Op reis! naar Ghana, Nigeria en Egypte

Ik ging op reis en nam mee… Met boeken kun je overal naartoe, dat blijkt wel weer!

Ik nam het me al vaker voor en dit jaar weer: om veelzijdiger te gaan lezen. Want ik greep nog steeds automatisch naar blanke, Noord-Europese en Amerikaanse auteurs. Nou ja, naar hun boeken dan. Zonde! Want er zijn zoveel goede auteurs van kleur, waarom zou ik die buitensluiten? Daarna kwamen er meerdere boeken op mijn pad waar ik ontzettend van heb genoten. Eerlijk is eerlijk: nog steeds las ik veel meer blanke, Noord-Europese en Amerikaanse auteurs, maar goed, work in progress, zullen we maar zeggen. Hieronder vinden jullie de boeken die er voor mij echt bovenuit staken. En die, toevallig (?) ook nog eens allemaal geschreven zijn door vrouwen. Enjoy!

De Paradox van Geluk – Aminatta Forma

Waterloo Bridge, Londen. Een toevallige ontmoeting tussen 2 vreemden, Atilla, een Ghanese traumapsychiater en Jean, een Amerikaanse die stadsvossen bestudeert. Wanneer Atilla’s neefje vermist blijkt mobiliseert Jean haar netwerk van vrijwilligers die vossen voor haar tellen; samen gaan ze op zoek. Gaandeweg ontvouwt zich tussen Atilla en Jean een bijzondere vriendschap.
‘De Paradox van geluk’ is een aangrijpende roman over instinct, veerkracht en de complexiteit van menselijke relaties. Forna toont ons op geraffineerde wijze de verborgen kanten van een multiculturele metropool, hoe we met elkaar samenleven en de ware aard van geluk.

Nou had ik nog nooit van Aminatta Forma gehoord… Maar ze schijnt behoorlijk bekend te zijn. En ze schrijft goed! Ik genoot enorm van ‘De Paradox van Geluk’ en heb dan ook meteen een groot deel van haar andere boeken besteld. De hoofdpersonen zijn intelligent, sympatiek, vriendelijk… Ik ben heel benieuwd naar haar andere boeken.

Als een muildier dat roomijs naar de zon draagt – Sarah Lapido Manyika

Morayo is druk bezig met het organiseren van haar 75ste verjaardag. Elk jaar doet ze zichzelf een chic paar schoenen cadeau en elk jaar doet ze iets gedurfds: nu heeft ze haar zinnen gezet op een tatoeage. Maar dan valt ze en moet ze een heupoperatie ondergaan. Al zal ze moeten accepteren dat haar lichaam en geest haar langzaam in de steek laten, als het gaat om alles uit het leven halen, is Morayo niet te stoppen.

Ah, geweldig… Wat een heerlijk boek is dit. Het enige nadeel? Het is te kort! Ik wil meer over Morayo lezen. Ik hoop zo dat er een vervolg komt.

Ik wil trouwen! Ghada Abdel Aal

Ik wil trouwen! Alleen al de titel van dit boek is een provocatie uit de mond van de 29-jarige Ghada Abdel Aal. Mannen mogen gerust zeggen dat ze willen huwen, maar in het conservatieve Egypte moeten vrouwen het nog steeds hebben van gearrangeerde ontmoetingen met potentiële partners die door familie of vrienden zijn uitgekozen. Ghada deed wat haar leeftijdsgenoten alleen maar durfden te denken: ze hield een openhartig blog bij over haar zoektocht naar een geschikte echtgenoot. Ze beschrijft de mannen die zich als huwelijkskandidaat aandienen en de hilarische, groteske situaties die dat oplevert. Zo is er een humeurige arts, die volgens de sharia leeft en haar als derde vrouw wil. En een man die tijdens zijn eerste bezoek ongevraagd de televisie aanzet omdat zijn favoriete voetbalclub speelt en boos wordt als zijn potentiële schoonfamilie voor een andere club blijkt te zijn. Voor Ghada werd het een lange reeks teleurstellingen.

Dit is leuk! In zo’n 200 pagina’s leer je heel veel over de Egyptische cultuur. Hartstikke toegankelijk, soms ook best wel pijnlijk, maar over het algemeen heel erg fijn om te lezen. Vindt Ghada Abdel Aal uiteindelijk haar droomechtgenoot? Lees het boek en kom er achter…

Mijn zusje de seriemoordenaar – Oyinkan Braithwaite

Koredes zusje Ayoola is in alles het tegenovergestelde van wat zij is: ze is het favoriete kind, bloedmooi, neemt het leven niet al te serieus – en is een seriemoordenaar. Geen man overleeft een relatie met haar. Zussen ben je echter voor het leven, dus Korede helpt haar keer op keer. Wanneer de knappe arts in het ziekenhuis waar Korede werkt, op wie ze heimelijk verliefd is, ook voor Ayoola’s charmes bezwijkt, staat Korede echter voor een gruwelijk dilemma: kiest ze voor haar zusje, of voor zichzelf?

‘’Mijn zusje de seriemoordenaar’ was een tijd terug echt overal op social media te zien, het was een enorme hit. Ik deed dus een bescheiden dansje toen ik het boek in de kringloop vond. Het is vlot geschreven, origineel, ik bedoel maar, een vrouwelijke seriemoordenaar? Van deze selectie vind ik het echter het minste boek. En dat komt door het einde. Het lijkt of Braithwaite het einde een beetje in elkaar geknutseld heeft. En dat is jammer. Maar goed, ik kan in ieder geval zeggen dat ik deze hype ook weer heb meegemaakt.

Iemand nog tips? Must-reads? Of boeken die je absoluut, 100% afraadt? Laat het me weten!

Hallo december, dag november!

Vanwaar deze bullendame als header van dit blog? Omdat een doos oud papier met een bedankbriefje er een beetje saai uitzag op de foto. 🙂 Perfect imperfection, zeg maar.

Wat is het koud, mensen! Ik zit hier met een grote bak thee, onder een dekentje en nog heb ik het koud. Niet dat ik klaag, he? De zonnige novembermaanden waren geweldig, maar het is nu eenmaal december. Cocoonen, lekker! Alleen zo jammer als je het huis uit moet en je zo’n frisse bak regen in je snoet krijgt. Hoe handig is dan zo’n mondkapje? Juist!

Anyway… Het is dus alweer december en dat betekent dat de November Geefmaand voorbij is. Het was weer fijn. Deze keer met een relatief klein groepje, wat natuurlijk helemaal prima is. Iedere dag verscheen er minstens een fijn bericht in de Facebookgroep, vaak meer. Met attente, hartverwarmende geefacties. Echt super.

Het mooie van zo’n geefmaand is voor mij de realisatie hoeveel ik heb. En krijg. Hoeveel ik dus ook kan geven. Want wat was het gezegde ook alweer? Van delen is nog nooit iemand armer geworden, zoiets? Hoeveel hebben we nodig? Kan ik iets missen? Best wel.

Was de November Geefmaand alleen maar warm en fuzzy? Nope. Voor mij niet, althans. Het is ook geen grote opdeborstklopperij en ‘kijk mij eens geweldig goed bezig zijn’. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar op mijn tijdlijn wordt regelmatig onheil en onzaligheid getoond. Honger, kou, mishandeling, uitzettingen. Er is zoveel gebrek en gebrekkigheid. Zoveel organisaties die onze hulp kunnen gebruiken.

Dus doneerde ik geld, goederen, tijd. Hoewel het ergens als een vorm van afkopen voelt. Net zoals we vroeger voor goed geld een aflaat kochten in de kerk, zodat we niet in het vagevuur terechtkwamen. Nu doneer ik tandpasta, maandverband en een paar oude laarzen aan de vluchtelingen die het koud hebben in Moria, op Lesbos. Dag schuldgevoel.

De kinderen van mijn vriend gingen door hun berg knuffels. De vitamini’s van de supermarkt op de hoek mochten weg, net als nog een paar andere knuffelige vrienden. Op mijn oproep op de plaatselijke weggeefgroep op Facebook reageerde iemand: of zij ze mocht hebben. Ik had eigenlijk om een goed doel gevraagd, maar niet een van de lokale asiels of kringlopen had interesse. Goed dat ze het aangeven natuurlijk, maar een beetje frustrerend voelde het wel.

Degene die reageerde wilde de knuffels wel hebben, zodat ze die haar kinderen voor Sinterklaas kon geven. Mijn teergevoelige hart deed zeer. Maar goed, mijn goede daad voor die dag was gedaan en de volgende dag moest er weer een geefactie worden verricht. En door.

Wat deed ik nog meer? Ik stuurde een slaapzak naar Sheltersuit. Zij maken daar jassen voor dak- en thuislozen van. Mocht je nog van je oude slaapzakken af willen: dit werkt perfect. Je krijgt een antwoordnummer, je hoeft dus geen verzendkosten te betalen. Je propt je slaapzak in een verpakking, doet het adres erop en brengt het pakket naar het dichtstbijzijnde postagentschap. Done. Op de website van Sheltersuit staat deze indrukwekkende informatie: tot nu toe hebben ze meer dan 10.000 daklozen geholpen, 21.000 kilo restmateriaal gebruikt en 112 banen gecreëerd. Top. Zelf op de website kijken? Dat kan, gewoon even hier klikken: https://sheltersuit.com/nl/

Verder doneerde ik oude kleding aan een lokaal goed doel. Zij werken samen met Stichting Dierenlot. Perfecte combi, wat mij betreft. Jij bent oude spullen kwijt die je toch niet meer draagt (hallo opgeruimder huis, dag schuldgevoel!), het goede doel krijgt er een zakcentje voor en de kleding wordt ook nog eens gerecycled. Fijn.

Ik ben niet zo van het doneren aan grote organisaties. Natuurlijk snap ik dat deze organisaties ook paperclips en koffie enzo moeten kopen voor op kantoor en als ik daar zou werken, zou ik ook een salaris willen ontvangen. Maar toch voelt het beter om te doneren aan kleine goede doelen. Daarom doneerde ik een wollen deken, oude handdoeken, voer en speeltjes. Een drupje in een diepe put*, zullen we maar zeggen.. Maar goed, toch weer een druppel.

Dus, volgend jaar weer? Vast wel. Want zonder deze geefmaand, had ik deze meer dan 30 acties zeer waarschijnlijk niet uitgevoerd. Nou ja, sommige wel. Meerdere. Vast. 🙂 Maar toch. Nou ja. Het voelt goed om iets voor een ander te kunnen betekenen. Voor de ontvanger en voor de gever. En is er iets mis met de wereld een beetje beter maken? Nee toch?

Ik peins nog even door over dat afkopen en dat schuldgevoel. Mocht iemand daar iets over willen zeggen, laat het me vooral weten. Ik ben heel benieuwd wat jij daarvan vindt. Waarvoor dank! En een fijne feestmaand trouwens gewenst. X

* Ik weet het, het gezegde is ‘een druppel op de gloeiende plaat’. Maar soms is het leuk om de regels niet te volgen. 😉 Goed gevonden, toch?

November geefmaand – hij is er weer!

Ik weet dat veel mensen een hekel hebben aan de maand november. Nat, koud en grijs. Nog geen lichtjes, nog geen feest. Een niksmaand. Laat november nu een van mijn favoriete maanden van het jaar zijn! November is namelijk Geefmaand. Een maand waarin er iedere dag iets gegeven wordt.

Nee, dat zijn geen grote cadeaus. Geen Oprah die auto’s weggeeft en huizen die compleet verbouwd worden ofzo. Maar een lief kaartje, een extra donatie aan een goed doel of iets langer luisteren naar die breedsprakige buurman. Het mag iets extra’s zijn voor iemand in je directe omgeving of voor een onbekende. Wat jij wil.

Er zijn altijd wel acties die ik ieder jaar doe. Zo stuur ik gebruikte postzegels naar een goed doel. Die verzamel ik tot ik een envelop vol heb en dan gaattie op de bus. Het goed doel waar ik ze naartoe stuur is Vereniging Kattenzorg in Den Haag. Zij krijgen daar een zakcentje voor, makkelijke geefactie voor mij.

Ik verzamel ook plastic doppen. Een keer in de zoveel tijd breng ik die naar het verzamelpunt hier in de buurt. Die doppen zijn voor Stichting Hulphond, zij krijgen daar geld voor. Wat ik nog steeds een raar idee vind, plastic verzamelen voor een goed doel, maar vooruit. Anders gooi ik de doppen toch maar in de zak voor het plastic afval.

Natuurlijk wil ik de kleine ondernemers en de horeca steunen, dus ik ben van plan om meer lokaal, biologisch en duurzaam te kopen. Ik wil ook vaker post versturen, want dat schiet er de laatste tijd weer bij in. Terwijl ik het zelf ook heel erg leuk vind om iets fijns op de mat te krijgen. Nee, dit was geen hint. 😉 Ik ga wat vaker zielige diertjes en andere hulpverzoeken delen op Feestboek.

En verder… Ach, we zien wel. Het zijn misschien druppels op een gloeiende plaat, maar hey, hoe meer druppels, hoe beter. Iedere actie is er een. Ik geloof dat we zo met z’n allen bijdragen aan meer positiviteit, aan een wereld die net iets beter of mooier is dan gisteren. Hoop ik dan toch.

Meedoen? Gezellig! We hebben een Facebook groep waar geefacties en ervaringen worden gedeeld. Geen verplichtingen, heb je geen zin om daar te verschijnen, ook helemaal prima natuurlijk. Mocht je toevallig toch in de buurt zijn ;), de groep heet Geefmaand November. Ik ga op Instagram de tag #novembergeefmaand gebruiken. 🙂

Helaas geen foto mensen. WordPress heeft de boel aangepast en nu heb ik geen idee hoe ik een foto moet invoegen. Jammer, want ik had een foto van Josje willen plaatsen. Josje viert namelijk in november haar eerste Gotcha Day bij ons! Met welke geefactie zou ik haar helemaal blij kunnen maken? Let me know!

Een paar hele makkelijke tips om je duurzaamheid te vergroten

Soms is het allemaal niet zo moeilijk, dat duurzaam en verbeter-de-wereld-begin-bij-jezelf. Je moet er alleen even aan denken. Laatst had ik een paar aha-momenten die  zo simpel waren dat ik me een beetje schaamde. Omdat ik er nog nooit aan gedacht had.

Hierbij dus een drietal tips. Mocht je er ook nog nooit bij stil hebben gestaan: geeft niks. Het kan de beste overkomen. 😉 En had je er wel al aan gedacht: top!

Tip 1

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik ga nog steeds niet onbekommerd winkelen. Ik doe het wel weer wat meer, maar al die mensen die zich in mijn anderhalve meter begeven… Ik vind er wat van. Als het even kan, vermijd ik het grote shopgebeuren dus. Maar dat veroorzaakt ook weer een dilemma, want eigenlijk wil ik liever lokaal winkelen. Maar dan moet ik toch die winkels weer in.

Toch maar online?

Laatst waren de brokken van Josje bijna op (catastrofaal natuurlijk!) en die bestel ik altijd bij Zooplus. Het zijn speciale brokken, madam heeft in het verleden last gehad van haar maagje en krijgt daar nu deze brokken voor. Hartstikke duur natuurlijk. Dat is niet erg, alleen het beste voor onze kleine koningin, maar ik let dus extra goed op de prijs. Als het online tientjes scheelt met de dierenarts, dan bestel ik toch liever online.

Nu gebruikt Zooplus standaard grote dozen. Ik bestel altijd een zak van 14 kilo, dan kunnen we even vooruit. Logisch dus dat we een grote doos op de stoep krijgen. Maar die doos was altijd te groot, de loze ruimte werd altijd opgevuld met plastic.  Je weet wel, van die plastic zakjes lucht. Stom. Maar ja, die portemonnee…

Komtie! En nu echt: tip 1!

En dat is: aan de leverancier te vragen om geen plastic verpakkingsmateriaal te gebruiken. Hoe simpel kan het zijn? Gewoon briljant. Toen ik voer moest bestellen heb ik mijn verzoek meteen ingediend. De volgende dag kwam de postbode een flinke doos brengen. Met om de doos heen plastic banden, om ‘m dicht te houden. Jammer. Maar in de doos… Niks! Nul komma nul verpakkingsmateriaal. De doos paste perfect om de zak voer heen. Als een handschoen. 🙂 Dit ga ik nu natuurlijk bij iedere online bestelling doen, yes!

Tip 2

Tijdens de coronacrisis besloot ik om de kleine kweker bij mij in de buurt te steunen en daar mijn groentes te kopen. In plaats van bij de supermarkt bij mij om de hoek. Maar eerlijk is eerlijk: daar is de klad in gekomen.

Want: ik moet met de auto naar de kweker en ik moet er voor omrijden. Of speciaal voor in de auto stappen. Want ik kom niet heel erg vaak in die buurt en hun openingstijden zijn niet echt handig. Of komen niet overeen met mijn patroon / planning. Daar moet ik hand in eigen boezem steken: qua eten en koken ben ik gewoon niet goed in plannen. Dat komt ook omdat ik boodschappen doen niet leuk vind.

Dus het kwam er op neer dat ik toch weer naar de supermarkt ging. Ook al zat het me niet lekker. Ineens had ik een brainwave: een keer in de zoveel tijd ‘moet’ ik naar Wijchen, een dorp hier zo’n 15 minuten vandaan. Meestal combineer ik dat met een bezoekje aan de kringloop. Want ik ben er dan toch en meestal hebben ze leuke boeken. Die ik natuurlijk niet nodig heb, maar dat is weer een ander verhaal.

Maar wat als ik dat nu eens combineer met een bezoek aan de groentewinkel? Want Wijchen heeft meerdere goede groenteboeren. In tegenstelling tot Grave, wij hebben er namelijk nul. Zo jammer. Dus, goed voornemen voor het volgende bezoek aan Wijchen: naar de groenteboer. Met zakjes voor het fruit natuurlijk. Tip 2 is dus: ik moest toch in de buurt zijn.

Tip 3

Milieubewust op je bord. Ja, ik gooi hem er toch in. Ik weet dat veel mensen het lastig vinden om zonder vlees te eten, want ze zijn het zo gewend. Daar, lieve mensen, hebben we nu vleesvervangers voor. Hartstikke lekker, zeggen zelfs doorgewinterde vleeseters. En makkelijk, want je haalt een paar verpakkingen met burgers / kipnuggets / gehakt extra als je toch in de supermarkt ben, gooit ze in de diepvries en als je dan nadenkt over het eten dat je de volgende dag gaat maken, dan haal je ze er weer uit. Of je flikkert ze 5 minuten van te voren in de magnetron, kan mij het schelen.

Maar dat is toch valsspelen, zo’n burger? Die heb ik ook wel eens gehoord, inderdaad. Ik vind ook niet dat je iedere dag zo’n ding achter je kiezen moet douwen. Nee joh. Het is wel een toegankelijke manier voor iemand die wel wil, maar niet goed weet hoe. Prima dus. En als jij liever chili sin carne, een fijne Indiase curry of pasta pesto eet: ook helemaal goed! Wanneer mag ik komen eten? Deze superlekkere en makkelijke snack zal ik dan voor je maken. 🙂

Vegan veganistisch bord Mirjam van Elst plantaardig

Maar het is zo lekker… Ja, kan. Ik hoor het regelmatig. Maar met een keuze voor plantaardig ben je goed voor het milieu, wat toch best fijn is voor je kinderen en kleinkinderen enzo. En je spaart het leven van talloze dieren. Ruim 500, is het gemiddelde in Nederland. Per jaar worden er dus 500 dieren in Nederland gedood omdat dat worstje zo lekker vindt. Of dat broodje gezond. Etc.

En je zorgt er ook voor dat die dieren niet een uiterst miserabel leven leiden. Zoals een legkip die 18 maanden lang iedere dag een ei uitpoept. Waarvoor ze bedankt wordt met een bord kippensoep. Waar ze dus zelf in belandt. Daar is het kippenlijf niet voor gemaakt, iedere dag een ei produceren, dat is allemaal genetisch gemodificeerd. Mee gerommeld.

Dus… Met welke tip ga jij aan de slag? Let me know! En als je tips voor mij hebt, laat het me ook weten! Groetjes! X

 

Stadsfotografie & de schoonheid van imperfectie

Wie met mij reist, is niet altijd te benijden. Ik ben best gezellig hoor, ik moet alleen wel echt op tijd eten. Anders word ik heel vervelend. Nou ja, als ik honger, pardon trek, krijg, dan word ik ook moe. En dan word ik zoals ze in Amerika zeggen, hangry. Maar daar wilde ik niet over hebben. Ik wilde het over fotografie hebben. En dan vooral stadsfotografie.

An acquired taste

Want ik vind veel mooi en dat moet dan op de foto. Allemaal. Alles. Vooral details waar een ander aan voorbij loopt. Omdat het hen niet opvalt of niet conventioneel mooi is. Een typisch Amsterdamse opgang bijvoorbeeld, met van die tegeltjes. Stokrozen, prachtig. Die vindt iedereen wel mooi. Maar ik word ook blij van dat stoere onkruid wat lekker ergens groeit waar de mensch het niet wil hebben. Stadskatten. Of waslijntjes! Vooral Italiaanse waslijntjes. Geweldig!

The beauty of imperfection Italy Holiday Photography

Lampjemoment

Soms heb ik een Aha-Erlebnis, zoals wanneer je een glas wijn voor een mooie plek houdt. Als je dat goed doet (en dat is niet moeilijk hoor), dan zie je het uitzicht in de wijn! Op z’n kop. Hoe tof is dat? Graffiti vind ik ook fantastisch. Of een tekst die onbedoeld (denk ik dan toch) grappig is. Ach, er is zoveel mooi.

Om de hoek

En dat kun je gewoon om de hoek vinden. Sinds een tijdje ben ik lid van een Facebookgroep waar lokale amateurfotografen hun foto’s plaatsen. En dat is leuk! Ik woon al ruim 15 jaar in Grave, maar er komen regelmatig foto’s voorbij waarvan ik geen idee heb waar ze gemaakt zijn. Gelukkig ben ik niet de enige, ik sprak iemand die zo’n 50 jaar geleden hier geboren en getogen is en die hetzelfde had.

Bijzonder

Dankzij deze groep ontdekte ik een heel bos, een echt Landgoed en een nieuw natuurgebied. Nieuw voor mij dan en slechts op zo’n 5 autominuten afstand. Bijzonder, toch? Ook zo leuk, afgelopen week werd er in het stadje een fototentoonstelling geopend. Met foto’s uit Grave door inwoners van Grave.  Mooie foto’s, bijzondere foto’s, leuke mensen. Spontane verbinding. Ik deed ook mee natuurlijk. Altijd leuk, tenslotte. Dit is mijn bijdrage:

Mirjam van Elst Stadsfotografie Grave Katten

En waar hing mijn foto? Precies, bij een huis waar 2 katten wonen!

Spontane aankopen en toch weer een challenge

Ik had het er al eerder over, ik ging niks nieuws meer kopen. Niet dat ik een megagrote challenge voor mezelf wilde opzetten, maar gewoon, als ik iets wilde hebben, eerst naar een tweedehands alternatief kijken. Want waarom iets nieuws kopen als het misschien een dorp verderop ongebruikt in de kast ligt? En hey, meestal scheelt het ook wel wat knaken. Ook prettig.

I love Marktplaats

En dat ging best wel goed. Sterker nog, de pakketjes stroomden het huis binnen. Ik kocht korte broeken, topjes, een heel cool Adidasvest, een jumpsuit, boeken… Gelukkig verkocht ik ook een en ander, want dat geld besparen, dat ging zo natuurlijk niet helemaal lukken. 😉

En toen liep het allemaal een beetje anders dan ik verwacht had. Het begon met mijn geweldige vegan Birckenstocks. Kwijt. Ik wist zeker dat ze niet weg waren, maar ik kon ze niet vinden en het was hartstikke mooi weer. Dus ik wilde slippers. Klink ik enigszins verslaafd? Ja, mij was het ook al opgevallen. Op Marktplaats stonden alleen te grote of te kleine slippers of zo gebruikt dat de poezelige voetjes van de vorige gebruiker erin gestempeld leken. Dat ging me iets te ver.

Vegan yellow sandals pug Scapino

I love Scapino

Wat bleek? Scapino heeft tegenwoordig ook een lijn met veganistische schoenen, Love our Planet! En voor de verandering zijn ze niet lelijk! Want vaak zijn verantwoord geproduceerd schoenen niet mooi. Vind ik dan. En ik wil de wereld graag redden, maar dan wel op leuke schoenen. En dit zijn ze! Ik ben er blij mee. Natuurlijk vond ik mijn vegan slippers van Birckenstock terug. Maar opeens zaten ze niet lekker meer. Echt waar. 🙂 En ik vond het wel heel tof om dit superinitiatief van Scapino te steunen. Kom maar door met meer, hoor!

Artist’s Date

Ik was laatst even in Elst, het dorp waar ik mijn achternaam aan te danken heb. Om een geweldige Marktplaatsaankoop op te halen, maar dat terzijde. 😉 Ik was er wel eens geweest, maar nooit echt lang. Dus ik dacht, leuk, dan ga ik eens een Artist’s Date doen, in de plaats waar de familie vandaan komt! Quality time met mezelf. Dat viel helaas een beetje tegen.

Mirjam van Elst Kaarten snailmail PostNL

Want Elst is saai. Er is niet veel te beleven. Geen leuke schattige achterafstraatjes, niks een beetje verlopen huisjes, het was allemaal keurig aangeharkt. Het was goed te zien aan het assortiment kaarten. Ook saai! Maar goed, ik vond het toch lollig om een paar penvriendinnen te laten weten dat ik in Elst was geweest, dus kocht ik een paar kaarten. Nieuw! 🙂

Eindelijk slapen

En ik kocht een slaapmasker! Hartstikke fijn hoor, die lange dagen, maar echt tof vind ik het niet om om 5 uur al wakker te worden door het licht dat door mijn rolluik schijnt. Nu moet dat rolluik natuurlijk gewoon gefixt worden, maar dat blijkt iets lastiger dan verwacht. Dus ik kocht het Manta Sleep Mask, een gepatenteerd slaapmasker van ultieme kwaliteit. Revolutionair! Niet goedkoop, maar een goede nachtrust mag wel wat kosten, toch?

Manta Sleeping Mask slaapmasker

Dit is ‘m! Inmiddels ga ik al een week met dit ding naar bed en ik moet zeggen, ik ben blij. Ik slaap echt een stuk beter en vaster. Het masker laat wel wat licht door, maar wel een grote pre, mijn ogen / oogwimpers komen niet de hele tijd tegen het masker aan en dat is heel erg prettig. Dat komt door de uitsparingen, daar is duidelijk over nagedacht. Ik voel ‘m natuurlijk wel op mijn hoofd zitten en daar ben ik nog niet aan gewend. Ik merk dat ik ‘m ’s nachts soms afzet. Maar… tot nu toe zijn mijn nachten aanzienlijk beter dan ze waren, dus het masker blijft!

Toch weer een challenge

En toen kwam ik op Instagram de #SlowFashionSeason2020 challenge tegen. Van 21 juni tot 21 september geen nieuwe kleding kopen. Tenzij het om een klein bewust modemerk gaat, dit in verband met de coronacrisis die zoveel kleine ondernemers problemen bezorgd. Bewuste keuzes maken. Waarom deze challenge? De mode-industrie is verantwoordelijk voor enorme hoeveelheden CO2 uitstoot en waterverbruik. Ook zorgt het verven van textiel voor grote milieuschade en de arbeidsomstandigheden zijn ook niet bepaald okay.

Niets nieuws kopen zou me redelijk makkelijk af moeten gaan, maar het is altijd fijn om een stok achter de deur te hebben. Omdat ik de afgelopen tijd best wel wat gekocht heb en dat best wel weer wat minder mag, doe ik mee. Meer weten? Meedoen? Ga naar @slowfashionseason op Instagram voor meer informatie.

Wat het weer mensen, tot snel! X

 

 

Over een YouTube kanaal, klussen en wandelen. En een interview!

Mirjam van Elst Walking Exercise Flower Science of Well-Being

Hey hallo! Ik ben er weer. Het was eigenlijk mijn bedoeling om iedere zondag hier een bericht de wereld in te sturen. Dat werd wat lastig, dus toen werd het iedere woensdag. Dat was ik tenminste van plan. Maar ja, plannen en de werkelijkheid… Dat komt dus niet altijd overeen. 🙂

Klussen en een gebroken vinger

Vorige week gingen we opeens de benedenverdieping een flinke lik verf geven (men, dat was nodig!) en toen viel mijn moeder en brak daarbij een vinger. Met dat laatste had ik op zich niet zo heel veel van doen. Niet met het vallen en niet met het daaropvolgende ziekenhuisbezoek, want gelukkig ging een zus van mijn moeder mee. Maar het was wel weer een reality check. Mijn moeder is 75 en over het algemeen prima in orde. Maar een ongeluk zit dus in een klein hoekje, hoe cliché het ook klinkt. Kortom, deze week was het opruimen, poetsen, veel mensen morele ondersteuning geven en van alles regelen. En nu eindelijk bloggen!

Links

Eerst maar even wat links die ik met jullie wil delen. Ik stond namelijk in de krant! Een lokale journaliste heeft me geïnterviewd en daar kan ik van alles over vertellen, maar het is natuurlijk veel makkelijker als jullie doorlinken naar haar website. Daar staat het interview namelijk ook: Show, don’t tell. Leuk als je even komt lezen! Vooruit dan, de grote lijn: positiviteit tijdens de coronacrisis. Hoe blijf ik positief in een tijd als deze en hoe inspireer of motiveer ik anderen? Dat dus.

Mijn kennismakingsvideo

En ik heb mijn eigen YouTube kanaal! Dat wilde ik al een tijd en dat kwam er maar niet van. Want hoe doe je dat, een kanaal opzetten? En dan ook nog video’s maken. Eng! Daarom deed ik mee aan een cursus video maken en wat bleek? Ik wist er al heel veel van. Okay, van de techniek niet enorm veel. Maar hoe je je presenteert op zo’n video, wat je zegt en wat je niet zegt, dat wist ik al heel lang. En dat is best tof, om dat bevestigd te krijgen. Echt waar. 🙂 Dus maakte ik een kennismakingsvideo die ik hier nog steeds niet neergezet had. Maar nu wel, dit is ‘m!

Mijn YouTube kanaal

En nu maak ik bijna 😉 iedere week een video over boeken die ik lees. De boeken die ik geweldig vind, de boeken die tegenvielen en de boeken met prachtige covers. Deze week heb ik mijn telefoon maar weer eens leeg zitten gooien want die steeds alweer / nog steeds ramvol met foto’s. Want je hebt dus helemaal geen fancy camera nodig om video’s op te nemen, dat kan gewoon met je telefoon. Moet die wel ruimte hebben, natuurlijk. 🙂 Vandaar dat opruimen. Dit is de link naar mijn kanaal: Mirjam van Elst. Kom je kijken? Vind ik natuurlijk heel fijn! Ook tof als je me wilt volgen. Just saying. 🙂

Exercise

Met mijn cursus aan Yale gaat het trouwens best wel goed. Afgelopen week was de week van ‘Exercise’. En als ik ergens een hekel aan heb… Nou ja, als ik het gedaan heb, vind ik het best lollig. Hardlopen enzo. Maar meestal heb ik Geen Zin. Vooral niet als het regent. Of als het heel warm is. En wat voor weer hadden we de laatste tijd? Precies. Dus ik had me bedacht dat ik het schilderen wel kon zien als sporten. Maar dat voelde toch niet helemaal okay.

Want ik had heus wel druk, maar vooral met afplakken, naar de bouwmarkt voor nog een emmer verf en nog een… En regelen dat er een verwarming afgekoppeld werd en zorgen dat er een mannetje naar de lichtkoepel komt kijken want lekkage en opruimen en zorgen dat ik niet helemaal gek werd van alle spullen die opeens overal lagen. Het gebruikelijke klusgedoe dus. En daar werd ik best wel moe en hartstikke overprikkeld van maar het was allemaal niet fysiek. Dus…

Ben ik dat toch deze week maar gaan doen. Ik heb 1 yogales gevolgd, leuk! Alleen had ik bij het opruimen van de verfspullen een spier verrekt, au! Niet handig. Dus de rest van de week heb ik Josje meegesleept op extra lange wandelingen. Die daar niet heel erg op zat te wachten, geloof ik, maar helaas. 🙂 We zagen prachtige natuurgebieden in Groesbeek, Gassel en Grave. Gewoon zomaar om de hoek. Geweldig! Aankomende week is het de week van meditatie. Eens kijken hoe dat gaat.

Fijne week gewenst allemaal en een fijn weekend en tot snel weer. Hoop ik toch. X

Oh ja! Ook leuk: een van mijn foto’s komt binnenkort in een tentoonstelling in het centrum van Grave te hangen. Waarover snel meer. Groetjes!

 

 

Recensie: Hoe je thuis de wereld kunt redden, een ding tegelijk – Tara Shine

Hoe je thuis de wereld kunt redden ballon confetti boek biologisch

Help mee en neem groenere beslissingen in je dagelijks leven. In deze prachtige gids geeft milieuwetenschapper Tara Shine ongeveer 100 voorbeelden van alledaagse dingen die je gemakkelijk kunt veranderen. Bij elk onderwerp geeft de auteur achtergrondinformatie, zodat je ook begrijpt waarom de voorgestelde veranderingen goed zijn. Van alternatieven voor flesjes vloeibare zeep en rietjes tot het vervangen van huishoudfolie en natte doekjes: alle suggesties zijn haalbaar, duurzaam en in veel gevallen besparen ze ook nog geld!

Tara Shine is beslist niet de eerste de beste in de wereld van ‘zero waste’ en ‘green living’ en dat is goed te merken in ‘Hoe je thuis de wereld kunt redden, een ding tegelijk’. Het boek is prima te lezen als beginnende wereldverbeteraar, het is helder en toegankelijk geschreven. Beslist niet belerend of met een vingertje, wel heel erg informatief. Wat ik leuk vind: het boek is per locatie ingedeeld. Alle opties om de wereld in je eigen keuken te redden vind je bij elkaar, net als de slaapkamer, woonkamer, tuin, etc. Maar dat niet alleen, trouwens. Ook onderwerpen die te maken hebben met feestjes, hobby’s en werk komen aan de orde.

Voor beginners en gevorderden

Het is ook een uitstekend boek en naslagwerk voor degenen die een of meerdere stappen verder willen gaan. Ms. Shine heeft me meerdere keren aan het denken gezet, heel prettig! Om een paar voorbeelden te geven: zo had ik me niet gerealiseerd dat een apparaat als de stofzuiger uit heel veel verschillende onderdelen bestaan. Hartstikke logisch natuurlijk, maar goed. En zo’n ding moet dan ook in stukken gerecycled worden. Hmm… Niet echt geweldig voor het milieu. Je zou, als je geen vloerbedekking hebt, je vloer kunnen bezemen. Scheelt ook weer energie. En je verbrandt tegelijkertijd weer wat calorieën, ook niet verkeerd.

Oh jee

Ook heel slecht voor het milieu: glitter! Net als lijm, stickers en waskrijt trouwens. Waarom is glitter zo slecht? Het is (meestal) gemaakt van meerlagige vellen plastic, kleurstof en een glimmend materiaal zoals aluminium, titaniumdioxide of ijzeroxide. Iew. Het is een microplastic en wordt weggespoeld door de gootsteen en, vanwege het formaat, kan het makkelijk door waterzuiveringsinstallaties passeren en in het milieu terechtkomen, waar het een gevaar vormt voor dieren.

En al die boeken dan?

En dan over boeken, want ja… Niet fijn voor de bomen natuurlijk, al die miljoenen (miljarden?) boeken die ieder jaar geproduceerd worden. Je zou natuurlijk voor een e-reader kunnen gaan, maar dat is eigenlijk pas interessant (milieutechnisch dus) als je per jaar meer dan honderd nieuwe boeken koopt. Dat is omdat het produceren van e-readers evenveel energie en water in gebruikt neemt als de productie van ongeveer honderd boeken. Qua papieren boeken zijn de bieb en de Little Free Libraries de meest milieuvriendelijke opties. De laatste vooral als je ook boeken doneert. Boeken die echt niemand meer wil lezen, zoals die encyclopedie van ergens in de vorige eeuw, kunnen beter bij het oud papier.

Aanrader

Ik vind het boek van Tara Shine een echte aanrader. Je kunt natuurlijk alleen voor de tips gaan (en dat zijn er dus bijna honderd!) of je kunt voor de tips gaan met de achtergrondinformatie. Het is milieuvriendelijk geproduceerd, dat kon natuurlijk niet anders. Na het lezen zie je gegarandeerd overal mogelijkheden om aan de slag te gaan. Dat kun je positief zien, want hey, geweldig om een impact te kunnen maken! Aan de andere kant: wat doen we met z’n allen het milieu aan… Eerlijk gezegd werd ik lang niet altijd vrolijk van ‘Hoe je thuis de wereld kunt redden’. Of misschien beter gezegd, van de wereld om ons heen. Maar ja, het is wel duidelijk: We moeten aan de slag. En dat kan dus heel goed met het boek van Tara Shine.

Mijn eigen acties

Mocht iemand zich afvragen waar ik mee aan de slag ga: ik heb me voorgenomen om zo min mogelijk nieuwe dingen te kopen. Zo kreeg de boyfriend afgelopen weekend een vlieger a 3.50 Euro bij de kringloop. Voor een asiel in Macedonië nam ik een hondenjasje mee, voor in de winter. Een tijd terug kocht ik hemdjes van bamboe. Een miskoop, want ze kropen enorm op, zelfs een maat die me eigenlijk te groot is. Die gaan dus naar de kringloop en voor mezelf heb ik op Marktplaats andere besteld. Helaas niet van bamboe, maar wel tweedehands. En ik ben op zoek naar servetten. Om de papieren servetten te vervangen. En ik gebruik tegenwoordig veel vaker mijn bezem in plaats van de stofzuiger. Want er verhaart hier iemand, toch… En verder heb ik nog zo’n 97 tips om door te werken… 😉 Wish me luck people!

Oh, en, als je nu denkt, mijn top tip staat er vast niet bij: geef ‘m vooral door!

The Science of Well-Being & 10 tips voor makkelijke geefacties

20200520 Little Free Library Minibieb Beleggen 1987

Sinds een paar weken studeer ik aan Yale. Cool he? No worries, ik blijf beslist op anderhalve meter afstand van mijn medestudenten. Het is allemaal heel relaxed op Yale, de koffie is er heel goed, ze hebben zelfs havermelk en ik kan er gewoon in mijn pyjama naartoe. Het is dus een online cursus. 🙂 En hij heet: The Science of Well-Being. Hier vind je een korte video van Dr. Laurie Santos over de cursus.

Happiness

Een aantal jaar geleden las ik ‘The Happiness Project’ van Gretchen Rubin en sindsdien, als het ergens over happiness of geluk gaat, dan probeer ik dat altijd wel te volgen. Vandaar deze cursus. Even in het kort: iedere week pak je een aantal dingen aan. Daar focus je je op en als het goed is, voel je je aan het einde van de cursus happier. Klinkt goed, toch?

Op dit moment ben ik net klaar met week 3. Week 1 was een introductie, in week 2 ging het om ‘savoring’ en dankbaarheid en week 3 gaat het om Kindness. In week 2 was het de bedoeling dat je iedere dag ergens helemaal in op ging. Eten, drinken, luisteren naar de vogels tijdens een wandeling, zoiets. En iedere dag moest je 5 (!) dingen opschrijven waarvoor je dankbaar was. Nog helemaal niet zo makkelijk…

Kindness

Nu week 3 dus. Kindness. Het is de bedoeling dat je iedere dag 2 Acts of Kindness uitvoert. Een min of meer random, dus voor wie dan ook. De buurvrouw, iemand die je op straat tegenkomt, de postbode. Dit is allemaal pre-corona opgesteld, dus waarschijnlijk iets lastiger dan voorheen. Maar van de andere kant, zo moeilijk is het niet om iemand een fijne dag te wensen. Want zo klein en simpel kan het zijn.

De andere goede daad is met iemand die je kent. Iedere dag ‘moet’ je een uur bewust aandacht schenken aan iemand die je kent. Best lang, een uur. 🙂 Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar in mijn Whatsapp zitten tal van onbeantwoorde appjes. ‘O ja, moet nog. Doe ik morgen als ik meer tijd heb’. Wat dus niet werkt, want op andere dagen heb ik evenveel tijd tot mijn beschikking. Of even weinig.

Druk!

Maar goed, aan de slag dus. Ik ging wandelen met een vriendin, appte na maanden weer met een andere vriendin en zusje (ik heb er nog pijn van aan mijn duim) en schreef post naar een pen pal. Ik mailde met andere vriendinnen over een afspraak en ik deed iets wat ik ‘normaal’ nooit doe: ik reageerde op de gelukswensen voor mijn verjaardag. Niet aardig he? Ik weet het. Maar het zijn er altijd zo veel.. I know, luxeprobleem. Vandaag heb ik dus iedereen bedankt. Voelde goed!

Tips & tricks

En dan die andere goede daden.. Ik merkte dat de andere deelnemers er wat moeite mee hadden, of in ieder geval regelmatig om tips vroegen. Dus ik dacht, als ik daar nu eens iets over schrijf? Ja, ik kom eindelijk to the point. 🙂 10 tips voor makkelijke goede daden. Waar je zelf blij van wordt en een ander ook. Hoop ik toch. Komen ze!

  1. Zie je iets positiefs voorbijkomen op social media? Deel het! We hebben nu de neiging om down en depri te zijn en als je je zo voelt, respect. Maar als je iets kunt doen om anderen te laten zien dat er ook nog veel moois in de wereld gebeurt, doen. Zo deelde Hokazo, het asiel in Uden, een klein wonder, zoals ze het zelf noemen. Enjoy!
  2.  Heb je nog steeds buitenlands geld rondslingeren in je huis? Laten we wel wezen, dat heb je voorlopig niet meer nodig. Stuur het naar een non-profitorganisatie, zoals deze: www.muntenactie.nl/
  3. Bij de supermarkt kun je toch van die kleine advertenties ophangen? Zo lekker kneuterig, weet je wel? Oppas aangeboden, tuinierder gezocht, zoiets. Als je de volgende keer dat je bij de supermarkt bent, een paar kaartjes meeneemt en er wat lolligs opzet? Een mooie quote, een grap of een compliment. En nee, dat mag vast niet van de supermarkt, maar een beetje stout zijn is best leuk, toch?
  4. Ook al zien we op het moment niet veel mensen, dit kan nog wel: plak op een plek waar veel mensen komen een post-it met een compliment. ‘Wat zit je haar leuk’ bijvoorbeeld. Of wens ze een fijne dag. Easy does it mensen.
  5. Doneer boeken aan een minibieb. Hier komen steeds meer kastjes te staan met boeken of andere dingen waar mensen geen behoefte meer aan hebben. Hartstikke makkelijk dus. Wel alleen romans en thrillers enzo, he? Leesboeken dus. Niet je studieboeken van tachtig jaar geleden. En woordenboeken mogen ook bij het oud papier. Want daar hebben we tegenwoordig Google voor. En nee, dat is niet zonde, daar help je dan de vereniging mee die het oud papier inzamelt. En het milieu.
  6. Omdat we op dit moment weer meer post krijgen, is dit ook een makkelijke: verzamel postzegels. Er zijn goede doelen die deze inzamelen en in bulk, grote hoeveelheden dus, aan opkopers verkopen. Zo verdienen ze weer een zakcentje en dat kunnen ze op dit moment erg goed gebruiken. Anders ook hoor, maar nu helemaal. Een van deze verenigingen is Vereniging Kattenzorg in Den Haag.
  7. Ook een leuk idee, vind ik dan: ruim je huis op (je bent er nu toch de hele tijd, dus waarom niet) en als je iets vindt waar een ander ook nog iets aan heeft: pak het leuk in en leg het ergens neer waar veel mensen komen. Je moet toch af en toe boodschappen doen of naar de apotheek. Doe er wel een briefje bij, zodat men begrijpt dat je het niet vergeten bent. Ga gauw weg na de drop off of blijf om een hoekje staan kijken totdat er een vinder opduikt.
  8. Deel je kennis. Als je een uurtje over hebt, vooruit een half uur, log in op social media en help mensen met een hulpvraag. Wel aardig blijven, he? Er zijn altijd wel mensen die willen weten waar de dichtstbijzijnde kweker zit of wanneer de kringloop weer open gaat. Of wat de kwantumtheorie precies inhoudt.
  9. Koop lokaal. Geef je zuurverdiende centen uit bij een kleine ondernemer die jouw geld net iets harder nodig heeft dan mijnheer Bol of Amazon of Lidl etc.
  10. En nu je toch achter je laptop zit: teken een paar petities. Ja, de verhalen zijn vreselijk en het is inderdaad vervelend dat je daarna nog meer verzoeken in je mailbox krijgt om petities voor zielige katten, boeren en yogaschoolhouders te tekenen. Maar het is maar een kleine moeite om zo’n petitie te tekenen. En wilde je niet iets aardigs doen voor een ander? Ja, toch?

Dat waren ze lieve mensen. Laat je het weten als je een goede daad gedaan hebt? Of laat het me weten als je iets beters weet! Fijne dag! En… Wat lach je leuk. 🙂

Niks nieuws kopen en Moederdag enzo

Bloem roze Moederdag

Hi, een bloemetje voor jou! Omdat ik het zo leuk vind dat je hier bent en mijn blog leest! Hartstikke tof natuurlijk, dat schrijven en bloggen, maar ook fijn dat er mensen aan de andere kant zijn. Hallo! Zwaai zwaai!

En, fijne Moederdag gehad? Ik ben er zelf niet zo kapot van, het voelt toch altijd als een verplichting, braaf naar de mams met een bos bloemen. Gelukkig is er de laatste tijd steeds meer aandacht voor de mensen die geen moeder meer hebben, of een moeder met wie het contact slecht is. Of die zelf heel graag moeder hadden willen worden, maar bij wie dat niet gelukt is.

Dit jaar hadden we dus een verplichting minder. In verband met Corona he? Niet omdat mijn moeder er niet meer is. Als cadeau kreeg ze… niets. Nou ja, niet helemaal niets. Ze kreeg een hele mooie kaart (die ze volgens mij nog zelf voor me geknutseld heeft :)) en een gestrijkkraald viooltje. Want dat zijn haar lievelingsbloemen.

Ik heb een tijd terug besloten om dit jaar niets / zo min mogelijk nieuws te kopen. Omdat er al zoveel spullen op de wereld zijn en ik heel veel leuk vind, maar niet alles zelf hoef te hebben. Zo had ik ooit allerlei gereedschap voor in de tuin, heel leuk op zich, was nog van mijn vader geweest. Maar ja, bepaald geen groene vingers hiero. Dus weggegeven. Een paar jaar geleden heb ik mijn tuin laten opknappen en heel stom, ik heb me laten ompraten door de tuinman. Want ik wilde alleen maar tegels. Vanwege die groene vingers die ik niet heb. Maar…

Toch maar groenstroken laten maken. Want ik had zulke mooie hortensia’s, zonde om die zomaar in de kliko te gooien. Alleen… Een van de prachtige hortensia’s moest verhuizen omdat hij anders niet in de strook paste. Die is dus inmiddels hartstikke dood. En verder ben ik enorm goed in het kweken van onkruid. Wat natuurlijk enorm subjectief is, want het zijn ook gewoon planten. En vlinders en bijen zijn helemaal in hun nopjes met mijn paardenbloemen. Net zoals ik heel blij ben met verse munt in mijn thee. Een beetje minder was ook goed geweest, maar ach.

Nu was het toch tijd om iets in de tuin te gaan doen. Want leuk om tijdens de coronacrisis buiten de box te gaan. Ik had al een paar jaar een zakje bloemzaden (heet dat zo?) liggen, uitermate geschikt om uit die doos te komen. En heel fijn voor de bijen! Bovendien, wat moet je anders met je tijd. Behalve chocolade en chips etend Netflix kijken. Moest alleen de tuin ‘even’ geschoffeld worden. Schoffel van de buurvrouw geleend, want ja, al mijn gereedschap staat nu in iemand anders z’n tuin. Dat viel toch een beetje tegen. In mijn verbeelding ging dat schoffelen aanzienlijk sneller dan in het echt. En in mijn verbeelding had ik ook wat minder spierpijn. Oeps.

Maar goed, enkele uren (verdeeld over enkele dagen, het moet wel leuk blijven) zag de tuin er een stuk beter uit. Helaas stond er toch nog onkruid in en kon het bijen- en vlindermengsel nog steeds de tuin niet in. Ja, had natuurlijk wel gekund… Maar het leek beter om toch nog ‘iets’ met de grond te doen. Dat bleek verticuteren. Verticuteerharkgereedschapding aangeschaft voor maar liefst 3.95 Euro bij Het Goed.

Want hey, we mochten weer naar de kringloop! Waar sommige andere klanten helaas toch erg veel aandacht voor hun telefoon hadden en daardoor zorgeloos de winkel doorbanjerden. En weer andere klanten zo in het aanbod van de winkel opgingen dat het leek alsof ze de coronamaatregelen even vergeten waren. Maar goed, mijn trip was ook niet echt heel erg essentieel. Tenzij je strijkkralen en knikkers een eerste levensbehoefte vindt, maar dat verwacht ik niet.

Dus… Om een lang verhaal kort te maken: ik koop steeds minder want goed voor het milieu en voor mijn portemonnee, de tuin is bijna af (het mengsel ligt in de grond, klaar om prachtige bloemetjes te worden) en mijn moeder kreeg van ons geld voor Moederdag. Althans, we doneerden geld aan een Spaanse stichting die zielige hondjes opvangt. Zodat Agatha, een naamgenootje van mijn moeder, weer een tijdje brokjes in haar maagje heeft. Ze, mijn moeder dus, vond het wel lollig. Heel enthousiast leek ze niet, maar goed, dan krijgt ze volgend jaar ze wel weer badschuim. 😉

Oh ja, als je wilde weten wat ik met die knikkers ging doen, dit dus. Een drinkgelegenheid voor vlinders! Het is niet zo goed op de foto te zien, maar er ligt water tussen de knikkers. En het is nog decoratief ook. Vind ik dan toch. Enjoy! X

Tweedehands duurzaam knikkers vlinders