, die is pas echt interessant. Al die keren dat je op de plaat bent gegaan en toch weer bent opgestaan. Waarover meer in een volgend blog.

Rafelrandje

Oh ja, en die uitspraak? Die ging over het rafelrandje dat aan de held moet zitten. Want wil zich nu identificeren met een saai en vlak personage? Ik bedoel maar.

Wil je meer weten over Storytelling en hoe je dit binnen jouw organisatie kunt inzetten? Stuur me een bericht en ik kom zo snel mogelijk bij je terug. Bellen kan ook: 06-24479384. Tot snel!

3 boekentips om diverser te lezen

Boekentips! Afgelopen februari was het ‘Black History Month’ en in het kader daarvan besloot ik zo veel mogelijk boeken van personen van kleur te lezen. Vorig jaar las ik veel boeken over de slavernij, zoals ’12 jaar slaaf’ van Solomon Northup, ‘Wij slaven van Suriname’ door Anton de Kom en ‘De ondergrondse spoorweg’ door Colson Whitehead. En dat waren stuk voor stuk aanraders. Maar wel zwaar. En daar had ik dit jaar geen zin in. Misschien door een zekere pandemie? Black History Month gaat over meer dan de slavernij.

Dit werd mijn top 3:

Ademloos (Waiting to Exhale) – Terry McMillan

Ik las eerder ‘Stella’s Minnaar’ van McMillan en dat was super easy breasy. Heerlijk voor in je hangmat met een lekkere cocktail erbij. Stella is moe van al het werken, ze gaat op vakantie naar een zonnig eiland en daar komt ze een leuke jongen tegen. En die wordt haar minnaar. Het is wat controversieel omdat Stella een stuk ouder is dan haar minnaar. Echt veel heeft niet het om het lijf, maar het best vermakelijk. ‘Ademloos’ heeft wel wat weg van ‘Stella’s Minnaar’, alleen gaat het in ‘Ademloos’ om 4 vrouwen. En al die mannen hebben problemen met mannen. De een gaat scheiden, de ander werd zwanger op haar 16e en had daarna nooit meer een man, de derde valt iedere keer weer voor de beruchte foute vent en de vierde… Die is niet blijven hangen. Helaas. Aanrader? ‘Ademloos’ geeft een mooi inkijkje in het leven van 4 vrouwen van kleur in de jaren tachtig. Dat vond ik er echt goed aan. Verder? Het is een leuk tussendoortje.

Op een dag zal ik schrijven over Afrika – Binyavanga Wainaina

Yes, een ‘coming of age’ roman! Een van mijn favoriete genres. Ik houd van de bijzondere manier  waarop de hoofdpersonen in dit genre naar de wereld kijken, hun verwondering. Alles is nieuw en bijzonder en tegelijkertijd is dat heel normaal. Een nadeel van dit genre: de hoofdpersoon wordt volwassen en daar gaat die verwondering… ‘Op een dag zal ik schrijven over Afrika’ is een autobiografie en de manier waarop Wainaina zijn kindertijd beschrijft, is fenomenaal. Zo knap gedaan, ik had echt het gevoel dat ik door zijn kinderogen meekeek. Prachtig. Het boek gaat niet alleen over Wainaina, het gaat ook over zijn vaderland Kenia. In ‘Op een dag zal ik schrijven over Afrika’ volg je niet alleen de schrijver op zijn pad, maar ook het land. Dat gaat heel mooi samen.

Dromen van mijn vader – Barack Obama

Een boek van Obama! Eerlijk gezegd dacht ik dat de voormalige POTUS wel een ghostwriter gebruikt zou hebben. Maar nee, Obama heeft dit boek zelf geschreven en nog goed ook nog. Hij heeft een heel prettige, toegankelijke schrijfstijl. ‘Dromen van mijn vader’ gaat over Obama voordat hij de voorganger van Trump werd. Toen hij nog een gewone, donkere, Amerikaanse jongen was. En dat is erg interessant! Obama’s moeder was blank, zijn vader kwam uit Afrika. Nu is het al lastig om met of tussen 2 culturen op te groeien, maar dan ook nog als in Amerika als donkere man te worden gezien… Bepaald niet makkelijk. ‘Dromen van mijn vader’ schetst een mooi en eerlijk beeld over de familie van Obama, maar hij laat ook heel goed zien hoe het is om in het Amerika van nu op te groeien met een donkere huidskleur. Waardoor het verhaal nog een laag dieper gaat en het een absolute aanrader wordt, zeker als je de geschiedenis en het heden van de Verenigde Staten beter wilt begrijpen.

Heb jij nog aanraders, boeken van POC die ik echt moet lezen? Laat het me vooral weten!

Op YouTube verscheen eerder mijn vlog over deze boeken, dat vind je hier: https://www.youtube.com/watch?v=f6tMneka-Rg

Deze tips verschenen eerder op Queesten Boekproducties, de link vind je hier: https://www.queesten.nl/black-history-month-boekentips/

ben jij wel eens bang?

Op de foto staat een plakkaat. Dit is vastgemaakt aan de brug De Oversteek in Nijmegen. Op de achtergrond zie je de rivier de Waal en de Waalbrug. Op het plakkaat staat een tekst over de moed van de soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog de rivier overstaken.

Afgelopen weekend liepen mijn partner en ik over De Oversteek, een van de vele bruggen van Nijmegen. Doen we wel vaker. We nemen dan de honden mee, aan de overkant kunnen ze los. Wij genieten van het uitzicht, de honden van allerlei viezigheid en zo krijgen we allemaal weer een flinke portie lichaamsbeweging. Fijn.

Plaquettes

Op de brug hangen plaquettes ter herinnering aan de Tweede Wereldoorlog. Aan de offers die zo veel mannen gebracht hebben om ons kikkerlandje te bevrijden. Mooi. Met zonsondergang loopt er iedere avond iemand van Nijmegen naar Lent over De Oversteek. Zodra deze persoon bij een lantaarnpaal komt, gaat deze aan. Ook ter herinnering. Heel mooi.

Fearless

Nu stond er bij een van de plaquettes iets geschreven. “Fearless? Yeah, right!” Toen ik de tekst van de plaquette zelf las, zag ik waar deze opmerking aan refereerde. Dat was deze zin: “From this spot, paratroopers from the 3rd and 1st batallion, 504th regiment, of the 82nd Airborn division, with the aid of C Company, 37th Airborn engineer batallion, fearlessly crossed the Waal River in vulnerable boats on September 20th, 1944.”

Bang

Ah… Dus de oorlog was al een paar jaar aan de gang, de soldaten moesten naar vijandelijk gebied oversteken en dat in nogal instabiele bootjes. Een behoorlijk brede rivier over. Lijkt me toch dat ze best bang moeten zijn geweest. Begrijpelijk, vind ik.

Woorden

Nu kun je natuurlijk zeggen, het is maar een woord. Misschien een foutje van de vertaler. Het is niet zo belangrijk. Maar ik vind het wel belangrijk. Want wat zeggen we hiermee? Wat is de onderliggende boodschap? Dat je niet bang mag zijn? Zelfs niet als je in een armzalig bootje zit, terwijl je onder vuur wordt genomen? Het zal geen pleziertocht zijn geweest.

Respect

Voor de duidelijkheid: ik heb groot respect voor deze mannen en hun daden. Want zij deden het toch maar. Ons land bevrijden, in 1945. Ik vind ze enorm moedig. Ik vraag me weleens af of ik het zou hebben gekund, alles en iedereen achterlaten en vechten voor de vrijheid. Gelukkig blijft dat een retorische vraag.

Stoer

Ik heb lang gedacht dat het goed is om stoer te zijn. Om je kwetsbaarheid, net als je emoties te verbergen. Maar daar ben ik van afgestapt. Woorden en gevoelens zijn belangrijk. Zij laten zien wie wij zijn, als geheel.

Dit schreef ik naar aanleiding van mijn overpeinzingen. Best spannend, ik ben niet zo van het dichten. Maar goed, in het kader van fearlessness:

Bang

Ik ben stoer

Want ik ben bang

Voor bijna alles.

Soms doe ik het dan toch.

Het enge.

En soms niet.

Ik weet niet wat ik enger vind.

Wel

of niet in het diepe springen.

Voor de duidelijkheid: ik maakte de foto van de plaquette een dag na onze wandeling. De tekst die erbij geschreven was, was weggepoetst. Jammer. De auteur heeft me aan het denken gezet en dat vind ik altijd wel prettig.

En dan nog iets: veel woordenboeken op het www geven aan dat ‘fearlessness’ een synoniem is van ‘brave’. Tja. Voor mij zit er toch een verschil, hoe klein dan ook, tussen de 2 woorden. Wat vind jij? Eens of oneens?

Vond je dit een interessant blog? En zou je dat zelf ook willen, op je eigen website? Of LinkedIn bijvoorbeeld? Neem contact met me op, ik kan je helpen. Ik kan je teksten voor je schrijven, ik jouw teksten redigeren en ik kan je tips geven. Om zelf beter te gaan schrijven of hoe je aan onderwerpen voor je blogs komt. Stuur een bericht naar mirjam.vanelst@hotmail.com of bel me op 06-24479384. Ik hoor graag van je.

7 duurzame cadeautips

Op mijn tijdlijn op social media komen regelmatig de meest prachtige zero waste, biologisch afbreekbare, minimalistische producten voorbij. Scheermesjes, wasbare oogmake-upverwijderaars, alles is nu zo ongeveer wel in duurzame vorm beschikbaar.

Hartstikke tof natuurlijk, maar ik moet er toch wel een beetje om lachen. Want hoe duurzaam is zo’n aankoop nu echt? Want je koopt weer iets nieuws en er moet weer een autootje naar je toe rijden…

En als we het over duurzaamheid hebben; wat is dat precies? Wegwerp is natuurlijk niet duurzaam. Uitbuiting: ook niet okay. Prettig als het item dat je koopt geproduceerd is met respect voor Moeder Aarde.

Maar je kunt er ook nog op een andere manier naar kijken. Heb je het echt nodig? Kun je een andere oplossing vinden, iets wat je al in huis hebt, bijvoorbeeld? Of als het om een cadeau gaat: heeft degene voor wie je het koopt, het nodig? Wil hij of zij dat echt hebben en gaat die ander het gebruiken?

Want als die ander niet zit te wachten op jouw cadeau, dan is het niet duurzaam. En dat is jammer. Zonde van het geld en ook best wel slecht voor het milieu. Want waar kwam dat ding waar niemand op te wachten, vandaan? Met de boot uit China? Ik noem maar even iets. Gemaakt door kleine kinderhandjes ergens aan de andere kant van de wereld? Al die CO2-uitstoot, voor niets.

Lang verhaal, maar hier komen een 7 tips voor duurzame cadeaus. Gratis en voor niks. 😉

Geef iets nuttigs

Nee, geen afwasborstel. Of alweer een paar sokken. Alhoewel.. Je kunt ervoor zorgen dat het feestvarken zijn cadeau deelt. Bijvoorbeeld met de tuinvogels. Dat is in dit seizoen niet meer zo heel erg nodig, maar de bijen en de andere ‘critters’ zijn wel altijd blij met nectar. En nectar vind je in… bloemen! Geef dus bloemzaadjes cadeau. En zodra de vogels weer behoefte hebben aan bijvoeding, koop dan van die mooie metalen houders. En bollen zonder netje eromheen. Iedereen blij. Vaak vind je deze items bij je plaatselijke tuincentrum. Dat van mij zit op 10 minuten loopafstand. Zo hoeft er niemand voor mij te rijden, vind ik ook prettig.

Geef iets wat de ander gebruikt

Sokken! Ik weet het, saai. Net als een pyjama of een stropdas. Maar hey, het wordt wel gebruikt. En dat is duurzaam. Bovendien denkt die ander iedere keer aan jou als hij zijn pyjama of sokken aandoet. Ik bedoel maar. Niet doen natuurlijk als de ander al tig exemplaren in de kast heeft liggen. Maar mijn partner leeft nu zo ongeveer in de trui die ik hem cadeau deed met de Kerst, ik zie zijn dochters regelmatig de gezichtsverzorging gebruiken die ik hen cadeau deed, dus… Missie geslaagd. De sweater was trouwens van biokatoen en het gezichtsspul veganistisch. Kleine stappen mensen!  

Geef iets wat opgaat

Staat het huis van jouw ouders ook zo vol? En wordt er niets weggedaan? Ik snap het wel, deze spullen vertegenwoordigen vaak een tijd die voorbij is. En ze zijn nog goed, dus waarom wegdoen? Maar goed. Voor mijn moeder koop ik geen spullen meer die ze ergens neer moet zetten. Prullaria. Maar wel  douchecrème bijvoorbeeld. Nog meer suggesties? Wijn natuurlijk! Chocolade, ook altijd welkom. Of appelsap. Liefst duurzaam verpakt, lokaal gemaakt enzo. Je snapt wel waarom.

Koop tweedehands

Meestal weet ik niet zo goed wat ik voor de feestdagen moet vragen, want ik heb alles al. En heb ik ergens behoefte aan, dan koop ik het zelf. In het verleden vroeg ik daarom meestal een boekenbon. Maar tegenwoordig koop ik mijn boeken meestal bij de kringloop en die accepteert die bonnen niet. Dus nu vraag ik vaak om een boek dat de gever zelf mooi vond. Of waarvan hij of zij denkt dat het echt iets voor mij is. Ik zeg er altijd bij dat het tweedehands mag zijn. Zo kreeg ik een paar jaar geleden 5 boeken in een keer van de Sint. Sommige boeken had ik zelf nooit uitgekozen, maar ook dat was erg leuk. En waarom ook niet tweedehands kopen? Okay, ik zou ook geen vergeeld of bevlekt boek willen krijgen. Maar als het er nog goed uitziet? Ben je op zoek naar een specifiek boek? Kijk dan eens bij www.boekwinkeltjes.nl of www.boekenbalie.nl. Je wordt goed geïnformeerd over de staat van het boek en de prijs ligt over het algemeen een stuk lager dan de nieuwprijs. Ik ben fan!

Maak zelf iets

De dochters van mijn vriend vinden het heel erg leuk om te bakken. Dus maakten we bananenbrood voor mijn moeder. Had ze nog nooit op. Groot succes! Voor de volgende verjaardagen hebben we al bedacht dat we koekjes gaan bakken. Ook leuk. Iedereen blij. Verder gaan mijn persoonlijke ervaringen met dingen maken niet, ik ben niet zo heel erg handig. Hoewel ik laatst wel een hanger voor in de auto van strijkkralen heb gemaakt. Een vriendin van mij maakt zeepjes en komt met de meest fantastische tassen, sokken en andere creaties aan. Allemaal zelfgemaakt, zo knap! Misschien toch maar eens een hobby gaan zoeken.

Geef niks

Het meest duurzame en misschien ook wel het lastigste is niets geven. Er is een hoop voor te zeggen. Je bespaart je eigen tijd en energie, want je hoeft niet op zoek naar het perfecte cadeau. Het kost niets. Er wordt niemand voor je cadeau uitgebuit, er wordt geen CO2 uitgestoten. Allemaal voordelen, toch? En toch is het leuk om iets te geven. Van mij, voor jou. Want ik vind jou leuk. Ik waardeer jou. Je zou natuurlijk kunnen afspreken om samen tijd door te brengen. Een wandeling samen te maken. Langs minibiebs, bijvoorbeeld. De lokale ondernemers te ondersteunen door een koffie te halen en samen van het mooie weer te genieten. Idee?

Geef aan een goed doel

Okay, een laatste tip; geef aan een goed doel. Laat een boom planten voor het feestvarken. Doe een donatie aan een organisatie waar de ontvanger iets mee heeft. Zeker in deze tijden gaan veel fundraisers niet door, waardoor non-profits grote behoefte aan geld, maar ook goederen. Als je niet graag geld doneert, geen probleem. Veel organisaties accepteren ook giften in natura. Zoals asiels bijvoorbeeld. Brokken, handdoeken, speelgoed, het is allemaal van harte welkom.

Dit waren mijn 7 duurzame cadeautips! Heb jij toevoegingen? Laat het weten, ik ben benieuwd!

Vond je dit een tof blog? En zou je dat zelf ook willen, op je eigen website? Of LinkedIn bijvoorbeeld? Neem contact met me op, ik kan je helpen. Ik kan je teksten voor je schrijven, ik jouw teksten redigeren en ik kan je tips geven. Om zelf beter te gaan schrijven of hoe je aan onderwerpen voor je blogs komt. Stuur een bericht naar mirjam.vanelst@hotmail.com of bel me op 06-24479384. Ik hoor graag van je.

Recensie: Dog.Eat.Plant – Lisette Kreischer

Dé wetenschappelijk onderbouwde gids om je hond veilig en liefdevol naar een plantaardig dieet te laten overschakelen. Laat je door Dog.Eat.Plant. inspireren tot een diervriendelijk dieet voor je trouwe viervoeter. Op dit moment heeft de hondenvoer industrie een substantiële impact op ons klimaat. En is verantwoordelijk voor veel dierenleed. Dat kan echt anders! Dog.Eat.Plant. helpt je om je hond de voeding te geven die lekker, gezond én diervriendelijk is, op basis van het nieuwste wetenschappelijke onderzoek. Vegan auteur Lisette Kreischer schreef samen met expert Rick Scholtes een boek dat een duidelijk overzicht geeft van wat jouw hond nodig heeft op gebied van voedingsstoffen en biedt 10 lekkere recepten om zelf mee aan de slag te gaan. Hiervoor riepen ze de hulp in van (inter)nationale wetenschappers, dierenartsen en specialisten.

Stoppen met je hond vlees te geven? Dat kan toch niet? Zelf eet ik al ruim 15 jaar vegetarisch. En toch heb ik nooit echt overwogen mijn honden plantaardig voer te geven. Want ze zijn carnivoren, ze stammen immers van wolven af. En ze vinden het lekker. Zielig, om het ze dan te ontzeggen. Of niet?

Zielig

Nou… over dat zielig hebben we het zo meteen. Honden zijn geen carnivoren, maar omnivoren. Ze eten dus alles. Ja, vlees, maar ook groentes. Ze stammen weliswaar af van wolven, maar dat betekent niet automatisch dat ze vlees nodig hebben in hun dieet. En als ik naar mijn honden kijk, die bijna mijn vingers eraf bijten om hun komkommer en appel in ontvangst te nemen, dan vinden ze dat net zo lekker als hun brokken. Die dus nog wel uit dierlijke producten bestaan.  

Zielig, om je huisdier iets te ontnemen wat hij of zij zo lekker vindt? Tja. Zullen we het hebben over al die dieren die elke dag hun leven verliezen in de bio-industrie? Vele, vele malen eerder dan wanneer ze hun volledige leven hadden kunnen leiden? En hoe ze dat leven doorbrengen? Op manieren die niet natuurlijk zijn, zoals de kraamkooien waarin zeugen geklemd worden? Zodat ze niet op hun biggen rollen en ze zo doden?

Of de biggen van wie de staart geamputeerd wordt? Even tussendoor, bij honden doen we dat al bijna 25 jaar niet meer. Want dat was onnodig. Biggen vervelen zich zo dat ze zich op hun broers en zussen gaan uitleven. Dat uit zich in het bijten van elkaars staart. Waarom vervelen die biggen zich zo? Omdat hun huisvesting hen niet stimuleert. Er zitten zenuwen in de staart, waardoor varkens hun hele leven pijn aan dat stompje houden.

Fikkie

En nog even over dat ontzeggen: we leggen onze huisdieren al op zoveel vlakken onze wil op. Ze moeten mee in ons ritme, wij bepalen wanneer ze slapen, hoe lang we met ze wandelen en waar.  Misschien trekken we ze lollige jasjes aan. Ze worden regelmatig geënt of getiterd en om onnodig lijden aan het eind van hun leven te voorkomen, helpen we ze om naar de regenboogbrug te gaan. Als je daarin gelooft. En als het om eten gaat, geven we ze brokken, natvoer of misschien wel BARF. Vers vlees dus. Ik bedoel maar, hoezo leggen we onze honden onze wil op?

Impact

Lisette Kreischer legt in Dog.Eat.Plant duidelijk uit wat de impact van onze harige vrienden is op het milieu en hoeveel dieren er doodgaan zodat bijvoorbeeld een rottweiler z’n dagelijkse portie brokken naar binnen kan werken. Mocht je trouwens denken dat honden slachtafval eten en dat het daarom niet zo erg is: dat klopt niet. Kreischer weerlegt een flink aantal theorieën. Daarvoor heeft ze de hulp ingeroepen van meerdere experts. Mocht iemand twijfelen aan de inzichten in Dog.Eat.Plant.

Okay, en nu?

Na het lezen van Dog.Eat.Plant zijn we meteen aan het werk gegaan. Want we hadden een feestje, we vierden Stella’s Gotcha Day! De perfecte gelegenheid om pupcakes te maken. Super om te doen en de dames viervoeters vonden ze heerlijk. Dog.Eat.Plant bevat meerdere gerechten voor als je iets te vieren hebt, zoals de pupcakes. Wij gaan wel nog oefenen, want onze creaties zagen er net iets minder mooi uit dan die uit het boek. Oeps. Als je je hond dagelijks wil verwennen met vegan voer, dat kan ook. Ook daarvoor staan gerechten in het boek.

Dog.Eat.Plant heeft mij niet alleen aan het werk gezet, maar ook aan het denken. Want ik wist natuurlijk wel dat mijn lieftallige viervoeter vlees eet. Maar de impact daarvan… Daar had ik nog nooit echt bij stil gestaan. Ik ben nu in gesprek met mijn dierenarts over veganistische hondenbrokken. Ik heb al proefzakjes voor de dames besteld, eens kijken wat ze daarvan vinden. Ik heb zo’n vermoeden dat ze ze heerlijk zullen vinden. Bij het plaatselijke tuincentrum vonden we laatst veganistische botjes kauworen. U weet wel, wat normaal van een varken is, zeg maar. Die hebben we meegenomen voor de dames en: groot succes! Kortom: wij gaan hiermee verder aan de slag.

Lisette Kreischer, heel erg bedankt voor het recensie-exemplaar van Dog.Eat.Plant!