November Geefmaand

20191126_135337

De Sint zit al weer lang en breed in Spanje, bij de meeste mensen staat de Kerstboom al haar naalden te verliezen en ik wil het nog even over november hebben. De November Geefmaand om precies te zijn. Omdat het zo fijn was.

Wat achtergrond

Zeven jaar geleden ‘deden’ we voor het eerst aan November Geefmaand. Het is gebaseerd op het boek ’29 Geschenken, hoe een maand lang geven je leven kan veranderen’ van Cami Walker. Cami Walker had MS, waardoor ze heel veel pijn had, het ging niet goed met haar relatie en ook haar bedrijf liep niet lekker. Ze kreeg het advies om 29 dagen onvoorwaardelijk te geven, daardoor zou ze zich beslist beter voelen.

Dat klopte, schrijft Cami Walker in haar boek, in die 29 dagen leerde ze om op andere zaken en mensen te focussen dan zichzelf en daardoor had ze veel minder pijn, werd haar relatie met haar man beter en meldden klanten zich spontaan aan. Hartstikke fijn natuurlijk. Ik ben er wat sceptisch over, maar goed, als het voor haar werkt… Best.

November Geefmaand

Goed, die Geefmaand dus. De eerste werd georganiseerd door De Verdubbeldame aan wie ik vraag met mij samen een maand lang iedere dag te geven. Dankzij haar oproep haakten er veel mensen aan, superleuk, en inmiddels is het een jaarlijks terugkerend fenomeen. Nou ja, fenomeentje. Op Facebook hebben we een groep waar we onze activiteiten delen. Gezellig!

Dat geven, dat hoeft dus niet groots en meeslepend te zijn. Of heel veel geld te kosten. Want een geefactie kan prima met gesloten portemonnee. Zo werd er aandacht en tijd besteed aan familieleden en vrienden. Werden er gebruikte postzegels naar een goed doel gestuurd en leverde ik medicijnen en voer bij een ander goed doel in.

De ene daad kostte wat meer moeite dan de andere. Zo tekende ik tientallen petities vanuit mijn luie stoel en maakte ik geld over naar diverse goede doelen waardoor zielige honden en katten het de aankomende winter niet zo koud hebben en geen honger hebben. Hoop ik dan toch.

Mezelf gaf ik ook een cadeau. Een stilteretraite. Heerlijk! Een dag vol meditatie, lezen, wandelen en mijmeren. De volgende keer wil ik weer 2 dagen, want wat is dit fijn. Mijn allerfijnste geefdaad van dit jaar? Dat er weer een klein harig monster op de bank ligt. Heerlijk! Waarover later meer. 🙂

Anne – the bestest bulldog ever

091Anne18092019

“Je hebt 2 opties,” zei de dierenarts ongeveer een half jaar geleden, “Of je haalt het oog eruit of we moeten het over euthanasie hebben.” Nu ben ik bepaald niet dol op operaties, met name de narcose vind ik eng. Mijn allereerste hondje overleed op de operatietafel, ze was toen 3 maanden oud. En voor mezelf vind ik het ook eng, ik wil niet zomaar midden op de dag op een tafel gaan slapen. Maar het was duidelijk, voor Anne was er maar 1 optie mogelijk.

Want inslapen, dat gingen we echt niet doen. Mme was weliswaar wel al ruim 11 (als de schatting van destijds klopte) en ze had al een hele tijd last van haar rug, maar verder was ze nog steeds zo fief als een hoentje. Of zoiets. Ze vond nog steeds dat ze formaat Ierse Wolfshond was en dat ze de baas in huis was. Okay, Anne, als jij het zegt.

Ze ging dus onder het mes en dat ging heel erg goed. Ze was snel wakker en ook al leek ze een slechte trip van de medicijnen te hebben, toch knapte ze snel op. Ze hoefde amper aan haar eenogige bestaan te wennen. Waarschijnlijk had ze al langer last van haar oog en zag ze al een tijd slecht.

Wel jammer dat ze na de operatie weer een blaasontsteking kreeg. Waarschijnlijk door de lage weerstand en haar slechte rug. Hondjes met spondylose kunnen moeilijker hurken waardoor er vaak urine achterblijft in de blaas. Dat is niet goed, dat kan blaasontstekingen veroorzaken.

Bij Anne, met haar lage weerstand en haar ‘old lady bones’ veroorzaakte de antibiotica diarree. En die diarree veroorzaakte…. een blaasontsteking.. En ze kreeg weer diarree… Zo raakten we in een vicieuze cirkel terecht. Anne had er op zich niet veel last van, dunne of dikke poep, whatever. Ik vond het wel zwaar om ’s nachts op te staan om Mme ‘ongelukjes’ op te ruimen.

We hebben van alles geprobeerd om er maar achter te komen wat er aan de hand was. We deden een echo, we namen urine rechtstreeks uit de blaas af en iedere keer was het antwoord: niets te zien. Wat op zich goed nieuws was. Maar de klachten bleven. Ontlasting onderzocht: daar kwam wel iets uit, toch maar weer antibiotica gegeven. Maar dat de problemen zo lang duurden, dat was niet normaal.

Anne bleef zichzelf. Blaffen als de deurbel ging, naar haar botje sprinten als er bezoek kwam, eten als een dokwerker. Rennen tijdens het rondje lopen, we deden het allemaal. Na onze vakantie in Amerika (waarover later meer) kon ik met Anne meteen door naar de dierenarts. Een dikke vette blaasontsteking. En nu was de boodschap van de dierenarts: “Dit moet aanslaan. Anders moeten we praten over euthanasie.” Ik zag zelf ook dat het niet goed ging. Maar toch…

We gingen aan de slag met weer antibiotica en ik bestelde supplementen. Die 2 dagen iets leken te doen. Tot Anne’s lichaam aangaf er wel klaar mee te zijn, met al het geprobeer. Zo lastig, want Mme bleef haar vrolijke en assertieve zelf. Uiteindelijk besloot ik toch het gevreesde telefoontje aan de dierenarts te plegen en de afspraak voor euthanasie te plannen.

Voor zover een euthanasie fijn kan zijn: deze was goed. Anne is in mijn armen, op mijn schoot, vredig ingeslapen. Ze had nog iets lekkers onder de vaatwasser vandaan gehaald en daarna een flinke lepel pindakaas van haar geliefde pappi gekregen. Ze was heel snel weg. Anne wilde het niet toegeven, maar haar lichaampje was op. Wat was ze sterk en dapper. Mijn hart, oh, mijn hart…

 

Minimalisme – 2 Euro per dag besparen

Jaren geleden vloog het geld hier altijd de deur uit. Net als Loesje hield ik een flink stuk maand over nadat het geld op was. Vreemd, vond ik, want zulke rare dingen deed ik toch niet. Ik kocht niet minder dan vrienden en collega’s en ik had best een leuk salaris.

Money, money, money…

Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik echt actie moest ondernemen als ik niet langer rood wilde staan. Alleen maar hopen dat het ooit een keer goed zou komen, dat werkte niet. Ik begon mijn huis op te ruimen. Ik had zoveel spullen waar ik niets mee deed. Die gingen weg. Tegelijkertijd kocht ik veel minder nieuwe spullen, want waarom je huis opruimen om het toch weer te vullen met van alles en nog wat?

Dankzij deze opruimactie kreeg ik een veel prettiger huis en een lagere hypotheek. Ik loste mijn studieschuld af en ik stond niet meer rood. Heel erg prettig! Als ik iets wilde hebben, dan wist ik dat het kon betalen. Het fijne was dat ik veel minder wilde.

Minimalisme

Het minimalisme is een manier van leven geworden waar ik me goed bij voel. Maar… Af en toe en soms wel vaker dan dat gaat het koopbeest toch weer los. Nooit meer zo erg als die jaren geleden, maar wel zo dat ik baal. En niet eens zozeer van het geld dat uitgegeven is, maar van de tijd. De tijd die ik in webshops doorgebracht heb of op Google, op zoek naar iets wat ik niet nodig had. Zo jammer.

Daarom deed ik afgelopen september mee aan de challenge van Gierige Gerda op Instagram. Het was de bedoeling dat je iedere dag 2 Euro zou sparen en nog eens 2 Euro zou besparen. Nu leek me dat sparen appeltje eitje, want hoe moeilijk is het om iedere dag een klein bedrag in een apart potje te doen? Moet je dat alleen wel in je portemonnee hebben… 😉

Minder uitgeven

Het besparen leek me lastiger. Je moest onnodige dingen laten liggen (niet nodig, niet nodig, niet nodig) en je wat luxe ontzeggen, zoals een kopje koffie tijdens het sjoppen. Maar ik ga bijna nooit winkelen, dus hoe zou ik dat dan moeten doen? Nou… Dat bleek dus een stuk makkelijker dan ik dacht. Ik bleek stiekem meer geldverslindende gewoontes te hebben dan ik me realiseerde.

De maand begon meteen goed, met een blaasontsteking. Tijdens het weekend, altijd fijn. Ik belde de dichtstbijzijnde huisartsenpost, in Nijmegen want ik wilde een antibioticakuur. En die kreeg ik niet. Er was weer een nieuw protocol, eerst een paar dagen flink veel drinken en als het dan echt niet over was, kon ik de week erop naar mijn eigen huisarts. Ik was niet blij, maar dankzij het nieuwe protocol spaarde ik wel ruim 4 Euro uit. Want zoveel zou ik aan benzine uitgegeven hebben. En een uur reistijd.

Door de blaasontsteking kon ik ook niet naar de sauna. Daar had ik nog een bon voor, dus gratis entree! Alleen is gratis natuurlijk nooit helemaal voor niks. Want die auto rijdt niet voor niets naar dat wellness resort. En iets lekkers te eten of te drinken is ook wel fijn. Hoort bij de beleving! Een dagje me time! Dat werd dus me-time op de bank. Wel gratis. 😉

Een paar dagen later had Miss Anne vitamines nodig. Tot mijn verbazing was mijn plaatselijke drogist goedkoper dan de webshop van de grote keten waar ik ze eigenlijk had willen kopen. Dat kwam mooi uit! En dat was niet het enige voordeel. Met mijn aankoop steunde ik een lokale ondernemer en was ik goed voor mijn lijf en het milieu, want ik wandelde naar de winkel.

Hey big spender!

Door deze challenge realiseerde ik me weer dat ik stiekem best vaak op het wereldwijdeweb zit. Niet dat ik altijd iets koop, maar ik spendeer wel veel tijd in de digitale wereld. Zo zag ik hele gave sneakers op social media voorbijkomen. En niet duur! Voor het gemak vergat ik even dat ik nog 5 paar prima sneakers in de kast heb staan.

Ik wilde ook weer een trui, voor op vakantie. Want tijdens al mijn opruimrondes zijn de meeste truien naar de kringloop gegaan. De enige die ik nog heb is een ‘ugly Christmas sweater’ en daar vond ik het toch net iets te vroeg voor. Na lang zoeken en reviews lezen op diverse sites deed ik het uiteindelijk toch niet. Want ik vond een andere trui. Voor nop! En die schoenen? Ook niet gekocht. Want niet nodig. Ik had schoenen aan die minder mooi waren maar wel zalig zaten. Dit was de eerste vakantie waarop ik geen pijn aan mijn voeten had!

Alleen maar besparen?

Nee hoor! Ik zat heus niet de hele maand zielig en alleen op de bank zat, geld uit te sparen. Ik ben er een aantal keren op uit geweest, heel bewust. En ik genoot ervan! Waarschijnlijk meer dan anderes.  Zo zat ik na een boswandeling op het terras met een cappuccino. Met havermelk in plaats van koemelk en die was me toch lekker!

Voor de bruiloft in Amerika (waar we in oktober naartoe gingen) kocht ik een broche om mijn outfit af te maken. Via Marktplaats. Van Dior. Oh lala! Nu was die broche een stuk duurder dan de bedoeling was, maar ik vond hem zo mooi en hij past bij zoveel outfits… En daarbij, ik had (in theorie) geld over, want ik had een paar schoenen niet gekocht.

Nog meer schoenen?

Ja, alweer een paar schoenen. Ik had bedacht dat ik comfortabele schoenen wilde, zodat ik daar makkelijk een dag op kon lopen. En dansen! Die moesten ook nog vegan zijn, in het kader van diervriendelijkheid en duurzaamheid. Maar! Vorig jaar kocht ik een paar schattige muiltjes bij de kringloop. Ze bleken super bij mijn retro-achtige jurk te staan, dus weer een aankoop die niet doorging. In plaats daarvan kocht ik dus de broche waar ik hopelijk heel lang plezier van zal hebben. En anders verpats ik ‘m wel weer via Marktplaats.

Uiteindelijk ging ik toch naar de sauna. Mijn gratis kaartje was natuurlijk niet echt gratis, want we hadden ooit 3 kaartjes voor een klein prijsje aangeschaft. Maar als je er maar 2 gebruikt… Ik smeerde thuis een paar boterhammen en nam een dopper mee, zodat ik makkelijk water kon pakken bij de sauna. Uiteindelijk nam ik 1 drankje, thrifty!

Marktplaats

Miss Anne had een truitje nodig. Door alle gezondheidstrubbels is ze flink afgevallen en nu dat de herfst ingetreden is, is een truitje wel zo comfortabel. Voorheen zou ik iets op een reguliere site hebben gekocht, nu keek ik op Marktplaats. En wat bleek? Voor nog geen 4 Euro (ex verzendkosten natuurlijk) vond ik een lief truitje. Dat zou normaal zeker 15 Euro hebben gekost. Truitje past perfect, Anne is er blij mee en ik dus ook. Marktplaats is my friend!

Kortom

Het was een enerverende maand. Ik ben blij dat ik meegedaan heb, want ik werd me steeds meer bewust van mijn uitgavepatroon en nog meer, van mijn gedachtepatronen. Wat spendeer ik veel tijd aan dingen die ik niet nodig heb. Aan dingen die er niet toe doen. En wat is waardevoller dan mijn tijd?