Recensie: Stille aarde – Dave Goulson


Het boek 'Stille Aarde' van Dave Goulson ligt op een houten kratje. Om het kratje en het boek heen staan planten en liggen groene bladeren. De zon schijnt. Het boek is blauw, geel, wit en groen gekleurd.

‘Stille aarde’ is het nieuwste boek van Dave Goulson. Insecten zijn essentieel voor het leven zoals wij dat kennen. Wereldwijd dalen hun aantallen snel en één ding is zeker: zonder insecten stort alles in. Ruim driekwart van onze belangrijkste voedselgewassen wordt bestoven door wilde insecten. En talloze dieren (die weer als voedsel dienen voor talloze andere dieren) zijn voor hun voedsel afhankelijk van insecten. Kortom: hun uitsterven heeft desastreuze gevolgen voor de hele voedselketen.

‘Stille aarde’ is een liefdesverklaring aan de insectenwereld, maar ook een opzwepend manifest voor een groenere planeet en een oproep tot ingrijpende verandering op elk niveau – in het overheidsbeleid, de landbouw, de industrie en in onze eigen huizen en tuinen. Hoewel de tijd dringt, is het nog niet te laat voor insectenpopulaties om te herstellen. We voelen ons misschien machteloos bij veel van de milieuproblemen die aan onze horizon opdoemen, maar Goulson laat in dit boek zien hoe we allemaal eenvoudige stappen kunnen zetten om insecten te helpen hun (en onze) vernietiging tegen te gaan.

Waarom is het zo belangrijk dat we de insecten niet laten uitsterven? Er zijn toch miljoenen soorten? En daar hebben er toch plenty van? Gaan we die missen? Waarom moeten we spinnen, wespen en muggen beschermen? We hebben er toch alleen maar last van? Dat legt Dave Goulson allemaal uit in ‘Stille Aarde’. Dat en nog veel meer, geloof me.

Details

Het duurde even voordat hommelliefhebber Goulson me te pakken had, want wat houdt de goede man van details. In iedere zin werd ik met de meest minutieuze details van de levens van beesten om de oren geslagen. En dat waren dan dieren met de meest bijzondere namen waar ik nog nooit van gehoord had.

Nog meer details

Voorbeeldje? Komtie. Heb jij wel eens een schuimbeestje in je tuin gezien, een schietmot of wellicht de grauwe klauwgier? Dat bedoel ik. Op iedere pagina, serieus, in iedere regel lees je hoe graag Goulson deze dieren wil beschermen. Hij is enorm begaan met ze begaan en supergepassioneerd. Waardoor ik toch door bleef lezen, want ik houd ook van details. En van de natuur. Gas op die lolly, dus. En met succes, beetje bij beetje begon ik me ook voor deze beestjes te bekommeren. Doettie goed, die Goulson.

4 redenen om van insecten te houden

Okay, Goulson legt dus uit waarom insecten zo belangrijk zijn. Ik doe mijn best om zijn woorden te reproduceren:

  1. Insecten bestuiven bloemen. Zonder bloemen geen eten voor den mensch. In theorie zouden wij mensen zelf onze bloemen kunnen bestuiven. Sterker nog, dat gebeurt al in bepaalde delen van de wereld. Omdat wij de beessies daaro hebben laten uitsterven. Niet wenselijk natuurlijk.
  2. Insecten worden door andere dieren gegeten. En die dieren worden weer door andere dieren gegeten en uiteindelijk eten wij tweebeners die dieren op. Een tweede reden waarom het niet handig is om insecten te laten uitsterven, willen wij als diersoort overleven.
  3. De bovenstaande redenen zijn natuurlijk best egoïstisch. Hebben dieren soms geen bestaansrecht als ze niet nuttig zijn voor ons? Inderdaad, zegt Dave Coulson, dat is nogal egocentrisch van ons. Dieren hoeven niet nuttig te zijn, ze mogen ook gewoon mooi en interessant etcetera zijn.
  4. Reden 3 stelt nog steeds de mens centraal. Waarom zou een dier of nuttig of voor ons vermaak op deze wereld zijn? Om ons te dienen, dus? Moeten wij daar altijd een waarde oordeel aan hangen? Nee, zegt Coulson. Wij mensen en dieren horen naast elkaar te bestaan. En als wij, de mensapen met duimen, een andere diersoort kunnen beschermen, dan horen we dat te doen. Omdat dat zo hoort. Compassie, weet je wel.

Mijn oordeel

Wat leer je allemaal van ‘Stille Aarde’? Nou, het bovenstaande dus. En heel veel meer. Zoals hoe we onze mooie Moeder Aarde in het verleden bijna om zeep hebben geholpen. Wat we nu nog steeds niet goed doen, want pakken we het nog steeds niet bar handig aan. Maar gelukkig vertelt Goulson ook wat we nog wel kunnen doen.

Kortom: altijd al meer willen weten over hele kleine diertjes, over de natuur en klimaatverandering? Lees dan dit boek. Het is beslist geen lichte kost, maar het is jouw tijd en energie zo waard. Goulson is zo gepassioneerd over die kruipende, prikkende en stekende ‘critters’ en dus over onze aarde en onze toekomst, daar moet je hem gewoon voor belonen. Door dit boek te kopen en te lezen. Echt waar. Doen, hoor! En stoppen met beestjes doodmaken. Dood aan de vliegenmepper.

wat las ik deze zomer? een overzicht.

Op een witte ondergrond ligt een stapel van 5 non-fictie boeken. Links van de stapel staat een pannenkoekenplant, je ziet een deel van de bladeren. Op de stapel staat een mok met de tekst: I'M SILENTLY CORRECTING YOUR GRAMMAR. De tekst is zwart, de mok is wit.

De scholen zijn weer begonnen, we kunnen stellen dat de zomerperiode wel voorbij is. Hoewel ik best wel eens droomde over witte stranden en hangmatten, was het toch Gardenia waar ik de meeste tijd verbleef. Want het is natuurlijk niet echt handig om naar verre oorden te vertrekken als je net een nieuw bedrijf opgestart hebt. En eigenlijk was ik meestal gewoon binnen aan de slag, achter de laptop. Helemaal niet erg, want ik heb hele mooie klussen waarvoor ik met fijne mensen mag samenwerken. Iedere keer leer ik weer wat bij en dat is me heel veel waard.

Ik gunde me wel meer tijd dan anders voor verdieping. Dus zat ik tussen de regenbuien en als de buren niet aan het zagen / boren / hakken waren in de tuin met een boek. Met meerdere boeken zelfs. Waar ik een hoop van leerde. Natuurlijk wil ik je mijn nieuwe wijsheid niet onthouden, dus hieronder vind je een overzicht van de boeken die ik las en wat ik ervan vond. Yay or nay? Komen ze!

Nooit meer doen alsof – Aukje Nauta

Ik schreef natuurlijk al een review van dit boek, die vind je hier. Het is een prettig boek over schaamte, wat het is, hoe het werkt bij ons mensen en wat we ermee kunnen doen. Door de vele voorbeelden uit Nauta’s eigen leven is het een erg toegankelijk boek geworden. Een levensles die ik dankzij ‘Nooit meer doen alsof’ oppikte en die ik hier exclusief deel: soms krijg je wel wat je wilt en ben je toch niet 100% gelukkig. Heeft niets met schaamte te maken, maar wel belangrijk. Alsjeblieft.

En ze filosofeerden nog lang en gelukkig – Elke Wiss

Meteen maar een bekentenis; ik heb dit boek nog niet uit. Dat komt omdat ‘En ze filosofeerden nog lang en gelukkig’ uit 2 delen bestaat. In het eerste deel legt Wiss uit hoe het allemaal zit met dat filosoferen. Wat het is en wat het niet is. En het tweede deel bestaat uit verhalen, waarmee je aan de slag kunt. Met dat filosoferen dus. Het is niet zo handig om als een speer door alle verhalen te gaan en dan te gaan filosoferen. Daarom heb ik op dit moment 1 verhaal gelezen en daarop zit ik nu te broeden. Tof!

Dit kan niet waar zijn – Joris Luyendijk

Het boek van Luyendijk gaat over de bankencrisis van 2008. We kennen natuurlijk allemaal het beeld van de graaiende bankier. Voor dit boek sprak Joris Luyendijk met zo’n 200 van die graaiende bankiers. Wat bleek? Ja, het beeld klopt. Maar… dat geldt maar voor een heel klein percentage van die bankiers. Het overgrote merendeel waren best prima mensen die gevangen zaten in een gouden kooi, in een slecht systeem. Waar een verrotte cultuur heerste, waardoor in 2008 heel veel mensen hun spaargeld kwijtraakten. Maar guess what? Het systeem is niet veranderd. Daar heeft niemand iets aan gedaan. Wie dat moet doen? De overheid, de bankiers zelf, wij? U mag het zeggen. Verhelderend en ontluisterend, het boek van Luyendijk.

A different sort of normal – Abigail Balfe

Op latere leeftijd werd bij Abigail Balfe vastgesteld dat ze autisme heeft. Bij jongens wordt de diagnose over het algemeen eerder gesteld, blijkbaar herkennen wij als maatschappij de symptomen bij hen eerder of makkelijker. In ‘A different sort of normaal’ vertelt en tekent Balfe over haar leven als meisje met autisme. Een meisje dat door zo ongeveer niemand begrepen wordt. En dat doet ze goed! Het is eigenlijk bedoeld voor wat oudere kinderen, maar ik kan je verzekeren dat volwassenen (hallo!) het ook heel interessant zullen vinden. En heel erg leuk.

Creatief Schrijven voor Copywriters – Roy Ishak

Altijd goed om te lezen hoe vakbroeders en -zusters hun werk doen! Altijd leuk ook om te lezen over ‘the good, the bad and the ugly’. Wat ging er goed, maar ook: wat ging er mis. En dan niet uit leedvermaak, maar wel om herkenning te vinden. Zodat jij die fouten hopelijk niet maakt. Ook prettig om te lezen dat anderen ook tegen dingen aanlopen. En als het dan ook nog zakelijke dingen zijn uit jouw vakgebied: heel handig! Roy Ishak’s boek laat zich vooral lezen als naslagwerk. Hoe zat dat ook alweer? Zijn er nog tips en tricks voor XYZ? Ishak geeft ze! Heel erg handig.

Kortom: alleen maar yays deze zomer. Heb jij nog titels waar ik de me aankomende tijd echt in moet verdiepen? Alle genres en onderwerpen zijn welkom. Ik hoor graag van je!

mijn eerste keren

Op de achtergrond zie je 2 rijen met kluisjes, op elkaar. 10 naast elkaar, 2 boven elkaar. ze zijn allemaal oranje, op 1 na, de tweede van rechts in de bovenste rij is donkerblauw. Op de voorgrond staat een rek met kleding eraan. Aan de linkerbovenkant hangen 2 sets, aan de rechter onderkant nog 2 sets.

Even geleden zat ik wat minder in mijn vel. Niets ernstigs, meer zo’n gevoel van algehele malaise. Na zo’n anderhalf jaar corona mochten we weer met ons allen naar buiten, maar wilde ik dat wel? Blijkbaar heb ik een stuk minder behoefte dan de gemiddelde Nederlander om in de Action en de Primark te hangen. Maar om nu de hele tijd thuis te zitten? Dat was ik ook behoorlijk beu. Ik voelde me een beetje als zo’n hamster in zo’n radje.

En dat terwijl ik allemaal nieuwe en spannende dingen aan het doen was. Ik was nota bene mijn eigen bedrijf Woorden per Kilo aan het opzetten. Hoe tof is dat? Ik had er heel veel zin in, aan de slag als tekstschrijver en storyteller. Voor mezelf. Echt super. En toch voelde ik me niet ‘on top of the world’.

I dare me

Hoog tijd dus voor een project. Net als Lu Ann Cahn, de schrijfster van het boek ‘I dare me’. In dit boek beschrijft Cahn hoe ze vastzit in haar leven. Ze wordt nergens nog echt blij van, terwijl je zou denken dat ze een geweldig leven moet hebben. Toffe functie bij de televisie, fijne partner, meerdere ernstige ziektes overwonnen.

365 dagen

En daarom gaat ze een project aan. Iedere dag, 365 dagen lang, gaat ze iets nieuws doen. Iets wat ze minimaal 10 jaar niet meer had gedaan. Ze vertelt hoe ze goede doelen ondersteunde, welke enge dingen ze in die 365 dagen deed en hoe al deze acties haar leven verrijkt en verbeterd hebben.

Onderweg

En dat ben ik dus ook gaan doen. Want ik houd van projecten en van nieuwe dingen doen. En als zo’n project mevrouw Cahn uit haar radje kan halen, dan werkt het bij mij vast ook. Dacht ik. Inmiddels ben ik ruim 50 dagen onderweg en ben ik zeer tevreden over mezelf. Ja, ik moet nog ruim 300 nieuwe dingen doen en ik heb nog geen idee wat dat allemaal wordt, maar daar probeer ik gewoon niet aan te denken. En ik vermaak me uitstekend!

Helaas

Tot nu toe is een actie echt mislukt, maar daar staat tegenover dat er meerdere nieuwe dingen zijn blijven plakken. Wat die mislukking is? Ik wilde een egelhuis maken uit een plastic bak. Schijnt prima te kunnen. Helaas waren de bak, het stanleymes en ik geen match. Ik ga dus maar een egelhuis kopen. Komt goed.

Yes!

Wat ging er wel goed? Tegenwoordig begin ik minimaal een keer in de week mijn dag met een ochtendzwem. Hmm, raar woord. Ik heb natuurlijk wel vaker in mijn leven gezwommen. Ik heb diploma A en B en ik heb lang, lang geleden op een zwemclub gezeten. En ik vond het vreselijk. Tot zo’n 50 dagen geleden was ik ervan overtuigd dat zwemmen niets voor mij was. En daarom wilde ik het toch dus weer een keer doen. Maar dan wel ochtendzwemmen, bij het krieken van de dag.

Runner’s High

Nou ja, het krieken van de dag is in de praktijk ergens tussen 8 en 9 uur ’s ochtends, maar toch. En ik vind het heerlijk! Ik dacht altijd dat hardlopen echt mijn sport was. Je kunt het tenslotte in je eentje doen, dus je kunt op ieder moment van de dag je schoenen aandoen en de deur uit gaan. En toch… Ik vond het best fijn, maar niet geweldig. Ja, het douchen na het rennen was iedere keer best aangenaam, maar ik wacht tot op heden nog steeds op een ‘runners high’.

Subcultuur

En met het zwemmen heb ik dat dus wel. Terwijl ik vroeger aan echt alles een hekel had dat met zwemmen te maken had, van het omkleden, tot het zwemmen en het douchen, nu vind ik het allemaal super! Wat ook nog erg vermakelijk is, is de subcultuur waar ik me gedurende dat half uur zwemmen in begeef. Met de kakelende dames die 2 aan 2 hun baantjes trekken, waardoor iedereen om hen heen moet. En de heer van stand die iedereen in het zwembad (en erbuiten) vertelt over zijn wederwaardigheden. Kortom, ik vermaak me uitstekend. Ik denk erover om een column te beginnen. 😊

Woorden per Kilo

Wat deed ik nog meer? Ik begon natuurlijk met mijn bedrijf, Woorden per Kilo. Ik verrichtte allerlei werkzaamheden daarvoor voor het eerst. Er is natuurlijk altijd ontzettend veel te doen rond het starten van een bedrijf, zodat je je mijlpalen makkelijk vergeet. Maar dankzij mijn nieuwe dingen project blijven ze veel beter hangen en dat is heel erg fijn.

Spontaan

Sommige acties kwamen spontaan op mijn pad, zo ging mijn koelkast opeens hemelen en had ik mijn eerste dag zonder koelkast. Best nog een uitdaging, merkte ik. Toen de nieuwe koelkast geleverd werd, bleek dat de handgrepen er los bijgeleverd waren. Handig, zo kon ik zelf kiezen aan welke kant ik ze wilde hebben. Voorheen zou ik mijn partner lief aangekeken hebben, nu pakte ik zelf de schroevendraaier: et voila!

Projecten

Andere acties zocht ik bewust op. Zo deed ik aan meerdere projecten mee. Van die dingen die ik anders ook zou willen doen, maar waar ik waarschijnlijk door drukte geen tijd voor zou hebben genomen. Nu bestelde ik heel bewust actiestickers, hing een poster op van een kat die niet vermist was (kunst, mensen) en zette ik mijn voorgevel op de foto. Naakt. Om vrouwenborsten te normaliseren. Want Instagram maakt onderscheid tussen de tepels van mannen en vrouwen. Die van mannen zijn blijkbaar prima, die mogen getoond worden. En die van vrouwen niet. En dat kan natuurlijk niet. Dus hup, uit de comfortzone en op de foto.

Suggesties

Heb je nog suggesties, voor dingen, die ik perse moet doen? Om dit jaar van nieuwe dingen onvergetelijk te maken? Of heb je een goed doel waarvoor ik iets kan betekenen? Laat het me weten! Dan kan hieronder in de comments, maar je kunt me ook een persoonlijk bericht sturen via de contactpagina. Ik hoor graag van je. Fijne dag!

recensie: nooit meer doen alsof

Op een witte achtergrond ligt het paarse boek 'Nooit meer doen alsof' van Aukje Nauta. Op de cover van het boek staat confetti. Om het boek heen ligt ook confetti en rechtsboven het boek staat een ouderwets theekopje met een gouden rand.
Is het geen plaatje? Aukje Nauta’s boek ‘Nooit meer doen alsof’

In ‘Nooit meer doen alsof’ leert hoogleraar Aukje Nauta je hoe je van schaamte je kracht maakt. Op basis van wetenschappelijk onderzoek laat ze de schoonheid van schaamte zien én hoe je de emotie kunt inzetten als wegwijzer naar wat je stiekem het liefste wil. Denk je schaamte om en durf je verlangens waar te maken.

Een aantal jaar geleden maakte ik kennis met Brené Brown en sindsdien ben ik fan. Haar TedTalk vind ik fantastisch, net als haar boeken. Voor wie haar nog niet kent – Brené is een Amerikaanse wetenschapper op het gebied van schaamte en kwetsbaarheid. Haar TedTalks zijn miljoenen keren bekeken en ook haar social media posts en podcasts zijn razend populair.

Vandaar dat ik enthousiast reageerde toen ik van Aukje Nauta’s boek ‘Nooit meer doen alsof’ hoorde. De ondertitel is ‘Denk je schaamte om en maak het je kracht’ op de cover staat: ‘Wat zou je doen als schaamte geen rol speelt?’. Interessant!

Omdenken

Hoe moet je dat doen, dat omdenken? En hoe bereik je een schaamteloos bestaan? Nauta beschrijft 3 stappen:

  • Erken je schaamte.
  • Denk je schaamte om.
  • Maak van schaamte je kracht.

‘Nooit meer doen alsof’ is een heel persoonlijk boek en daardoor leest het heel makkelijk weg. Ze beschrijft haar schaamte op het werk, hoe ze het idee heeft dat ze geen echte wetenschapper is. En ze vertelt over haar leven als single, een relatiestatus waar ze bepaald niet happy is. Ze legt het verschil uit tussen een schaamtevol en een schaamtevrij leven. Wat weer iets anders is dan een schaamteloos leven.

West vs East

Nauta vertelt dat wij, hier in het westen, nog best wat moeite hebben om met onze schaamte om te gaan. Ten eerste hebben we vaak geen idee waarover we ons schamen. Omdat we zo geconditioneerd zijn, want we houden niet van negatieve gedachtes. Praten over je schaamte betekent dat je je kwetsbaar moet opstellen. En dat is eng. In andere culturen is dat heel anders. Ik moet haar gelijk geven, ik moest ook lang nadenken voordat ik iets kon bedenken waarover ik me schaamde. Ja, natuurlijk zijn die dingen er wel, maar om het daar nu over te hebben? Nee toch? Zelfs niet met mezelf, zo bleek.

Relatiestatus: het is ingewikkeld

In ‘Nooit meer doen alsof’ schrijft Nauta ook over haar relatiestatus. Haar doel was om voor haar 50e getrouwd te zijn. Helaas. Er zijn verschillende partners geweest, ze heeft ook kinderen met een van die partners, maar tijdens het schrijven van het boek was ze single. Ongewenst. In het boek beschrijft ze hoe ze daar mee omgaat. Hoe ze zich daarbij voelt. En hoe ze haar schaamte daarover omdenkt en tot haar kracht maakt. Met best een bijzonder resultaat. Wat dat resultaat is? Dat mag je zelf lezen.

Hoera!

Aukje Nauta is het beslist gelukt, het omarmen van haar schaamte. Zij heeft haar schaamte zo omarmd en gekneed dat het haar kracht is geworden. Want tada: ze heeft er een boek over geschreven. Een boek dat enorm prettig wegleest, dat je aan het denken zet en waar je mee aan de slag wil. Heeft ze goed gedaan. Hoera dus voor kwetsbaarheid!

Maven Publishing, bedankt voor het recensie-exemplaar van ‘Nooit meer doen alsof’!

sTORYTELLING – HET INZICHT

Op een witte tafel ligt een stapel van 5 boeken. Op het bovenste boek staat een groen/witte mok van Uitgeverij Penguin. Naast de stapel staat een pannenkoekenplant, 4 bladeren ervan zijn zichtbaar.

Het einde van onze Storytelling-reis! We hebben het over de held gehad, de hobbel in de weg en de manieren waarop je tot een oplossing bent gekomen. Als het goed is, heb je nu iets geleerd. Of, om het in sprookjestermen te houden, ben jij, held in je eigen verhaal, wijzer dan toen je van huis vertrok. Op je queeste.

Pot met goud

Want dat levert zo’n reis je ook op. Niet alleen die fantastische huwelijkspartner of die pot met goud aan het einde van de regenboog. Je hebt draken verslagen, je hebt je door een doolhof geworsteld en daar heb je iets van opgestoken. Dat kan niet anders. Je kent jezelf en de wereld nu beter. Misschien is dat nog wel waardevoller dan de schat waarvoor je op pad ging.

Misschien, of zeer waarschijnlijk, ben je wel veranderd. Ben je, net zoals Nils Holgersson van Selma Lagerlöf, een beter persoon geworden. Empatischer. Sta je meer open voor nieuwe ervaringen. Misschien durf je meer of ben je slimmer geworden. In ieder geval ben je rijker geworden in ervaringen. En hoe geweldig is dat?

Groei

Reisverhalen zoals ‘Het Zoutpad’ van Raynor Winn en Cheryl Strayed’s ‘Wild’ zijn mooie voorbeelden van dit soort ervaringen, deze groei. Net als kinderboeken als ‘De Brief voor de Koning’ van Tonke Dragt en ik noemde hem al, Nils Holgersson. Hoewel dat laatste boek eigenlijk een boek over de geschiedenis van Zweden is. Verpakt in een spannend jasje over een stout jongetje. 😊

Dit zijn natuurlijk grote verhalen. Maar ook die zijn begonnen met de eerste stap. De eerste stap van de held. Op pad. Of het nu een groot of een klein verhaal is, wij willen ook jouw verhaal horen. Dus vertel het. Vertel over de aanleiding van jouw reis, het moment dat je wakker werd geschud. Vertel over je belevenissen, wat er goed ging en wat er mis ging. Hoe je over je hobbel heen kwam. En wat je hobbel inhield.

Meeleven

Niets menselijks is ons namelijk vreemd. Dagelijks gaan er zoveel dingen mis. Iets banaals misschien, zoals de kat die in de gang heeft gekotst waar je dan weer in gaat staan terwijl je haast had. Dan is het fijn om te merken dat dat niet alleen bij ons gebeurt, maar ook bij jou. Dat jij geen perfect leven hebt. En als je een groot probleem moet tackelen, dan leven we met je mee. Want wij houden van een underdog. Wij moedigen je graag aan. En wij willen graag weten wat het je opgeleverd heeft. Welke prijs er op je stond te wachten aan het einde van je queeste. Welke levenslessen je opgedaan hebt. Misschien leren we er zelf ook nog wel iets van. Ook niet verkeerd         .

Kortom: deel je verhalen. Laat zien wie je bent, wat je doet en vooral: hoe je dat doet. Wij willen het allemaal weten. Echt waar.

Vond je dit een tof blog? En zou je dat zelf ook willen, op je eigen website? Of LinkedIn bijvoorbeeld? Neem contact met me op, ik kan je helpen. Ik kan je teksten voor je schrijven, jouw teksten redigeren en ik kan je tips geven. Om zelf beter te gaan schrijven. En we kunnen brainstormen. Over blog ideeën voor jouw site bijvoorbeeld. Stuur een bericht naar mirjam.vanelst@hotmail.com of bel me op 06-24479384. Ik hoor graag van je.

STORYTELLING – DE OPLOSSING

Op een witte ondergrond ligt een opengeslagen boek. Op de linkerpagina staat een tekening van 4 mensen. De blanke jongen aan de linkerkant lijkt een verhaal te vertellen, er hangt een wolk boven zijn hoofd waarin hij afgebeeld staat. Hij kust een boon. De 3 mensen aan de rechterkant luisteren naar zijn verhaal. Het meisje en de vrouw kijken naar hem, de man kijkt naar beneden. Op de rechterpagina staat tekst. Boven het boek staat een mok met koffie.

Ja, we gaan het over de oplossing van het probleem hebben! Je weet wel, fase 3 van het verhaal. Afgelopen weken vertelde ik al over de held en de hobbel die in de weg. Het begin van het avontuur, zeg maar. Die posts vind je hier en hier. Nu dus: de oplossing.

  1. De held.
  2. De hobbel in de weg, een probleem.
  3. De oplossing voor het probleem.
  4. Groei.

Er zijn natuurlijk heel veel manier om een probleem op te lossen. Vindingrijkheid, brute kracht, hulp van anderen, het kan allemaal. Om Stach maar weer te noemen, de behoorlijk brutale en onafhankelijke held van Jan Terlouw, met zijn te lange haren; hij maakt meerdere keren gebruik van zijn scherpe intellect. Aan het einde van het boek, bij het allerlaatste probleem dat hij moet oplossen, roept hij de hulp van de burgemeesters in die hij eerder hielp.

Bonenstaak

Jaap, uit ‘Jaap en de bonenstaak’, is niet zo heel erg snugger. Hij ruilt de koe van de familie voor een paar zaadjes. En dat terwijl hij de koe had moeten verkopen op de markt. Wonder boven wonder komen de zaadjes uit en groeien tot aan de hemel. Daar komt bij in het rijk van een reus. Nou ja, je kent het sprookjes. Jaap steelt de kip met de gouden eieren en de magische harp. De reus komt hem achterna, maar Jaap hakt de bonenstaak om. De reus stort ter aarde. Einde van de reus en Jaap en zijn moeder leven ‘happily ever after’.

Prinses Flora

In het sprookje ‘Prinses Flora’ van Janneke Schotveld vindt een prins de verdwenen prinses Flora terug. Geweldige verhalen trouwens, helemaal van nu. Ik ga niet verklappen hoe hij dat precies deed, want ik vind dat iedereen de bundel van Schotveld moet lezen, maar ik kan wel vertellen dat er flink wat doorzettingsvermogen bij kwam kijken.

Jouw oplossing

Dus in dit deel van jouw verhaal vertel hoe je jouw tijger getemd hebt, wat je gedaan hebt om die draak een kopje kleiner te maken of hoe je dat raadsel opgelost hebt. Ik kan me zo voorstellen dat dat niet zonder slag of stoot is gegaan. Niemands leven gaat tenslotte over rozen. Dat van mij niet en ik ga ervanuit dat jij ook wel wat meegemaakt hebt op je pad als ondernemer.

Authenticiteit

Vertel daarover! Want anders word ik alleen maar jaloers en dan koop ik niets van je. Of ik geloof je niet, nog erger. Dan ga ik naar iemand anders wiens verhaal ik wel geloof. Want dat is ook nog een dingetje, authenticiteit. Je moet wel echt zijn. Of in ieder geval, zo overkomen.

Lekker geschreven he, dit blog? Dank je! Wil je dat ook en lukt het niet? Bel me of stuur me een bericht. Ik kan je helpen. Ik kan jouw teksten voor je schrijven of ik kan je trainen, zodat je aantrekkelijker en beter schrijft. Vind ik leuk.

storytelling – de hobbel in de weg

Op een witte achtergrond ligt een vergeeld boek, opengeslagen. Op de linkerpagina staat een pentekening van een draak 7 hoofden. Op de rechterpagina staat tekst. Boven het boek staat een mok muntthee.

Vorige week had ik het toch over rafelrandjes in storytelling? Ik dacht, laat ik je ook wat meer vertellen over de andere onderdelen van een verhaal. Om je geheugen wat op te frissen, dit zijn de elementen die een verhaal moet bevatten:

  1. Een held.
  2. Een hobbel in de weg, een probleem.
  3. De oplossing voor het probleem.
  4. Groei.

Deze keer wil ik het hebben over de hobbel in de weg. Stach uit Koning van Katoren had er maar liefst zeven, geweldig boek trouwens, van Jan Terlouw. Waaronder een draak en een tovenaar, maar ook luchtvervuiling. Duurzaamheid, anyone?

Het probleem

Dat probleem kan natuurlijk van alles zijn. Zoals in Pjotr, ook van Jan Terlouw, kan het probleem ook een systeem zijn. De overheid, armoede, analfabetisme. En als we het dan weer over die draak hebben; is het iemand opgevallen dat die draak iets bewaakt? Ja, natuurlijk! Een schat! Of een knappe prinses. Zoiets. Ook interessant om te bedenken, wie denkt die ridder of die prins wel niet dat hij is? Waarom meent hij recht te hebben op die schat? Side step, maar wel interessant om over na te denken.

Een geschenk

Zo’n probleem is natuurlijk ook een geschenk. Want anders was die held nooit op pad gegaan. Dan was hij lekker lui voor de open haard blijven hangen. Rustig aan. Want als thuis alles prima de luxe was, waarom moet je dan weg? Er moet dus iets ontbreken. En dat avontuur, dat de held aangaat, dat moet wel aantrekkelijk zijn. Want nogmaals, als je helemaal gelukkig bent, dan is er geen behoefte aan verandering.

De Held

En dat is goed om in gedachten te houden als je jouw verhaal gaat vertellen. Of dat van jouw klant. Want jullie zijn de held in het verhaal. En zoals ik vorige keer al schreef, je hoeft niet perfect te zijn. Alsjeblieft niet zeg. Want als jij het bent, dan moet ik het ook kunnen zijn. En dat is mij nog niet gelukt. Dus koester je imperfecties, dan doe ik dat ook. En dan wil ik jou benaderen voor die ene klus.

Kwetsbaarheid

Stel je kwetsbaar op. Want die hobbel? Super als je eroverheen komt! Vind ik tof. Vertel me vooral hoe je dat gedaan hebt. Want dat wil ik weten. Wat jouw proces was. Of nog steeds is. Want als je er nog steeds mee bezig bent, vind ik dat ook interessant. Of als je al weet dat iets niet werkt, maar dat je nu met een andere oplossing bezig bent. Ook tof.

Ga ik de volgende keer meer over vertellen. Want zoals je gezien hebt, is de volgende stap de oplossing van het probleem. Stay tuned, folks!

Trouwens! Iemand interesse in een kop muntthee? In plaats van koffie? Ik spreek graag af om een keer te sparren of mee te denken. Je kunt me bereiken op mirjam.vanelst@hotmail.com of op 06-24479384. Tot snel!

storytelling – de held

“Als er iets gerafeld is, is er meer raakvlak.” Mooie uitspraak, he? Hij is helaas niet van mij. Een mede-ondernemer sprak deze rake woorden laatst na een presentatie die ik gaf over storytelling.

We hadden het over de elementen die een verhaal moet bevatten:

  1. De held.
  2. De hobbel in de weg, een probleem.
  3. De oplossing voor het probleem.
  4. Groei.

Die held, vaak denken we dan aan een prins (of een prinses, natuurlijk), een ridder, iemand die sterk, moedig en krachtig is. Iemand die anderen redt, een steun en toeverlaat is en alleen maar het juiste doet. Maar klopt dat wel? En is dit niet een beetje saai?

De held vs de schurk

Om met dat laatste te beginnen: dat is hartstikke saai! Vlak en eendimensionaal. Het is niet voor niets dat acteurs veel liever de schurk uit het verhaal spelen. Zo’n held, die doet altijd hetzelfde. Die is alleen maar goed. Terwijl de ‘bad guy’ iedere keer weer nieuwe ideeën heeft om zijn of haar zin te krijgen. Die toont initiatief, is creatief, terwijl de held daarop reageert. Een schurk bestaat uit meerdere lagen en meerdere dimensies. Net als wij.

Herkenning

Want laten we eerlijk zijn, wij zijn ook niet altijd op ons best. We hebben natuurlijk onze goede momenten, maar we komen wel eens te laat, vertellen wel eens een leugentje om bestwil of we hebben geen zin om de vuilniszak aan de straat te zetten. Natuurlijk zijn we dat niet vergeten, we hoopten gewoon dat die ander het niet in de gaten had.

Met een perfecte held kunnen we ons maar moeilijk identificeren. En dat is wel de bedoeling met storytelling. We willen de held begrijpen. Voelen dat we ergens hetzelfde zijn. Of in ieder geval hetzelfde hebben gemaakt. Als hij of zij die hobbel kan nemen, die draak kan verslaan, dat gecompliceerde probleem oplossen, dan kunnen wij dat ook. Ook al heeft die held zweetvoeten, een ochtendhumeur en heeft hij de wc-bril weer niet naar beneden gedaan. De mensheid heeft hij toch maar mooi gered. Dan is er voor ons ook nog hoop.  

Hulp inroepen

En kunnen wij dat niet? Dan kunnen wij de held wel om hulp vragen. Want misschien hebben wij geen akelige heksen in onze omgeving, maar hebben we wel iemand nodig die onze keuken verbouwt. Die ons naar betere resultaten coacht. Of die geweldige teksten voor je schrijft. Voor dat laatste weet je natuurlijk wie je kunt inschakelen. 😉 Bel me of mail me, dan pak ik mijn zwaard en kom ik je helpen.

Op je gezicht

Vandaar dat je, als je met storytelling aan de slag gaat, best mag aangeven dat je niet alle wijsheid in pacht hebt. Dat je wel eens fouten maakt. Dat je je vergist. Want het gaat om die reis. De reis die de held meemaakt. Dat eind, dat ‘happily ever after’, dat kennen we wel. Dat is natuurlijk heel fijn, maar die reis, die is pas echt interessant. Al die keren dat je op de plaat bent gegaan en toch weer bent opgestaan. Waarover meer in een volgend blog.

Rafelrandje

Oh ja, en die uitspraak? Die ging over het rafelrandje dat aan de held moet zitten. Want wil zich nu identificeren met een saai en vlak personage? Ik bedoel maar.

Wil je meer weten over Storytelling en hoe je dit binnen jouw organisatie kunt inzetten? Stuur me een bericht en ik kom zo snel mogelijk bij je terug. Bellen kan ook: 06-24479384. Tot snel!

3 boekentips om diverser te lezen

Boekentips! Afgelopen februari was het ‘Black History Month’ en in het kader daarvan besloot ik zo veel mogelijk boeken van personen van kleur te lezen. Vorig jaar las ik veel boeken over de slavernij, zoals ’12 jaar slaaf’ van Solomon Northup, ‘Wij slaven van Suriname’ door Anton de Kom en ‘De ondergrondse spoorweg’ door Colson Whitehead. En dat waren stuk voor stuk aanraders. Maar wel zwaar. En daar had ik dit jaar geen zin in. Misschien door een zekere pandemie? Black History Month gaat over meer dan de slavernij.

Dit werd mijn top 3:

Ademloos (Waiting to Exhale) – Terry McMillan

Ik las eerder ‘Stella’s Minnaar’ van McMillan en dat was super easy breasy. Heerlijk voor in je hangmat met een lekkere cocktail erbij. Stella is moe van al het werken, ze gaat op vakantie naar een zonnig eiland en daar komt ze een leuke jongen tegen. En die wordt haar minnaar. Het is wat controversieel omdat Stella een stuk ouder is dan haar minnaar. Echt veel heeft niet het om het lijf, maar het best vermakelijk. ‘Ademloos’ heeft wel wat weg van ‘Stella’s Minnaar’, alleen gaat het in ‘Ademloos’ om 4 vrouwen. En al die mannen hebben problemen met mannen. De een gaat scheiden, de ander werd zwanger op haar 16e en had daarna nooit meer een man, de derde valt iedere keer weer voor de beruchte foute vent en de vierde… Die is niet blijven hangen. Helaas. Aanrader? ‘Ademloos’ geeft een mooi inkijkje in het leven van 4 vrouwen van kleur in de jaren tachtig. Dat vond ik er echt goed aan. Verder? Het is een leuk tussendoortje.

Op een dag zal ik schrijven over Afrika – Binyavanga Wainaina

Yes, een ‘coming of age’ roman! Een van mijn favoriete genres. Ik houd van de bijzondere manier  waarop de hoofdpersonen in dit genre naar de wereld kijken, hun verwondering. Alles is nieuw en bijzonder en tegelijkertijd is dat heel normaal. Een nadeel van dit genre: de hoofdpersoon wordt volwassen en daar gaat die verwondering… ‘Op een dag zal ik schrijven over Afrika’ is een autobiografie en de manier waarop Wainaina zijn kindertijd beschrijft, is fenomenaal. Zo knap gedaan, ik had echt het gevoel dat ik door zijn kinderogen meekeek. Prachtig. Het boek gaat niet alleen over Wainaina, het gaat ook over zijn vaderland Kenia. In ‘Op een dag zal ik schrijven over Afrika’ volg je niet alleen de schrijver op zijn pad, maar ook het land. Dat gaat heel mooi samen.

Dromen van mijn vader – Barack Obama

Een boek van Obama! Eerlijk gezegd dacht ik dat de voormalige POTUS wel een ghostwriter gebruikt zou hebben. Maar nee, Obama heeft dit boek zelf geschreven en nog goed ook nog. Hij heeft een heel prettige, toegankelijke schrijfstijl. ‘Dromen van mijn vader’ gaat over Obama voordat hij de voorganger van Trump werd. Toen hij nog een gewone, donkere, Amerikaanse jongen was. En dat is erg interessant! Obama’s moeder was blank, zijn vader kwam uit Afrika. Nu is het al lastig om met of tussen 2 culturen op te groeien, maar dan ook nog als in Amerika als donkere man te worden gezien… Bepaald niet makkelijk. ‘Dromen van mijn vader’ schetst een mooi en eerlijk beeld over de familie van Obama, maar hij laat ook heel goed zien hoe het is om in het Amerika van nu op te groeien met een donkere huidskleur. Waardoor het verhaal nog een laag dieper gaat en het een absolute aanrader wordt, zeker als je de geschiedenis en het heden van de Verenigde Staten beter wilt begrijpen.

Heb jij nog aanraders, boeken van POC die ik echt moet lezen? Laat het me vooral weten!

Op YouTube verscheen eerder mijn vlog over deze boeken, dat vind je hier: https://www.youtube.com/watch?v=f6tMneka-Rg

Deze tips verschenen eerder op Queesten Boekproducties, de link vind je hier: https://www.queesten.nl/black-history-month-boekentips/

ben jij wel eens bang?

Op de foto staat een plakkaat. Dit is vastgemaakt aan de brug De Oversteek in Nijmegen. Op de achtergrond zie je de rivier de Waal en de Waalbrug. Op het plakkaat staat een tekst over de moed van de soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog de rivier overstaken.

Afgelopen weekend liepen mijn partner en ik over De Oversteek, een van de vele bruggen van Nijmegen. Doen we wel vaker. We nemen dan de honden mee, aan de overkant kunnen ze los. Wij genieten van het uitzicht, de honden van allerlei viezigheid en zo krijgen we allemaal weer een flinke portie lichaamsbeweging. Fijn.

Plaquettes

Op de brug hangen plaquettes ter herinnering aan de Tweede Wereldoorlog. Aan de offers die zo veel mannen gebracht hebben om ons kikkerlandje te bevrijden. Mooi. Met zonsondergang loopt er iedere avond iemand van Nijmegen naar Lent over De Oversteek. Zodra deze persoon bij een lantaarnpaal komt, gaat deze aan. Ook ter herinnering. Heel mooi.

Fearless

Nu stond er bij een van de plaquettes iets geschreven. “Fearless? Yeah, right!” Toen ik de tekst van de plaquette zelf las, zag ik waar deze opmerking aan refereerde. Dat was deze zin: “From this spot, paratroopers from the 3rd and 1st batallion, 504th regiment, of the 82nd Airborn division, with the aid of C Company, 37th Airborn engineer batallion, fearlessly crossed the Waal River in vulnerable boats on September 20th, 1944.”

Bang

Ah… Dus de oorlog was al een paar jaar aan de gang, de soldaten moesten naar vijandelijk gebied oversteken en dat in nogal instabiele bootjes. Een behoorlijk brede rivier over. Lijkt me toch dat ze best bang moeten zijn geweest. Begrijpelijk, vind ik.

Woorden

Nu kun je natuurlijk zeggen, het is maar een woord. Misschien een foutje van de vertaler. Het is niet zo belangrijk. Maar ik vind het wel belangrijk. Want wat zeggen we hiermee? Wat is de onderliggende boodschap? Dat je niet bang mag zijn? Zelfs niet als je in een armzalig bootje zit, terwijl je onder vuur wordt genomen? Het zal geen pleziertocht zijn geweest.

Respect

Voor de duidelijkheid: ik heb groot respect voor deze mannen en hun daden. Want zij deden het toch maar. Ons land bevrijden, in 1945. Ik vind ze enorm moedig. Ik vraag me weleens af of ik het zou hebben gekund, alles en iedereen achterlaten en vechten voor de vrijheid. Gelukkig blijft dat een retorische vraag.

Stoer

Ik heb lang gedacht dat het goed is om stoer te zijn. Om je kwetsbaarheid, net als je emoties te verbergen. Maar daar ben ik van afgestapt. Woorden en gevoelens zijn belangrijk. Zij laten zien wie wij zijn, als geheel.

Dit schreef ik naar aanleiding van mijn overpeinzingen. Best spannend, ik ben niet zo van het dichten. Maar goed, in het kader van fearlessness:

Bang

Ik ben stoer

Want ik ben bang

Voor bijna alles.

Soms doe ik het dan toch.

Het enge.

En soms niet.

Ik weet niet wat ik enger vind.

Wel

of niet in het diepe springen.

Voor de duidelijkheid: ik maakte de foto van de plaquette een dag na onze wandeling. De tekst die erbij geschreven was, was weggepoetst. Jammer. De auteur heeft me aan het denken gezet en dat vind ik altijd wel prettig.

En dan nog iets: veel woordenboeken op het www geven aan dat ‘fearlessness’ een synoniem is van ‘brave’. Tja. Voor mij zit er toch een verschil, hoe klein dan ook, tussen de 2 woorden. Wat vind jij? Eens of oneens?

Vond je dit een interessant blog? En zou je dat zelf ook willen, op je eigen website? Of LinkedIn bijvoorbeeld? Neem contact met me op, ik kan je helpen. Ik kan je teksten voor je schrijven, ik jouw teksten redigeren en ik kan je tips geven. Om zelf beter te gaan schrijven of hoe je aan onderwerpen voor je blogs komt. Stuur een bericht naar mirjam.vanelst@hotmail.com of bel me op 06-24479384. Ik hoor graag van je.